9. Niezapomniana noc

Blogger - kocham cię -,-

Drugi raz muszę dodawać wpis, bo oczywiście coś się stało i nie działał link. 

Demi doprowadziła się do porządku i razem z Emmą wyszły z pokoju powiadamiając chłopaków o ich popołudniowej nieobecności. Poprosiły chłopców, aby zajęli się sobą i wyszli na piwo. Johnny popatrzył ze smutkiem na Demi i zaraz po ich wyjściu zwrócił się do Zacky'iego.
- Stary, ty masz szczęście, jaki ja byłem głupi, że tak szybko chciałem od niej coś więcej. Nie dość, że jest piękna to jeszcze miła i opiekuńcza. Czego chcieć więcej. - Johnny okrył twarz dłońmi.
- Stary, trzeba było wykorzystać swoją szansę. Emma mówiła mi, że Demi była tobą oczarowana - oznajmił Brian
- Wracając do Emmy. Musisz się jakoś wystroić - wyszczerzył się Jimmy
- A wziął ktoś pod uwagę to, że ja nie chcę się z nią umówić? - Brian usiadł na sofie. Jimmy pokręcił przecząco głową.
- Stary nie masz nic do gadania. Ty chcesz się z nią umówić tylko jeszcze o tym nie wiesz - dodał Zacky
- Baker wie o co mi chodzi - Jimmy puścił oczko do Zacky'iego.
Po długich namowach przyjaciół Brian zgodził się zaprosić Emmę na randkę. Nie wiedział kompletnie jak się do tego zabrać. Chłopcy usiedli w okół Briana i zaczęli obmyślać plan działania.

Emma i Demi plątały się po zatłoczonych ulicach w Vegas, jeździły taksówkami, zwiedzały, ale wiedziały jaki jest ich konkretny cel. Dziewczyny musiały sprawić, że Emma będzie wyglądać olśniewająco.
- Słuchaj, widzę już to centrum handlowe - Demi wskazała palcem na duży budynek
- Aż się boję - Emma otarła czoło.
Weszły do środka, a tam aż roiło się od ludzi. Nie miały czasu do stracenia, wiec odwiedzały po kolei każdy sklep, aż trafiły na ten jeden, wymarzony.
- Zobacz jaka śliczna - Demi pokazała Emmie czarną, klasyczną sukienkę z rękawkami nabitymi ćwiekami.
- Jest cudowna, pomijając to, że nie chodzę w sukienkach dla niej mogę się poświęcić - przeskakiwała z nogi na nogę.
- Zakładaj i pokazuj - uśmiechnęła się Demi

Po przymiarkach stwierdziły, że ta sukienka nadaje się idealnie, dobrały do niej czarną ramoneskę, odwiedziły po drodze sklep obuwniczy i kupiły klasyczne botki na wysokim obcasie.
- Została nam tylko bielizna - Demi wyszczerzyła ząbki
- Ty coś sugerujesz? - zapytała Emma. - Muszę kupić czarne rajstopy.
- O nie, żadnych rajstop. Nie będziesz wyglądała jakbyś szła na pogrzeb. Wybij to sobie z głowy - Demi wzięła się pod boki. - Kupimy ci seksowną bieliznę, a jeżeli do niczego nie to dojdzie przynajmniej będziesz miała coś ładnego.
- No dobra, ale zemszczę się - warknęła

Godzina była jeszcze wczesna, wiec dziewczyny postanowiły odwiedzić Starbucksa. Telefon Emmy poinformował ją o otrzymanym SMSie.
- Kto napisał? - zapytała Demi.
- Nie wiem. Nie znam tego numeru. - zdziwiła się patrząc na telefon. Odblokowała ekran i odczytała wiadomość.

"Cześć Emmo, chciałbym Cię dzisiaj porwać do jakiejś kawiarni, albo klubu. Muszę zamienić z Tobą parę słów w cztery oczy :) . Napisz tylko o której godzinie jesteś wolna. Brian" 
 
- To Brian napisał - Emma podała telefon przyjaciółce
- Widzisz, cała sytuacja się rozwiązała i nawet nie musiałaś go zapraszać na randkę, bo on to zrobił pierwszy - zaśmiała się Demi.
- I nawet kreacje już mam na wieczór - uśmiechnęła sie i odpisała.

