27. Znowu to samo

            Przez dwa miesiące chodziłam do terapeuty, zdecydowałam się na pomoc, ale nie chciałam jej od Kate, która była u mnie w szpitalu, jakoś nie mam zaufania do kobiet. Pogodziłam sie już z moją przeszłością, a i tak wiem, że przez śpiączkę odbieram to łagodnie, więc jest mi łatwiej. Nie wiem czy te wspomnienia pozwolą mi pójść z Brianem do łóżka, ale staram się myśleć pozytywnie i nie patrzeć na każdego mężczyznę jak na gwałciciela.

- Idziemy dzisiaj z chłopakami do klubu. – cudownie, nie ma to jak spędzić sobotni wieczór przed telewizorem, bo jak się domyślam będzie to „męski” wypad.

- Bawcie się dobrze – powiedziałam lekko podirytowana

- Skarbie, idziesz z nami – pogładził mnie po policzku, co wywołało u mnie dreszcze i nawet odbiło się to tam na dole.

- Nie sądzę, żebym była wam do czegoś potrzebna

- Demi, Joan i Nelly też idą – odetchnęłam.

- Chyba, że tak. To w takim razie muszę iść na zakupy, bo wszystkie moje sukienki są na mnie za luźne – zobaczyłam troskę w jego oczach. Uśmiechnęłam się mimowolnie i pocałowałam go w policzek

- Trzymaj. Znasz pin – wyjął swoją kartę z portfela i wyciągnął w moją stronę

- Ale Brian, ja nie … - zamknął mi usta pocałunkiem – Ale ja … - znowu pocałunek – Brian, cholera … - tym razem uciszył mnie palcem

- Nie gadaj tyle tylko bierz – wcisnął mi kartę do ręki – Tylko uprzedzam, idą z nami córki Larrego. Mam nadzieję, że nie będziesz zła – chyba sobie żartuje.

- Jakie córki? – zapytałam krzyżując sobie ręce na piersiach

- Larry załatwił swoim córkom spotkanie z nami. Dlatego idziemy do klubu – ciekawe ile one mają lat. Dziesięć?

- Niech wam będzie – prychnęłam. Jeszcze się zdziwi, ja już się postaram, żeby sobie nie zawracał głowy jakimiś panienkami. Szybko wyjęłam telefon i napisałam do Nelly, Joan i Demi.

„Dziewczyny, centrum handlowe, godzina dwunasta. Dzisiaj. Emma”

Długo nie musiałam czekać na odpowiedź. Demi zadzwoniła pierwsza i wszystko jej wytłumaczyłam. Po godzinie byłam zwarta i gotowa do wyjścia. Zostały mi takie formalności jak pozamykanie okien i wyprowadzenie samochodu z garażu. Wszystko zajęło mi piętnaście minut i po chwili byłam już przy wejściu sklepu. Odszukałam wzrokiem dziewczyn, które wyróżniały się z tłumu, bo były to jedyne znajome twarze.

- Mamy mało czasu. Zacky mówił mi, że zaczynają o piątej – Nelly pociągnęła mnie za rękę do pierwszego lepszego sklepu. Nie było nawet mowy, żebym wybrała inny kolor niż czarny. Mój wybór padł na sukienkę do ziemi przykrywającą wszystkie części ciała poza dłońmi. Żadna z dziewczyn nie chciała zgodzić się na moją propozycję, więc same wybrały moją kreację, muszę przyznać, że trafiły idealnie w mój gust. Wybrały mi luźną, czarną sukienkę do połowy ud, nieco prześwitującą. Po zakupie reszty sukienek wybrałyśmy się do obuwniczego. Postawiłyśmy na czerwone dodatki, więc dobrałyśmy szpilki na dziesięciocentymetrowych obcasach i małą kopertówkę. Przy okazji wstąpiłyśmy do fryzjera, który przefarbował moje włosy na ciemny czerwony i zakręcił loki. Wyglądały nieziemsko, a moja twarz jakby promieniała. Dziewczyny poszły w moje ślady i po dwóch godzinach cała nasza czwórka była doskonale wystylizowana. Został jeszcze makijaż, ale to wszystko leży w rękach stylistki.

            Przed godziną piątą pojechałyśmy do domu Demi, gdzie każda z nas przebrała się w swój strój na wieczór. Nie poznałam siebie w lustrze. Perfekcyjnie wykonany makijaż, seksowna sukienka, a moje nogi wydawały się dłuższe.  Jak to możliwe, że w przeciągu pięciu godzin wyglądałam jak … seks bomba? Byłam zadowolona, nie, byłam kurwa w szoku, że ta dziewczyna w lustrze to jestem ja! To teraz Brian, szykuj się.

- Dziewczyny, ja nie wiem jak wy to zrobiłyście, ale jestem cholernie zadowolona z efektu końcowego – wtuliłam się do każdej z nich – Wy też wyglądacie zajebiście seksownie, aż zazdroszczę waszym facetom – zaśmiałyśmy się jednocześnie

- Emma, jesteś gotowa na … sama wiesz – Joan złapała mnie za rękę. Zastanowiłam się

- Wiesz co, terapeuta bardzo mi pomógł, ale nie wiem czy byłabym w stanie to zrobić, kocham Briana, ale nie wiem czy byłabym w stanie dać mu wszystko czego oczekuje, przynajmniej nie teraz – westchnęłam. Naprawdę chciałam sprawić mu przyjemność. Sama nie wiem czy jestem na to gotowa.

- Tak tylko pytam, bo gdybym miała taką kobietę przy swoim boku to długo by w tych łaszkach nie została – zaśmiałam się

- Wiedziałam, że jesteś zboczona, ale że aż tak? – wszystkie wybuchnęłyśmy śmiechem.

- Oj nie przesadzaj. Może byśmy się trochę spóźniły, co? Niech się trochę pomartwią

- To możemy iść do kawiarni, zjemy sobie lody – zaproponowałam

- Lody powiadasz?

- Demi, cholera! – zaśmiałam się – Ale pamiętaj, że nie możesz pić. Dla dobra dziecka

- Mogę się założyć, że Zacky mnie zabije jak tylko wezmę coś z procentami do ust. – wywróciła oczami.

- Czasami głupio się czuję, że wtrącam się w to wszystko – Nelly usiadła na kanapie i schowała twarz w dłonie. Zrobiło mi się jej żal.

- Nelly, ale Zacky wybrał ciebie. Sama nie chciałam, żeby wasz związek się rozlatywał. Nawet nie dałam mu wyboru, bo widzę, że tworzycie wspaniały związek – popatrzyłam na Joan, bo chyba był czas, żebyśmy się ulotniły. Niech sobie wszystko wyjaśnią.