"O szóstej będę gotowa. Emma"

Zapisała jego numer w telefonie i zwróciła się do Demi.
- Trzeba ich wypędzić z domu, żebym mogła się przebrać na spokojnie.
- Dobrze. Napiszę do Zacky'iego, żeby się ich pozbył.
- Siebie niech też się pozbędzie - zaśmiała się - Cały apartament nasz, muzyka na full i trochę alkoholu. Muszę wyluzować przez tym spotkaniem - wytarła ręce, bo ewidentnie się denerwowała.
Demi wyciągnęła telefon i napisała do Zacky'iego, a po otrzymaniu odpowiedzi uśmiechnęła się do wyświetlacza.
- Co się dzieje? -zapytała Emma
- Pojechali coś załatwić i nie będzie ich do szóstej. Tak jak chciałaś - uśmiechnęła się

Wracały tą samą drogą, którą tutaj przyjechały. Były już w apartamencie, w którym było pięknie posprzątane. Włączyły muzykę na cały regulator i wzięły się za przygotowania. Emma wzięła prysznic, umyła włosy, Demi pomogła jej zrobić makijaż i fryzurę. Ubrała czarne koronkowe stringi i do kompletu czarny stanik.
- Bardzo fajnie wyglądają - Demi była pod wrażeniem.
- Dobra jeszcze tylko muszę ogolić nogi - zachichotała
- To idź, a ja zaraz przyniosę ci ubrania.

Po godzinie Emma była gotowa. Dochodziła szósta, wiec miała parę minut na wypicie paru lampek wina. Nie była pijana, ale czuła się swobodnie i nie stresowała się już spotkaniem z Brianem. Pierwszy raz tak miała. Spędzając z nim tydzień nie była zdenerwowana, było śmiesznie, traktowałą go jak starszego brata, ale tym razem miała z nim iść na randkę.
Nagle cały spokój zakłóciła piątka facetów wpadająca do pokoju jak stado dzikich bawołów.
- Co się dzieje? - spytała przerażona Demi
- Szósta. Gnaliśmy jak popierdoleni - zaśmiał się Jimmy
- O Boże, ale oszołomy - Demi pokręciła głową.
- Emma, jesteś już gotowa? - Brian uśmiechnął się czym zwalił Emmę z nóg, ale to nie była jedyna rzecz, która ją urzekła. Był ubrany w czarną koszulę, w której podwinął rękawy, założył czarne dopasowane spodnie ze skórzanymi wąskimi paskami po bokach, czarne conversy, postawił włosy do góry, a w ręce trzymał swoja skórzaną kurtkę. Podeszłą do niego i poczuła piękny zapach perfum.
Dziewczyna też wywarła na nim niemałe wrażenie. Nigdy się tak nie ubierała, ale teraz przynajmniej można było dostrzec jej długie i zgrabne nogi. Złapał ją za rękę i pomachał przyjaciołom na pożegnanie. Gdy znajdowali się za drzwiami powiedział
- Wyglądasz cudownie - przyciągnął ją do siebie i czule pocałował. .

Weszli do restauracji, gdzie usiedli przy stoliku i zamówili jedzenie.
- Słuchaj, chciałem się z tobą spotkać, bo mam z tobą parę spraw do omówienia. Chciałbym wyjaśnić ci parę niejasności i zdarzeń, chcę też żebyś poznała moją perspektywę. - zaczął mówić - Nasze pierwsze spotkanie nie było dość przyjemne, dlatego że chciałem cię do siebie zniechęcić, bo nowo poznane dziewczyny mają to w zwyczaju, że cholernie się do mnie kleją. Z tobą tak nie było, bardzo się cieszę z tego powodu. Zaimponowałaś mi tym, a jeszcze bardziej cię polubiłem kiedy zaczęłaś mówić o sobie w barze, chciałem poznać cię bardziej. Potem ten tydzień tylko we dwoje, było cudownie. Nie zależy mi na seksie z tobą, owszem pociągasz mnie, ale zależy mi na tym, żebyś czuła się przy mnie swobodnie, żebyś zawsze mogła znaleźć u mnie wsparcie - złapał ją za rękę . Popatrzyła w jego oczy i teraz do niej dotarło, że mieć Briana u swojego boku to wielkie szczęście. Zależało mu na jej szczęściu, opiekował się nią, był troskliwy, kochany i od czasu do czasu wiedział czego chce.
- Bri, ja nie wiem co mam powiedzieć. - Emma pogładziła jego dłoń.
- Po prostu chciałbym z tobą być, ale boję się ryzyka.
- Też się obawiam, ale słuchaj, bez ryzyka nie ma zabawy - uśmiechnęła się
- Tak uważasz? - zdziwił się
- Ja to wiem - pocałowała go w czubek nosa.

Po posiłku wyszli z restauracji i chodzili po ulicach. Wszędzie było kolorowo, światła migały oświetlając ulice, dookoła było pełno ludzi. Brian złapał Emmę za rękę i szli przed siebie. Nie chcieli wracać jeszcze do hotelu, bo wiedzieli, że nie zastaną tam spokoju.
- Jutro wyruszamy w trasę z samego rana. Jeżeli będziesz potrzebowała czegoś to pamiętaj, dzwoń zawsze i pisz SMSy - uśmiechnął się i pocałował dziewczynę w usta.
Brianowi zadzwonił telefon. Odebrał.
- Halo? ... Tak? ... Gdzie jesteście? ... To zajebiście! ... Dzięki ... Cześć. - rozłączył się.
- Kto dzwonił?
- Jimmy. Chodź pójdziemy do hotelu - uśmiechnął się - Obejrzymy coś, napijemy się wina - pogładził ją po policzku
- Nie ma ich w pokoju? - zapytała Emma śmiejąc się
- Nie - pokazał jej język - Powiedzieli, że nie będą siedzieć cały dzień w hotelu i poszli do jakiegoś klubu.
Szli jakąś ciemną ulicą, gdzie nie migotały światła, był spokój od ludzi i w końcu doszli do hotelu. Emma poszła do sypialni, zdjęła kurtkę, rzucając ją łóżko. Wróciła do salonu, gdzie Brian nalewał wino do kieliszków.
- Na co masz ochotę? Obejrzymy telewizję czy puścimy jakąś płytę?
- Chyba cię porąbało. Gramy w scrabble - zaśmiała się. Odpowiedział jej szerokim uśmiechem.
- Włączę jakąś muzykę. Co chcesz? - zapytał przeglądając płyty
- Mają Slasha? - zapytała
- O, znalazłem - uśmiechnął się i włożył płytę do napędu. Emma w tym czasie przygotowała stół i rozłożyła na nim grę.
- Ja zaczynam! - szybko dodała. Usiadł naprzeciwko niej i zabawa się zaczęła. Wina ubywało coraz szybciej. Brian wygrał, a Emma zaczęła rzucać w niego literkami.
- Ała, przestań - zwijał się na podłodze ze śmiechu
- Zawsze wygrywasz to nie fair - tupnęła nóżką, ale w jej oczach widoczne było szczęście.
- No i co, ale ty zawsze się tak słodko złościsz - wstał i podszedł do Emmy, złapał ją za biodra i zaczęli tańczyć do "Not For Me" . Pocałował ją w usta, potem przesuwał się na obojczyki. Dziewczyna zarzuciła ręce na jego barki i poruszali się powoli od czasu do czasu delikatnie muskając swoje usta.

- Muszę zdjąć buty - oznajmiła - Bolą mnie stopy. Oderwała się od mężczyzny, zrzuciła buty, a po chwili byłą przy nim i kontynuowali taniec. Gdy piosenka ucichła Emma przejęła inicjatywę i zaczęła namiętnie całować Briana. Płyta leciała dalej, a w głośnikach zabrzmiało "Bad Rain". Emmie ta piosenka kojarzyła się tylko z jednym. Z czymś niegrzecznym, miała ochotę na Briana, chciała go rozpalić. Pociągał ją jak nikt dotąd. Chciała poczuć jego nagą skórę na sobie. Wystarczyło, że tylko na niego spojrzała i już przeszywały ją dreszcze, a gdy ją dotykał czuła się jak w niebie. Pragnęła zatopić w nim swój język, chciała zrobić to czego jeszcze nigdy nie doświadczyła.
- Brian, mam na to ochotę. Pragnę cię - wymruczała po czym zatopili się w gorącym pocałunku.

Mam zbereźne myśli, gdy patrzę na to zdjęcie :]

8. Pozory mylą

Gładko idzie. Chciałabym Wam wszystkim, które to czytacie bardzo podziękować, za wsparcie i za komentarze, to dużo dla mnie znaczy. Oczywiście kim bym była gdybym nie powiedziała, że wszystkie dziewczyny z FF są świetne.