- Biedny Zacky – powiedziała Joan w progu

- Taa, jeszcze do tego to całe dziecko, po co on to robił? Nie wie co to znaczy zabezpieczanie? Poza tym powiedział Demi, że jej nie kocha, a ona dała się tak wrobić

- Zobaczymy jak to wszystko się rozwiąże. Miejmy nadzieję, że nikt nie wyjdzie z tego ze złamanym sercem – popatrzyłam na zegarek. Za dwadzieścia szósta, chyba czas się zbierać.

            Weszłyśmy do „Alex’s bar” i od progu zauważyłam jak dwie dziewczyny przystawiają się do Briana, a jemu jakoś to nie przeszkadzało, a wręcz przeciwnie, bo sam z nimi flirtował. Podeszłyśmy do baru i zamówiłyśmy kilka drinków. Poczułam jak ktoś obejmuje mnie od tyłu.

- Wyglądasz zajebiście seksownie mała – Brian złożył pocałunek na mojej szyi. Wziął kosmyk moich włosów pomiędzy palce i odwrócił mnie w swoją stronę. Przycisnął mnie do baru i od razu poczułam jego twardego penisa na swoim udzie. Lekko się uśmiechnęłam i upiłam łyk drinka. Zauważyłam, że jego fryzura nieco się zmieniła, bo po bokach nie miał długich włosów, a jego roztrzepana fryzura zamieniła się w ładnie ułożone i postawione do góry kosmyki. Wyglądał seksownie i do tego miał na sobie czarne spodnie z przetarciami i czarną koszulkę z kołnierzykiem w serek. Od samego patrzenia między moimi udami poczułam przyjemne pulsowanie.

- Zatańczymy? – ujął moją dłoń, a ja szybko podałam torebkę Demi, która siedziała sama przy barze i popijała sok pomarańczowy. Byłam już po trzech mocnych drinkach, więc bawiłam się lepiej niż zazwyczaj. Tańczyliśmy przy dźwiękach muzyki klubowej, której nie znosiłam z całego serca, ale nawet ona mi teraz nie przeszkadzała. Na parkiecie było duszno i nie dało się zrobić porządnego kroku, bo był straszny ścisk. Zaraz do nas dołączył Matt o którego zaczęłam się ocierać, a Brian patrzył na mnie z zazdrością, po chwili gdzieś zniknął.

- Brian jest chyba zazdrosny – zaśmiał się

- Nie ma o co – wybełkotałam. Wszystko wokół mnie się kręciło. Poczułam jak Brian podszedł do mnie i wziął mnie na ręce. Odszedł ze mną gdzieś dalej, po czym z powrotem mnie postawił i zaczął ze mną tańczyć. Odwróciłam się do niego plecami i zaczęłam zmysłowo ruszać biodrami, poczułam jak na moich pośladkach rośnie jego męskość. Chyba udało mi się go pobudzić. Byłam z siebie zadowolona i nie przerywałam dalszej zabawy. Złapałam go za pośladki i zniżyłam się tak, że jego krocze było na wysokości moich ust i szybko wstałam. Poczułam jak jego ręce zniżają się po moich plecach i zaciskają się na moich pośladkach. Moje sutki stwardniały, a ja zaczynałam nabierać ochoty na dalszą zabawę. Dobrał się do moich ust i zaczął zachłannie lizać moje wargi, potem wdarł się do środka.

- Brian, ja chcę – wyjęczałam mu do ucha. Byłam spragniona, taka przerwa od seksu wzbudziła we mnie pożądanie, a alkohol, który krążył w mojej krwi tylko spotęgował pragnienie.

- Na pewno? – wydyszał. Nie odpowiedziałam tylko wzięłam go za rękę i chwiejnym krokiem podeszłam na postój taksówek. Podaliśmy adres i wyszło na to, że jedziemy do domu, który kupił Brian. W taksówce nie traciliśmy czasu. Usiadłam mu na kolanach i zaczęłam lizać go po szyi, a w ustach poczułam gorzki smak perfum, doszłam do wniosku, że nawet to mnie nie zniechęci. Brian ujął moją brodę i zatopił się w moich ustach.

            Wyszliśmy z taksówki, a od progu domu od razu zaczęliśmy się do siebie dobierać. Szybko zrzuciłam buty i pomogłam Brianowi odpiąć spodnie. Wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni, rzucił mnie na łóżko i zaczął rozpinać mi sukienkę. Właśnie teraz zorientowałam się, że mam na sobie czerwoną bieliznę. Uśmiechnęłam się, gdy zobaczyłam minę Briana, który najwidoczniej był oczarowany.

- Od kiedy ty nosisz pończochy? – wymruczał

- To dziewczyny – uśmiechnęłam się i przyciągnęłam go do siebie za koszulkę. Pocałowałam go namiętnie i zdjęłam z niego koszulkę, a raczej ją rozszarpałam. Pogłaskałam jego brzuch i usiadłam na nim okrakiem. Poczułam pod sobą jak stwardniał jeszcze bardziej. Zaczęłam się o niego delikatnie ocierać. Przygryzłam wargę i zamknęłam oczy. Zaraz chyba nie wytrzymam. Czuję taką pustkę w sobie. Szybkim ruchem Brian przewrócił mnie na plecy i rozpiął mi stanik. Dobrał się do moich piersi, zaczął je pieścić, ssać, podgryzać. Chyba oszaleję. Zaczęło mi szumieć w uszach. Zdjęłam z niego bokserki i położyłam moje stopy na jego klatce piersiowej, żeby miał lepszy dostęp. Delikatnie zsunął moje majtki, a ja czułam, że moja cipka jest nabrzmiała. Zniżył się w dół i zaczął ją lizać. Jęknęłam głośno, samym dotykiem sprawił, że moim ciałem zawładnął orgazm. Jakim cudem stało się to tak szybko? Nie przerywał pieszczot, a ja wiłam się pod nim i wyginałam moje ciało na wszystkie możliwe strony. Zagłębił we mnie palec i w jednym momencie wydarzenia z tamtej nocy zaczęły przelatywać przez moją głowę. Moje oczy się zaszkliły.

- Brian, proszę – wyszeptałam – Przestań – powiedziałam już trochę głośniej. Popatrzył na mnie zdziwiony, ale zaraz zorientował się, że po moich policzkach płyną łzy.

- Skarbie, co się dzieje? – położył się obok mnie i pogłaskał po policzku

- Wszystko znowu mi się przypomniało – wybuchnęłam płaczem. Tak bardzo chciałam to z nim zrobić, ale nie potrafię. Nie umiem odpędzić od siebie tych wspomnień.

- Spokojnie. Nie płacz, wszystko będzie dobrze – przytulił mnie

- Przepraszam – wtuliłam się do jego piersi

- Nie masz za co przepraszać – pocałował mnie w czoło. – Pójdziemy pod prysznic? Wykąpiesz się i będziesz się lepiej czuła

- Dobrze, ale chodź ze mną. – mimo tego, że byłam pijana potrafiłam pójść do łazienki, ale na wszelki wypadek wzięłam ze sobą Briana. Stanęłam pod prysznicem i puściłam zimną wodę, która zgasiła moje pragnienie i ochłodziła moje ciało. Wciągnęłam Briana pod prysznic i wtuliłam się do niego. Popatrzyłam na niego, a on był w pełni gotowy do działania. Zrobiło mi siego żal, że go nie zaspokoiłam, ale nie dałam rady. Przeprosiłam go jeszcze raz.

  

26. Tylko Ty

~ Piosenka ~

Brak snu = nowy odcinek

Ja na prawdę stoję w samej bieliźnie i wtulam głowę w mojego ukochanego? Czy to znowu jakiś popieprzony wytwór mojej wyobraźni? Teraz to już niczym się nie zdziwię, ale napawam się tą chwilą jakby świat miał się zaraz skończyć. Wreszcie poczułam jego zapach, otulają mnie jego silne ramiona, Boże jak ja kocham tego faceta. Nie mogę bez niego żyć. On odpędza wszystkie moje demony.

- Kocham cię – wyszeptał mi do ucha. Chciałam mu odpowiedzieć „ja ciebie też” ale nie może mi to przejść przez gardło. Może to i nawet lepiej. W odpowiedzi pocałowałam go w szyję i wzięłam ubrania od Demi, która stała w drzwiach i od dłuższego czasu bacznie się nam przyglądała, jakby chciała pilnować żebym go nie zabiła.

Dlaczego on tak na mnie działa? Każda pieprzona cząstka mojego ciała odmawia mi posłuszeństwa przy jego obecności. Nie chcę zawieść się na nim kolejny raz, nie wiem czy wybaczę mu ten występek, ale w końcu łatwo ulegam ludziom.

- Dziękuję – szepnęłam w stronę Demi i rzuciłam jej się w ramiona.

- Mnie nie okłamiesz. Jestem twoją przyjaciółką – wyszeptała do mojego ucha.

- I aniołem stróżem – złożyłam soczystego buziaka na jej policzku – Jedźmy już – stanęłam w drzwiach z walizką, którą w natychmiastowym tempie przejął Brian. Uśmiechnęłam się w jego stronę i wyszłam na świeże powietrze. W końcu. Czas, który spędziłam w szpitalu wydawał mi się być wiecznością.

- Emma, ja wiem, że to nie na miejscu, ale mam coś dla ciebie – Brian stanął przed samochodem i wyciągnął pięść w moją stronę. Wyciągnęłam rękę i poczułam coś zimnego i ciężkiego. Kluczyki?

- Co to jest? – uniosłam jedną brew

- Klucze do domu. Naszego domu – uśmiechnął się

- Brian – łzy napłynęły mi do oczu – Nie… - popatrzyłam na niego przepraszająco

- Daję ci wolną rękę. Zrobisz z nimi co będziesz chciała. – pogłaskał mnie po policzku. Gwałtownie cofnęłam głowę i poczułam jak łza opada mi na policzek. Wytarłam ją szybkim ruchem dłoni i włożyłam klucze do kieszeni bluzy. Byłam przeciwna tej idei, ale może wszystko jeszcze jakoś się ułoży. Nie chcę na razie, żeby ktokolwiek ingerował w moje życie.  

Przyjechaliśmy do domu. Stanęłam w drzwiach i poczułam zapach normalnego jedzenia.

- Emma, możemy porozmawiać? – spytał Brian wchodząc do domu. Położył walizki na podłodze i wyciągnął rękę w moją stronę. Popatrzyłam na Demi, która swoim wzrokiem zachęcała mnie do pójścia z Brianem.

- O czym chcesz ze mną rozmawiać? – wypaliłam sucho siadając na łóżku w sypialni.

- Wiem, że może pomysł ze wspólnym mieszkaniem był zbyt odważnym posunięciem, ale potrzebowałem się stąd wyrwać. Nie chcę siedzieć rodzicom na głowie

- Brian, ja mam dwadzieścia lat – nie wiem czemu to powiedziałam

- Zdaję sobie z tego sprawę – popatrzył na mnie ze smutkiem w oczach – Emma …

- Po co to zrobiłeś? – przerwałam mu

- Ty nie wiesz jak to jest. Jak ktoś krzywdzi najważniejszą osobę w twoim życiu. Wiem, że moje ręce zabrudzone są krwią, ale przynajmniej mam świadomość, że zrobiłem to co chciałem. Obiecałem sobie, że go zabiję. Skrzywdził cię, cierpisz, przez niego nasz związek prawie się rozleciał.

- Brian, on się rozleciał – położyłam nacisk na ostatnie słowo. Popatrzył na mnie takim wzrokiem, który rozbił moje serce na milion kawałeczków. Było w nich tyle bólu, strachu i żalu. Zamknęłam oczy i poczułam jak łzy zlatują po moich gorących policzkach.

- Kocham cię – ruszył niemo ustami

- Przestań – odwróciłam wzrok i zakryłam sobie uszy. Oparłam łokcie na kolanach .

- Nie przeżyję – ugryzłam się w język, żeby przypadkiem nie powiedzieć mu jak bardzo go kocham. Dotknął mnie zimną ręką w policzek i kciukiem zatoczył kółko.

- Po co odstawiasz tą szopkę? Po co mówisz, że mnie kochasz skoro z pewnością tak nie jest. Jesteś zimnym draniem, nienawidzę kłamstwa. Zniosłabym najgorszą prawdę! Od czasu kiedy powiedziałeś, że mnie nie kochasz staram się o tobie nie myśleć. Pogodzić się z tą wiadomością. Czego ja od ciebie oczekiwałam? Miłości? Dobre sobie! – wstałam gwałtownie i wplotłam sobie palce we włosy. Kogo on chce oszukać?.

Po chwili słowa, które skierowałam w jego stronę otrzeźwiły mój umysł. Wyszłam z pokoju i poszłam w stronę starej sypialni Briana. Kurwa, Emma co ty robisz?. Położyłam się na łóżku i starałam się uspokoić. Gdy emocje opadły wstałam i poszłam do pokoju w którym znajdował się Brian. Zobaczyłam, że siedzi skulony na podłodze i szczypie się w ramię.

- Brian to nie jest sen – podeszłam do niego i złapałam go za rękę. Popatrzył na mnie swoimi czekoladowymi zapłakanymi oczami i wtedy coś we mnie pękło. On cierpi, a ja jeszcze bardziej pogłębiam to uczucie. Zacisnęłam szczękę, bo poczułam jak łzy cisną mi się do oczu. Klęknęłam przed nim i ujęłam go pod brodę. Złożyłam na jego ustach czuły pocałunek, w który włożyłam całą moją miłość, całe uczucie, którym go darzyłam. Poczułam smak jego słonych łez.