Odcinek trochę długi, ale za niedługo się to zmieni i postaram się pisać trochę krótsze :)

Obudziła Matta, bo jemu musiało być najmniej wygodnie. Mężczyzna podniósł się z podłogi i podszedł zmarnowany na sofę na którą zaraz opadł z wielkim hukiem.
- Ała, kurwa! - złapał się za głowę
- A ładna chociaż? - zaśmiał się Jimmy
- Co ładna? - zapytała Emma
- No ta kurwa - za śmiał się i rozczochrał dziewczynie włosy.
- To nie jest śmieszne. Nie dość, że głowa mnie boli to jeszcze musiałem się walnąć. Podwójny ból, nie zniosę tego dłużej - wybełkotał
Emma zadzwoniła do obsługi i poprosiła śniadanie dla siedmiu osób. Wyjęła z torby proszki na ból głowy i każdemu z osobna dała po jednej. Wiedziała, że tak się skończy ich pobyt w tym miejscu, więc zaopatrzyła się w dziesięć opakowań.
- Ratujesz nam dupy - Demi opadła na krzesło.
Brian siedział na łóżku w pokoju i patrzył w ekran telefonu. Emma opuściła przyjaciół i poszła do sypialni mężczyzny zamykając za sobą drzwi.
- Wiem, że to może nieodpowiednia chwila, żeby o tym porozmawiać, bo oboje czujemy się jak zużyte kalosze, ale obiecałeś mi coś przedwczoraj. - Emma usiadła naprzeciwko niego i popatrzyła głęboko w jego oczy. Zakuło ją serce, bo dostrzegła w nich smutek. - Brian? Co ci jest? Opowiesz mi to, czy chcesz porozmawiać innym razem? - zapytała gładząc go po policzku
- Dobrze. Powiem to. Najpierw zacznę od samego początku. Gdy miałem 15 lat mój tata znalazł sobie kobietę, która jak się okazało też ma dziecko, ale młodsze ode mnie o 4 lata. Nie przerażała mnie ta myśl na samym początku, bo byłem wyrozumiały, ale gdy dowiedziałem się że to będzie rozpieszczona jedenastoletnia dziewczynka wpadłem w panikę. Wtedy uczyłem się grać na gitarze. Jakoś minęły te lata spędzone z tą złośnicą, ale łatwo nie było. W końcu się zawzięła i postawiła na tym, że chce zamieszkać u swojego taty, bo ma mnie dość. Ucieszyłem się, bo denerwowała mnie ta wredota. W szkole poznałem Zacky'iego, Matta i Jimmiego. Dobrze się dogadywaliśmy, więc postanowiliśmy założyć zespół, potem znaleźliśmy basistę i proszę do dziś jesteśmy razem. - uśmiechnął się, ale w jego oczach dalej gościł smutek - Dopiero potem się zaczęło. Ćpanie, picie, palenie, seks ze wszystkim co się rusza, przesadziłem, z każdą kobietą, która tylko jest chętna. Wszystko tak w kółko. Pewnego razu tak się załatwiłem, że byłem żyjącym trupem, że tak powiem. - pokręcił głową - Do teraz zdarza się nam coś wziąć, ale już znamy swój umiar, ale musiałem przed tym prawie umrzeć, żeby to do mnie dotarło. Co do kobiet to miałem ich wiele, ale żadna nie chciała ze mną utworzyć stałego związku, bo leciały tylko na kasę. Wiesz taki urok sławnych ludzi - wzruszył ramionami.
- Brian. Jestem w szoku - Emma otworzyła szeroko oczy
- Dlaczego? Powiedziałem coś nie tak?
- Nie, po prostu uznałam, że jesteś zamknięty w sobie, że nie umiesz wyrażać swoich uczuć. Wiem, że spędziliśmy razem cały tydzień, ale nadal mnie wtedy nie przekonywałeś do siebie. Nie przypuszczałam, że powiesz mi to wszystko. - westchnęła głęboko.
- Pozory mylą - zaczął bawić się jej kosmykiem włosów
- Dlaczego jesteś smutny? Stało się coś? - zapytała siadając tak blisko, że ich czoła się stykały, oplotła go nogami i wzięła jego rękę. Poczuła, że jest zimna.
- Po prostu zawaliłem. Chciałem, żebyśmy trzymali się od siebie z daleka, traktowałem cię jak siostrę, nie chciałem, żeby to się zmieniło. Zrozum, że jestem w takiej sytuacji, w której nie mogę, a raczej nie umiem mieć kobiety. Nie chcę cie zranić. Ta trasa, którą zaczynamy jutro jeszcze bardziej by nas od siebie oddaliła - starał się unikać jej wzroku
- Brian, uspokój się. Ja do niczego nie chciałam sprowadzać. Dobrze jest tak jak jest. Nie mam zamiaru plątać się w żadne związki. To nie dla mnie, wiem teraz, że nie nadaję się na dziewczynę. O wszystko za bardzo się martwię. - wzruszyła ramionami. - Ale - westchnęła - Chcę tylko jednego, a właściwie... - nie dokończyła, bo Brian zachłannie dobrał się do jej ust.
- Przepraszam - przerwał gwałtownie. Emma popatrzyła się na niego, pogłaskała go po policzku i wyszeptała - Czytasz mi w myślach. Znów dorwali się do swoich ust, całowali się bardziej namiętnie niż dotychczas. Najpierw towarzyszyły im delikatne pocałunki, ale Brian zapragnął czegoś bardziej drapieżnego. Wplótł palce w jej włosy, a jego druga ręka wylądowała na jej plecach. Połączyli się ze sobą,  nie mogli przestać, nie chcieli. Pragnęli siebie od pierwszej chwili, gdy zaczęli ze sobą rozmawiać.
- Mam na ciebie cholerną ochotę, Emmo. Nie wyobrażasz sobie jak bardzo muszę się powstrzymywać, żeby nie spoglądać na twoje ciało - wymruczał jej do ucha.
- Ja na ciebie też mam ochotę, Brian. Od samego początku mnie zaintrygowałeś. - odpowiedziała po czym popchnęła go, a ten wylądował na plecach. Pochyliła się nad nim, przerzuciła wszystkie włosy na jeden bok i przygryzła dolną wargę zamykając przy tym oczy.
- Śniadanie moi drodzy! - krzyknął Jimmy z salonu. Towarzyszyły mu jęki skacowanych kolegów. Emma przytuliła sie do piersi Briana. Mogłaby tak leżeć godzinami, wsłuchiwać się w bicie jego serca, dotykać każdy centymetr jego ciała. Kiedyś nie znosiła wytatuowanych facetów, ale teraz odkryła ich urok. Brian przez to stawał się bardziej pociągający i mężny.
- Nie wiem co mam robić. Nie chcę cię skrzywdzić. - pogłaskał ją po policzku
- Ja ciebie tez nie chcę skrzywdzić. Wiem, że jesteś kruchy i, że niejedna kobieta cię zraniła. Dlatego nie chcę nic robić wbrew tobie - dotknęła jego ust i wstała z łóżka. Popatrzyła się w jego stronę, aby upewnić się czy wstaje. Uśmiechnął się do niej promiennie i posłał jej buziaka.