- Powiedz, że to nie prawda. Powiedz, że to wszystko tylko mi się przyśniło – oderwałam się od jego ust i ujęłam jego twarz w dłonie.

- Emma, kocham cię jak wariat, rozumiesz? Usłyszałem, że ktoś cię zgwałcił to poczułem się jak śmieć, poczułem się jakbym to ja wszystkiemu zawinił. Nie docierało to do mnie. Byłem pijany i …

- Cii – przyłożyłam mu palec do ust – Nigdy więcej. Kocham cię, rozumiesz? – nie uzyskałam odpowiedzi. Zobaczyłam tylko jak kąciki jego ust delikatnie się unoszą, a smutek w jego oczach przemienia się w radość.

- Chcę spróbować jeszcze raz. Tym razem będę starał się być jak najlepszy – przytulił się mocno do mojej piersi

- Nie chcę, żebyś starał się być jak najlepszy. Chcę żebyś był taki jaki jesteś. Nie zmieniaj się dla mnie. – pogłaskałam go po policzku i usiadłam między jego nogami.

- Jesteś moim słoneczkiem – przytulił mnie

- Dziękuję – wtuliłam się do jego piersi

- Za co?

Nie odezwałam się.

- Za co mi dziękujesz? – ponowił swoje pytanie

- Za to, że jesteś i że z miłości przyczyniłeś się tak okrutnego czynu

- Dla ciebie mógłbym nawet sobie odebrać życie – pogładził mnie po włosach.

- Nie pozwolę ci na to – weszłam na łóżko i wtuliłam się w pościel. Poczułam jak materac obok mnie się załamuje, więc Brian poszedł w moje ślady. Wtulił się do mnie i po chwili poczułam jak jego oddech zwolnił i miarowo otulał mój kark. Po chwili i ja zasnęłam.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyłam je i moim oczom ukazał się Jack z bukietem róż.

- Witaj w domu – pocałował mnie w policzek i wręczył mi kwiaty. Wstawiłam go do wazonu i nalałam soku do szklanek.

- Opiekujesz się mamą? – popatrzyłam na niego upijając łyk soku.

- Nie przyszedłem tutaj żeby rozmawiać o mojej mamie. Emma, od samego początku mi się podobasz. Teraz wiem, że mam swoją szansę i ją wykorzystam – odłożył szklankę i wpił siew moje usta. Zaczęłam protestować i chciałam się mu wyrwać, ale był silniejszy.

- Jack! Przestań! – krzyknęłam

- Emma, jesteś taka cudowna – pocałował mnie w szyję

- Przestań! – próbowałam go odepchnąć.

- Jesteś taka cudowna – zaczął ściągać moją bluzkę. Napierał na mnie swoim nabrzmiałym kutasem. Nie było to przyjemne. Starałam się wyrwać, ale przytwierdził mnie do kanapy całym swoim ciałem.

- Brian! – krzyknęłam, ale nie usłyszałam żadnej odpowiedzi. Cholera gdzie on jest?

- Cichutko maleńka, teraz jesteś w dobrych rękach – włożył rękę do moich majtek, a ja mocno zacisnęłam oczy. Otworzyłam je po sekundzie, ale nie znajdowałam się na kanapie w salonie tylko w łóżku w sypialni. Było ciemno. Było mi ciężko. Kurwa znowu się zaczyna? Jakieś popieprzone sny, które nie są mile widziane. Cholera czemu mi tak ciężko!?. Poczułam jak ktoś mocno wypuścił powietrze prosto w moją twarz. Brian!

- Złaź – szturchnęłam go łokciem. – Złaź mówię – próbowałam go odepchnąć.

- Jeszcze chwila – wymamrotał.

- Nie ma chwila. Duszę się – wciągnęłam mocno powietrze

- Emma, przepraszam – ocknął się

- Ważysz tonę – odwróciłam się plecami do niego i udałam obrażoną. Pocałował mnie w policzek i zdjął mi spodnie. Sam leżał już w samych bokserkach i nakrył nas kołdrą.

25. To chyba jakieś żarty

- Dzień dobry, jak się pani czuje? – do mojej sali weszła  pielęgniarka trzymając tacę na której znajdowały się leki i jakaś obrzydliwa owsianka.

- Lepiej, w końcu dzisiaj jest dzień, w którym stąd wychodzę – uśmiechnęłam się sztucznie. W końcu wyrwę się z tego wariatkowa. Jeszcze tylko dzisiaj czeka mnie wizyta jakiegoś terapeuty.

- O godzinie jedenastej ma pani wizytę, więc proszę zjeść śniadanie i połknąć leki. Poczułam się jak małe dziecko. Zjadłam glutowatą papkę, a właściwie nie zjadłam tylko wylałam przez okno i połknęłam stos leków.

Wzięłam prysznic i ubrałam świeżą bieliznę.

- Kurwa, co to jest?! – krzyknęłam na całą łazienkę widząc potargane czerwone majtki całe w białej substancji, która najwyraźniej już zaschnęła. Czy to są te majtki, które…?. No kurwa, przecież je wyrzuciłam, to co one robiły w mojej walizce?. Odetchnęłam głęboko, bo w jednej sekundzie wszystkie zdarzenia sprzed miesiąca przeleciały przez moją głowę. Kurwa!. Usiadłam na podłodze, a właściwie zsunęłam się po ścianie  i bezsilnie przycupnęłam na zimne płytki. Dlaczego teraz? Myślałam, że mam to za sobą, że wszystkie te zdarzenia już nigdy do mnie nie powrócą, a one jak na złość przybyły ze zdwojoną siłą. Czułam na sobie nieprzyjemny chłód, który bił od kafelek, skuliłam się i zaczęłam płakać. Siedziałam w łazience. Nago. Otulała mnie wielka rozpacz. Cały czas w mojej głowie krążyły obrazy, głosy i szydercze śmiechy, tamta noc była teraz ze mną. Widziałam wszystko przed oczami. Wszystko wydawało się takie realne.

- Proszę pani? – z mojej pojebanej wyobraźni wyrwał mnie kobiecy głos. Uniosłam głowę i zobaczyłam elegancką kobietę, która w jednej ręce trzyma notes, a drugą wyciąga w moją stronę. – Nazywam się Katherine McCartney i jestem psychologiem.