Po skończonym jedzeniu tylko Emma, Brian i Jimmy byli w stanie cokolwiek zrobić. Pozanosili przyjaciół do łóżek, a sami postanowili wybrać się do kawiarni na lody i kawę.
- Jimmy, masz kogoś? - zapytała Emma
- Na oku tak, ale nie jestem w związku - puścił jej oczko
- Oo, a kim jest ta szczęściara? - zaśmiała się
- Dziewczyna ze sklepu muzycznego. Ostatnio zaimponowała mi swoją wiedzą na temat perkusji, no cud dziewczyna - zaśmiał się - I ma takie cudne oczęta - rozmarzył się. - A ty masz kogoś Em?
- Coś ty. Postanowiłam, że nie bawię siew poważne związki jak na razie. - prychnęła
- To tak jak nasz Brianek, nie? - uszczypnął przyjaciela w policzek.
- No powiedzmy - uśmiechnął się do przyjaciela.
- Co to byłą za akcja wczoraj w nocy i dzisiaj przed śniadaniem? - Jimmy wyraźnie był zaciekawiony tą sytuacją. - Wy przypadkiem nie jesteście razem?
Brian i Emma popatrzyli się na siebie i wybuchnęli śmiechem.
- No co? Powiedziałem coś nie tak?
- No powiedzmy. - zaśmiała się Emma. - Powiedzcie mi gdzie tutaj są kawiarnie? Bo przeszliśmy dość długi dystans, a ja żadnej nie widziałam. Zapytam się tej pani - oznajmiła i pobiegła zapytać o drogę.
- Stary widzę, że gapisz się na nią jak na obrazek. Zrób coś z tym, bo będzie z tobą źle, przyrzekam - wyszeptał Jimmy
- Przestań, nie chcę jej zranić, bo jest bardzo ważną osobą w moim życiu. Z nikim się tak dobrze nie dogadywałem jak z nią, no pomijając was. Nie chcę jej stracić. - odpowiedział Brian.
- Słuchajcie, pani poinformowała mnie że tutaj nie ma kawiarni - Emma pokiwała głową - Idziemy do baru, bo mnie suszy - uśmiechnęła się
- Ale dzisiaj żadnych imprez, bo chłopcy muszą być jutro sprawni. Wyjeżdżamy z samego rana. - oznajmił Jimmy
- Briana mogę rozpijać, ciebie tak samo, bo u was nie widzę dużego zagrożenia - zaśmiała się