O. Kurwa. Mać. Terapeutka stoi nade mną, a ja siedzę skulona w łazience i w dodatku jestem cała goła.

- Mogłaby mi pani podać szlafrok? Czuję się niezręcznie – wypaliłam sucho, chyba zauważyłam na jej ustach lekki uśmiech. Podała mi szlafrok, którym jak najprędzej się owinęłam. – Z tego wszystkiego się nie przedstawiłam. Jestem Emma Stone – podałam jej rękę.

- Słyszałam Emmo, że jesteś ofiarą dość intymnego i brutalnego zdarzenia.

Wybuchnęłam płaczem. Nie wiem co się ze mną stało, ale coś we mnie pękło. Najwyżej już przestałam udawać twardzielkę i znowu zamieniłam się w kruchą Emmę.

- Ja… ja po prostu… nie wiem co się stało. – wydukałam. – Nigdy tak na to nie reagowałam – mocno wciągnęłam powietrze. Nie umiałam powstrzymać łez i lamentu. Dziwnie się czułam płacząc przy zupełnie nieznanej mi osobie, ale mówiłam sobie, że jest tutaj po to, żeby mi pomóc.

- Może opowiedz mi wszystko. Wypłacz się, wygadaj, a potem poradzimy coś na to. – otarła mi łzy. Wreszcie poczułam się w centrum uwagi, że ktoś chce mi pomóc, wysłuchać tego co mam do powiedzenia, a gest który wykonała bardzo mnie rozczulił. Opowiedziałam jej całe zdarzenie, którego byłam uczestniczką, a jak zerkałam na nią co jakiś czas ta pilnie słuchała i od czasu do czasu notowała moje słowa w notesie.  Opowiedziałam jej także o całej sytuacji z Brianem, w jakich relacjach teraz z nim jestem.

- Słuchaj, wiem, że to co teraz ci powiem może wydawać ci się śmieszne, ale i tak znosisz to zupełnie inaczej niż inne moje klientki. Twoja dzisiejsza reakcja wcale mnie nie zdziwiła. Żadnej kobiecie nie jest łatwo pogodzić się z tym, że jej ciało, przestrzeń intymna i osobista zostały naruszone. W tym momencie najważniejsze dla ciebie jest to, żebyś przebywała jak najwięcej w gronie ludzi, żebyś miała się komu wygadać, a przede wszystkim żebyś nie zrobiła sobie krzywdy. Wiesz jak łatwo popełnić samobójstwo będąc w takim stanie? Dzięki śpiączce – popatrzyłam na nią krzywo – Tak, tak. To dzięki śpiączce znosisz to w dość lekki sposób. Twoja pamięć została częściowo wymazana i nie odczuwasz tego tak drastycznie.

Co ona pierdoli? Jak nie odczuwam tego drastycznie? Z to co było w łazience? To mi siadło na psychikę, myślałam, że dam sobie z tym rade. Od razu po przebudzeniu podchodziłam do tego pełna apatii, było mi to obojętne, ale z każdym dniem zdawałam sobie sprawę co tak naprawdę się ze mną stało.

- Zaraz, zaraz, ale co to znaczy „znoszę to w dość lekki sposób”? – zapytałam pełna oburzenia. Buzowało we mnie. Miałam ochotę coś rozwalić. Zaraz wezmę ten jej notes i wypieprzę go przez okno.

- To co działo się z tobą dzisiaj rano było tylko połową tego co sie dzieje z kobietami po gwałcie. – odpowiedziała łagodnie.  Trochę mnie uspokoiła, ale nie mogłam uwierzyć, że może być gorzej. W duszy zaczęłam dziękować za takie szczęście jakim była śpiączka.

- A co jeśli to wszystko się nasili? Co jeśli skończę w wariatkowie, albo więzieniu, bo zabiję jakiegoś człowieka? – to ostatnie wydawało mi się absurdem, ale kto wie co może się wydarzyć.

Zaśmiała się. Ty się kurwa nie śmiej tylko mi odpowiedz, bo ja jestem przerażona.

- Nie zdarzyło się tak, że ofiara chciała kogoś zabić – wyjaśniła. Faktycznie czuje się jak ofiara. Ofiara losu oczywiście, bo co jak co ale chce wyrwać jaja tym chujom, ale nie mogę.

- Ale za to siebie chciała zabić – wymamrotałam. Niech ona sobie już idzie. Chce zostać sama i wypłakać siew poduszkę, bo ona rozumiała mnie najlepiej.

- Może warto wrócić do swojego partnera? – tak, namawiaj mnie żebym wróciła do tego dupka. Na pewno cię posłucham.

- A może nie? Powiedział, że mnie nie kocha, że mam spierdalać z jego życia – oburzyłam się. Widziałam, że na jej twarzy maluje się grymas.

- Z tego co wiem, to powiedział to w stanie upojenia alkoholowego

- W jakim stanie by nie był to powiedział. Czasu nie cofnie. – założyłam ręce pod piersi i popatrzyłam na drzwi. Ukazała się w nich Demi i o ile się nie mylę trzymała wielką czekoladę.

- On na pewno pomógłby ci w przejściu przez stan depresji – idź stąd głupia babo, ja chcę czekoladę. Wyciągnęłam szyję jak surykatka i pomachałam przyjaciółce. Chyba Kate zaczaiła o co biega i w końcu się ze mną pożegnała i dała mi wizytówkę, którą potargałam jak tylko wyszła za drzwi.

Wstałam z łóżka i pędem podbiegłam do Demi. Przytuliłam ją z całej siły.

- Przepraszam, wiesz jak mi ciebie brakowało? Będziesz mamusią. Będę ci pomagać przy bachorze – zaśmiałam się. O Boże! Ja się zaśmiałam! Poczułam się tak cudownie, bo w końcu mój anioł stróż mnie odwiedził z wielką tabliczką czekolady.

- Byłam u Zackiego. Powiedziałam mu o tym, że jestem w ciąży. – popatrzyłam na nią i rozdziawiłam buzię jak najszerzej potrafię.

- Chodźmy do sali, usiądziemy i pogadamy na spokojnie. – wzięłam ją za rękę i posadziłam na łóżko. Otworzyłyśmy czekoladę i zaczęłyśmy wsuwać.

- Co powiedział? – zapytałam wpychając sobie którąś z rzędu kostkę do ust.

- Że się nie spodziewał. Prawie zemdlał – zachichotała

- No ale co z Nelly? Jesteście razem? Będzie wychowywał dziecko? Kocha cie? Kiedy ślub? – nakręciłam się. Wszystko przez tą czekoladę.

- Emma, przystopuj z tym – powiedziała i wyrwała mi kostkę z ręki. Zajęczałam głośno.

- Oddawaj – wygięłam usta w podkówkę

- Nie. Zjadłaś prawie całą. A wracając do tego to nie chciałam, żeby przeze mnie rozstawał się z Nelly.