Po jakimś czasie siedzieli przy barze sącząc piwo. Do Emmy przyczepił się jakiś facet.
- Cześć laleczko, może chciałabyś zatańczyć? - zapytał i wystawił rękę. Czuć było od niego alkoholem na kilometr.
- Chyba sobie żartujesz - prychnęła i odwróciła głowę w stronę barmana.
- Nie obchodzi mnie twoje zdanie, ja chce z tobą zatańczyć - złapał ją za ramię
- Zostaw mnie parszywcu, bo pożałujesz - uderzyła go w rękę
- Ej, koleś zostaw ją - Brian przybrał stanowczy ton
- Nie Brian, sama sobie poradzę. - stwierdziła, a mężczyzna, który nalegał o taniec stał się jeszcze bardziej nachalny. Złapał Emmę za włosy i pociągnął.
- Ty gnoju! - Brian i Jimmy wstali mówiąc jednocześnie, ale nie zdążyli nic zrobić, bo Emma z całej siły uderzyła osobnika w nos, z którego jak z procy wyleciała krew.
- Zapłacisz mi za to dziwko - krzyknął i podniósł rękę, ale zanim wykonał jakikolwiek ruch dostał po kroczu. Zwijał się z bólu na podłodze, a Emma, Brian i Jimmy dopili piwo i wyszli.
- Takich parszywców nie powinno się wpuszczać do takich miejsc - fuknęła Emma
- Jestem kurwa w szoku - wybełkotał Brian
- Stary, ja też. Emma jesteś niesamowita - Jimmy wziął ją pod pachy i uniósł do góry.
- A! Daj mi spokój, ja nie ważę 40 kilo - pisnęła i zaśmiała się
- A ile? 30? - uśmiechnął się Jimmy
- Nie! 56! - tupnęła nóżką
- Normalnie jesteś tłusta jak zapaśnik sumo - Jimmy zwijał się ze śmiechu, w jego ślady poszli Emma i Brian.
- Chcesz, żebym przez ciebie miała kaloryfer na brzuchu? To jesteś na dobrej drodze - rechotała
Jimmiemu zadzwonił telefon. Okazało się, ze to był Matt, który narzekał, że nie może znaleźć nic do picia, powiadomił przyjaciela, że Zacky właśnie oddaje zawartość swojego żołądka za balkon, a Johnny oddaje mocz do wanny. Jedyna Demi tylko spała.
- Oni są nienormalni - zachichotał
- Chyba musimy tam iść, bo Matt zaraz uschnie, a Zacky wyrzyga żołądek - Brian pokręcił głową
- A wiecie, że Zacky i Demi są razem? - uśmiechnął sie Jimmy
- Żartujesz czy to tak na poważnie? - zapytała Emma, a na jej twarzy zagościł uśmiech
- No jak najbardziej poważnie. Myślisz, że dlaczego wczoraj cały czas byli przy sobie?
- O cholera, a ta mała pipa mi nie powiedziała, ja jej dam - Emma wzięła się pod boki.