- Oni są razem? – krzyknęłam i gwałtownie wstałam

- Usiądź, kurwa, próbuje ci coś powiedzieć, a ty zachowujesz się jak wariatka.

- To mów, a nie owijasz w bawełnę, wiesz jak ja tego nienawidzę!

- Poszłam do niego i powiedziałam mu o dziecku – wzięłam kostkę czekolady i szybko wsadziłam sobie do ust. Poparzyła na mnie z zażenowaniem – Potem mu powiedziałam, że nie chcę żeby przeze mnie ich związek się rozlatywał, bo niedawno przecież się zaczął. Dałam mu wolną rękę i wybrał życie z Nelly. Ja sobie poradzę. Obiecał, że będzie się zajmował dzieckiem i że nie zostawi mnie gdy będę w potrzebie.

- To bardzo miłe z jego strony – uśmiechnęłam się.

- Kochanie, przyjechałam po ciebie, bo jedziemy do domku – złapała mnie za rękę

- Jestem spakowana, muszę się tylko przebrać

- To biegusiem – posłała mu buziaka. Jakie to urocze.

- Demi – stanęłam w drzwiach od łazienki – Ja nie mogę jechać do ciebie do domu – odezwałam się po chwili

- Brian? – nie odpowiedziałam, skinęłam twierdząco głową – Boże Emma przestań być taka. To jest nadal twój partner

- Kurwa nie chce tego słuchać! – zatkałam sobie uszy. Bolało mnie to jak ktoś nazywał go moim partnerem. Gdy przywoływałam wspomnienia z nim od razu wszystko schodziło do jego słów, które wypowiadał po pijaku. – On jest pieprzoną świnią. Nienawidzę go. – skłamałam.

- Ale z ciebie świnia i w dodatku kłamiesz – oburzyła się. Oj, chyba faktycznie przegięłam. Przecież to jej brat. Ale w końcu sama wyzywa go czasem od najgorszych.

- Nie kłamię! – rozpłakałam się. Nie mam siły, wszystko mnie przytłacza. – Dobra kurwa! Chce do Briana, chcę się z nim kochać! Nie, nawet nie! Chcę się z nim pieprzyć! – krzyknęłam trzasnęłam drzwiami od łazienki. Chyba ją zamurowało. I dobrze.

- Emma? – co znowu …

- Czego chcesz? – miałam wielką gulę w gardle.

- To prawda?

- Nie, kurwa. Zmyśliłam to, żeby się z ciebie ponabijać

- Chcesz z nim uprawiać seks jak jesteś po …

- Zamknij się! Nie wypowiadaj tego słowa! – przerwałam jej.

- Chcesz? – zapytała, a ja właśnie teraz zastanowiłam się nad tym czego pragnę. Pragnę przytulić się do Briana, chce poczuć jego silne ramiona. Nie jego kutasa. O dziwo.

- Nie – pociągnęłam nosem

- Otwórz. Chcę cię przytulić – otworzyłam drzwi i w samej bieliźnie przytuliłam ją z całej siły.

- Kocham cię. – wyszeptałam

- Ja ciebie też – usłyszałam. – Powiedz mi czego pragniesz. Tylko mów prawdę. Jestem twoją przyjaciółką.

- Rozbeczę się jak ci to powiem

- Mów. Jestem tu od tego, żeby cię pocieszyć

- Briana, pragnę go. Jego dotyku, czułych słów, ciepła i miłości. Kocham go z całego serca. Jest dupkiem, ale chcę – wybuchnęłam płaczem – chcę go teraz przy sobie.

- Poczekaj, przyniosę ci coś do ubrania. – pocałowała mnie w czoło i wyszła z łazienki. Usiadłam na toalecie i schowałam twarz w dłonie.

- Emma? – usłyszałam męski głos. Brian?

- Brian? – zapytałam podnosząc głowę – Brian! – krzyknęłam i wybuchnęłam spazmatycznym płaczem.

- Maleńka, co ja zrobiłem – serce chciało mi wyskoczyć z piersi. On tu jest. On tu naprawdę jest!. Nie, Emma, uspokój się. Nie daj się zwieść. Uklęknął przede mną i pogłaskał mnie. Zadrżałam. Zrób to jeszcze raz, proszę. Uniósł moją głowę i popatrzył w moje zapłakane oczy. Było we mnie tyle sprzecznych emocji, ale je wszystkie przeważała świadomość, że on tutaj jest, że trzyma moją brodę.

- Wyrwałeś mi serce z piersi, pokroiłeś je na kawałeczki i włożyłeś z powrotem. – urwałam listek papieru i otarłam łzy.

- Boże. Tak dawno ich nie widziałem. – cały czas patrzył w moje oczy. – Jak mogłem być takim dupkiem. Emma, kocham cię. Rozumiesz? Kocham jak wariat. Nie umiem bez ciebie żyć.

- Brian ja w to nie uwierzę – odepchnęłam jego rękę. Po co ja to zrobiłam? Idiotka!

- Wiem, wiem, że zachowałem się jak niepoważny dupek, kretyn. Wiem. Jestem świadomy swoich czynów.

- Kurwa Brian, co ty zrobiłeś? – popatrzyłam na jego blizny na nadgarstkach i całych przedramionach. Nie to nie możliwe, że mój sen powoli będzie się sprawdzał.

- Nie każ mi tego tłumaczyć – łza popłynęła z jego oka. Zacisnęłam zęby, żeby przypadkiem go nie przytulić. Zachowywałam się jak zimna suka, ale on zachował się tak samo wobec mnie. Tylko przypadkiem niech się ze mną nie zaręcza w szpitalnym kiblu. Ja na toalecie, a on na podłodze.

- Wiesz jak ja cierpiałam? Cierpię dalej. Niedawno do mnie dotarło, że tak naprawdę kilku facetów nieźle zabawiło się moim kosztem.

- Emma ja go zabiłem – moje serce stanęło.

- Co? Kogo? Brian?

- Gabe’a – łzy napłynęły mu do oczu, mnie tak samo.

- Kurwa mać ty jesteś świadomy, że możesz iść do pierdla?! – krzyknęłam. Byłam wściekła, a zarazem miałam ogromną ochotę mu podziękować.

- Emma ja to wiedziałem zanim to zrobiłem. – powiedział spokojnym tonem. Coś zaczęło świtać w mojej głowie.

- Kaucja? – zacisnęłam pięści. Czułam, że zaraz coś rozwalę. Nie odpowiedział. Skinął głową.

- Kurwa! – warknęłam. Boże jak ja go kocham. Nie wytrzymałam. Rozkleiłam się na dobre. Podeszłam do niego i przytuliłam go mocno. Z całej siły jaką dałam radę z siebie wycisnąć. Pocałował mnie w czubek głowy.

- Teraz jesteś bezpieczna, mała – przytulił mnie do swojej piersi.

- Bezpieczna – powtórzyłam. 

Dodatek

Wbijajcie na nowego bloga, za niedługo pojawi się prolog.

http://whilewewaitingforamiracle.blogspot.com/

Z tym blogiem mam zastój, pustka w głowie i takie tam.

Zapraszam, Dorota.

24. Prawda.

Ze względu na stan mojego zdrowia dodaję krótki odcinek, ale może w środku tygodnia pojawi się kolejny :) 

- Ty jesteś nienormalny czy nierozumny?

- O co ci chodzi?

- O co mi chodzi? Po co to zrobiłeś?

- Zasłużyła sobie

- Czym do cholery? 

Niedawno zwymiotowałam na kapcie szpitalne, ale nie jest mi ich szkoda, bo i tak ich nie lubiłam, jestem przykładem chodzącej śmierci, nie jem praktycznie nic, bo szpitalne jedzenie smakuje jak podeszwa gumiaka. Jutro powinnam zostać wypuszczona z tego wariatkowa, ale kto wie co im jeszcze strzeli do głowy i jakie badania będą chcieli mi zrobić. Powoli zaczynam czuć się jak ich królik doświadczalny. Ilość leków jaką tutaj dostaje jest nieprawdopodobnie wielka i czuję się jakby stały się częścią mojego pożywienia.

- Dzień dobry, jak się spało? – do mojej sali weszła uśmiechnięta pielęgniarka i nie kwapiąc się podała mi mój stos leków, które łyknęłam na dwa razy i popiłam obrzydliwą wodą z kranu.

- Nie najgorzej – odburknęłam – Aczkolwiek mogłoby być lepiej.

- Czekają panią jeszcze badania usg, jesteśmy trochę zaniepokojeni pani stanem zdrowia, tylko proszę niczym się nie przejmować – odwróciła się na pięcie i wyszła, nie zdziwiłam się jej postawie, bo odkąd jestem przytomna nie spotkałam tutaj żadnej miłej pielęgniarki.

Ale zaraz, cholera, ona powiedziała, że badania usg? – starałam się przywołać stare wydarzenia – Nie, to jest niemożliwe, przecież zabezpieczałam się z Brianem, chyba, że … - wymazałam te myśli z mojej głowy, to nie może być prawdziwe. Jak najszybciej wzięłam garść drobnych i poleciałam do budki telefonicznej, która znajdowała się na korytarzu. Wykręciłam tak dobrze znany mi numer i za każdym sygnałem coraz bardzie się niepokoiłam.

- Halo? – usłyszałam

- Demi, szybko przyjedź do mnie, potrzebuję twojej pomocy, przy okazji podjedź do apteki i kup mi ze trzy testy ciążowe.  – wyszeptałam. Nie chciałam, żeby nasza rozmowa odbywała się przy świadkach, bo nie ukrywam, ale był to dla mnie dość krępujący temat.

- Em, co się dzieje?

- Przyjedziesz to wszystko ci opowiem – powiedziałam szybko i odłożyłam słuchawkę.

Wróciłam do swojej sali, nie minęło pięć minut, a Demi była już u mnie. Musiała chyba czekać na odzew ode mnie pod szpitalem, bo to jest niemożliwe, że z domu przyjechała tak szybko.

-Em, mów szybko co się dzieje! – krzyknęła w progu. Rzuciła mi się na szyję i podała pakunek z trzema opakowaniami testów.

- Właśnie nie wiem co się dzieje, muszę jak najszybciej się dowiedzieć o co tu chodzi. Dzisiaj przyszła do mnie pielęgniarka i powiedziała, że muszę iść na usg, bo martwią się moim stanem zdrowia.

 - Chodź – pociągnęła mnie za rękę i ruszyłyśmy w stronę łazienki.

- Demi ja się boję, zrób go ze mną

- Boże, ty jesteś ułomna. – pokręciła głową i wyrwała mi jedno z opakowań z testem. Wypakowała wszystko i zaczęła czytać instrukcję. Poszłam w jej ślady.

Po dziesięciu minutach testy były zrobione, zostało tylko poczekać chwilę i poznać bolesną prawdę.

- Co jak się okaże, że będę w ciąży? – zapytałam mocno ściskając instrukcję.

- Będziesz szczęśliwą matką, a tak przy okazji, Brian się odzywał?

Prychnęłam, ale tak naprawdę w duchu nieprawdopodobnie mocno odczuwałam brak jego obecności. Brakowało mi jego czekoladowych oczu, subtelnego głosu, pięknego, mocnego zapachu, a prze wszystkim delikatnego dotyku, którego tak bardzo kochałam.

- Nie. I z pewnością ma mnie głęboko w dupie

- To dlaczego całymi dniami nie wychodzi z pokoju? Nie wychodzi z chłopakami na próby? Emma, on ma dwadzieścia osiem lat, a zachowuje się jak dziesięciolatek.

- Sam mi powiedział, że mnie nie kocha, to co ja mam zrobić? Paść u jego stóp? Nie mam zamiaru, chcę żyć pełnią życia. Już raz wystarczająco mocno mnie skrzywdzono, a za to co odwalił może obwiniać wyłącznie siebie.

- Ale on był pijany jak to powiedział!

- Demi, to mnie nie obchodzi. Powiedział to powiedział. – odetchnęłam głęboko, bo wolałam nie przywoływać  związanych z nim myśli.

- Emma, masz jedną kreskę, a ja mam dwie. Któraś z nas jest w ciąży. Teraz to nawet ja się boje.

- Co oznacza jedna kreska?! Dawaj mi to – wyrwałam jej instrukcję i ze zdenerwowaniem zaczęłam przeglądać rysunki.

- Tu! Popatrz – wskazała palcem obrazek.

- Jedna kreska, wynik negatywny. Dwie kreski, pozytywny – popatrzyłam na Demi z oczami wielkości jabłek.

- Kurwa, kurwa, kurwa – zakryła sobie twarz dłońmi.

- Demi o czym ja nie wiem? Przecież ostatni raz był z …

- Zacharym – dokończyła

- Ale to było cztery miesiące temu

- To było dwa dni temu – zobaczyłam, że na jej twarzy maluje się grymas.

- Co? Jakie dwa dni temu?! Demi! – potrząsnęłam ją za barki

- Dwa dni temu. Ja i Zacky. Uprawialiśmy seks – rzuciła testem o ścianę.

- Ty jesteś niepoważna? On wyrządził ci krzywdę, a ty przyjmujesz go z otartymi ramionami?

- Nie rozumiesz tego.  Ja go kocham.

- Myślałam, że jesteś bardziej rozsądna, chyba się myliłam. – podniosłam test z posadzki i wyszłam z łazienki zostawiając Demi samą.

- Dlaczego mnie zostawiłaś? – zapytała wchodząc do mojego pokoju.

- Co ty w ogóle robisz? Nie myślałam, że kiedyś dasz się tak omotać facetowi.

- Przez cały miesiąc, gdy byłaś w śpiączce ja i on codziennie się spotykaliśmy, wytłumaczyliśmy sobie wszystko i teraz między nami jest już dobrze. Ciążę usunę, nie chcę siedzieć mu na głowie.

- Zdurniałaś do reszty? Urodzisz to dziecko, a Zacky i tak się o nim dowie.

- Nie mów mu – złapała mnie za rękę  i ścisnęła

- To jest jego dziecko! Ma prawo o tym wiedzieć.

- To ja powiem Brianowi, że za nim tęsknisz i chcesz żeby był przy tobie

- Nie chcę – skłamałam. – Demi przestań zachowywać się jak małe dziecko.

- To ty przestań na mnie wymuszać

- Ja tylko chce żeby Zacky dowidział się, że jest ojcem.

- To mu powiedz. Ja nie mam zamiaru.

- A żebyś wiedziała, że powiem.

- Super – wstała z łóżka i wyszła z sali trzaskając drzwiami.

Zmartwiłam się, bo wiem, że Demi jest nieobliczalna i może zrobić coś głupiego. Z drugiej strony cieszyłam się że nie jestem w ciąży. Jak ja spojrzałabym Brianowi w oczy? Zapadłabym się pod ziemię. Z resztą nie wiem czy w ogóle kiedykolwiek chcę spojrzeć mu w oczy, nie po tym co mi zrobił. Uczucie, którym go darzyłam delikatnie przygasało, ale nie zapowiadało się, że szybko zniknie. Wzięłam chusteczkę i otarłam oczy. Nie zauważyłam nawet kiedy łzy zaczęły napływać mi do oczu.

Kogo ja oszukiwałam? Oczywiście, że chciałam, żeby Bri był przy mnie, żeby dawał mi swoją miłość.

- Emma? – z moich rozmyślań wyrwał mnie męski głos. Odwróciłam się w stronę drzwi i ujrzałam Jacka.

- Jack! Stęskniłam się! – rzuciłam się mu na szyję.

Szybko zilustrowałam jego ubiór i stwierdziłam, że nic nie podnieca mnie tak bardzo jak garnitur i czarna koszula wpuszczona w spodnie, bosko, czułam się w raju. Miałam ochotę pożreć jego idealnie zbudowane ciało.

- Mam coś dla ciebie – pocałował mnie w policzek i wręczył mi pudełko moich ulubionych maślanych ciastek.

- Jesteś cudowny – musiałam wyglądać komicznie, bo przeskakiwałam z nogi na nogę przyciskając pudełko do piersi.

- Cudowny może nie, ale lubię cię uszczęśliwiać.

Na prawdę? To tacy faceci jeszcze istnieją? Chyba jestem w raju, albo to znowu mi się śni.

- Dziękuję – uśmiechnęłam się i wtuliłam się do jego piersi. Odchylił dwoma palcami moją brodę i popatrzył mi się prosto w oczy. Moje serce chciało wyskoczyć mi z piersi, ale stałam dzielnie i starałam się utrzymać na nogach. Zagłębił palce w moje włosy i musnął moje usta. Był taki subtelny, jego wargi były miękkie i gorące. Zesztywniałam. Oderwał się od mnie i popatrzył na mnie przepraszająco. Nie wiem dlaczego to zrobiłam, ale przylgnęłam do jego warg i delikatnie go ugryzłam.

- Ał, Emma, to boli – oderwał się gwałtownie.

A więc nie każdy facet jest tak odporny jak Brian. Jego mogłam gryźć do woli, a ten nawet by nie pisnął. Przestań o nim myśleć skarciłam się w myślach. Dlaczego chociaż raz nie mogę cieszyć się chwilą? Cały czas on siedział mi w głowie.

- Przepraszam – powiedziałam pół głosem.

- Dlaczego to zrobiłaś?

- Chciałam. – zerknęłam na jego usta.

Chyba odebrał to jako zaproszenie, bo natychmiastowym ruchem przyciągnął mnie do siebie i pocałował z dziką namiętnością. Przejechał językiem po moich wargach co mnie przeraziło. Oderwałam się od niego i usiadłam na łóżku.

- Jack, nie mogę – wyszeptałam

- Rozumiem – kąciki jego ust lekko się podniosły.

Byłam mu wdzięczna za jego wyrozumiałość. Tym jednym słowem zyskał moje zaufanie, wiedziałam, że on stara się o moje szczęście.

- Odszedłeś z zespołu?

- Nie miałem innego wyboru. Nie dałbym rady koncertować, moja mama jest chora, potrzebuje opieki.

- Przykro mi – złapałam go za dłoń

- Ale bardzo się cieszę, że byłem w tym zespole przez miesiąc. Inaczej nie poznałbym ciebie.

Uśmiechnęłam się. Nie umiałam mu odpowiedzieć, zdążyłam zauważyć, że każdy temat sprowadza do jednego. Do mnie.

- Jak ci się układa z Hanerem?

- Nijak. Nie był u mnie odkąd się obudziłam. Nie chcę go widzieć.

- Nie opowiadaj bzdur. Na pewno chcesz go zobaczyć.

Spojrzałam na niego zdziwiona. Bystry, przystojny, elegancki, inteligentny. Gdzieś ty się podziewał?

- Dlaczego tak sądzisz? – nie chciałam sie przyznać, wolałam usłyszeć jego wersję.

- Kochasz go. To widać, gdy żyjecie w zgodzie jesteś zupełnie inna. Szczęśliwsza, pełna życia. Wszystko układałaś pod niego, tworzyliście idealny związek, ale pojawiłem się ja i wszystko się zepsuło. Po prostu chciałem mieć cię tylko dla siebie, ale wyszło gorzej niż myślałem. Ten gwałt, śpiączka. To wszystko mnie przerasta, ciebie z pewnością też. Daj mu jeszcze jedną szansę.

- Jack, on powiedział, że mnie nie kocha. Te słowa zraniły mnie bardziej niż jakiekolwiek inne. Jakbyś się czuł jakby osoba, którą kochasz najbardziej na świecie powiedziała ci takie słowa? Postaw się w mojej sytuacji.

- Ja chcę tylko pomóc, nie chcę bardziej mieszać. Chyba powinienem już iść

- Nie, zostajesz tutaj. Nie mieszasz się, pomagasz mi teraz, nie siedzę sama. Demi dzisiaj się na mnie obraziła, a ja nie mogę nic z tym zrobić. Chociaż ty przy mnie zostań.

- Dobrze, zostanę.

- Dziękuję.