Po paru minutach byli już w hotelu. Weszli do pokoju gdzie Matt stał przy lodówce i wlewał w siebie hektolitry wody, Zacky siedział zmarnowany na kanapie i oglądał telewizje, jego twarz kolorem przypominała oliwkę, a Johnny stał oparty czołem o drzwi oddzielające salon od tarasu.
- Gdzie Demi? - Emma spytała chłopaków
- W swojej sypialni - odpowiedział Zacky. Emma szybko pognała do przyjaciółki i zamknęła za sobą drzwi.
- Demi wstawaj, albo obleję cię zimną wodą - stanęła przy łóżku i wzięła się pod boki
- Nie zrobisz tego - wybełkotała
- Chcesz się przekonać?
- Nie, już wstaję. O co chodzi? - zapytała ziewając
- Jesteś z Zackym i mi nie powiedziałaś?
- Przepraszam, ale nie miałam kiedy. Wczoraj jak poszłaś z Brianem do sypialni to zagraliśmy w butelkę i pocałowałam się z nim no i tak wyszło - wzruszyła ramionami. - A poza tym ty i Brian! Co to ma znaczyć? - zaśmiała się
- Nic. Pocałowaliśmy się i tyle - pokazała jej język.
- I jak całuje?
- Bosko. Jest taki czuły i delikatny, ale czasami potrafi się zawziąć, aż mi tchu brakuje, ale to mnie podnieca - rozmarzyła się
- Wiesz to jest gitarzysta. Ciekawe jak palcówkę robi - roześmiała się Demi
- Ale zboczeniec! Ty tylko o jednym. I to jeszcze twój brat. Nie brzydzisz się tego jak tak o nim mówisz?
- Coś ty. Ja go praktycznie nie znam. A poza tym jak dla mnie to jest bardzo przystojny więc nic tylko brać. Mówię ci on na pewno cie zaspokoi w łóżku. Jesteśmy w Vegas. Oni jutro jadą w trasę, wiec będziesz miała dużo czasu, żeby o tym pomyśleć. Z tego co słyszałam to wyjeżdżają rano, a dzisiaj jak tylko dojdę do siebie możemy iść na zakupy i kupimy ci coś ładnego. Umów się z nim.
- Nie zapędzasz się czasem? - Emma pokiwała głową.
Tym czasem w pokoju obok odbywały się męskie rozmowy.
- Stary tylko pogratulować ci tej Demi. Sama słodycz - odezwał się Jimmy
- Jest kochana, bardzo dobrze mi się z nią rozmawia - uśmiechnął się Zacky. - Nadal nie mogę w to uwierzyć, ze jest ze mną tak wspaniała dziewczyna
- Uważaj, bo ci jaja urwę jak coś jej zrobisz - wypalił Brian
- Okej, okej, a ty jak tam z Emmą?
- Jak to jak? To nie jest moja dziewczyna tylko przyjaciółka - wzruszył ramionami.
- Tak teraz mówisz. Stary umów się z nią dzisiaj i pogadajcie sobie na spokojnie. Znam świetną knajpkę niedaleko. Nie idźcie do restauracji tylko pójdź z nią potańczyć, bądź rozrywkowy, jak zawsze - uśmiechnął się Zacky.

7. Miasto Grzechu

Była w Vegas. Czuła, że w powietrzu unosi się swąd mokrych kotów i kanalizacji. Inaczej wyobrażała sobie "Miasto Grzechu" . Obawiała się, że tutaj może zrobić rzeczy, o których nawet bałaby się pomyśleć na trzeźwo. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że od tej chwili jej życie przez tydzień będzie wyglądało tylko tak, że codziennie będzie budziła się z kacem.
- Dobra teraz została nam tylko jedna formalność. Musimy dojechać do hotelu. - oznajmił Brian
- Wiesz co? Nie podoba mi się tutaj. Śmierdzi kotami - zatkała sobie nos
- Tylko tutaj. Uwierz mi. - uśmiechnął się. - A zapomniałbym. Pojedziemy do hotelu, ale musimy odwiedzić jedno miejsce. Walizkami zajmie się obsługa hotelowa.
Po zameldowaniu się w hotelu Brian natychmiast porwał Emmę do klubu. Gdy stanęli przed wejściem dziewczyna nie była zadowolona. Nie lubiła takich miejsc, bo muzyka, którą tam puszczali była podobna do odgłosów, które wydaje grzejnik piłowany przez piłę mechaniczną.
- Doobra - przeciągnęła - nie wiem co my tutaj robimy, ale mi się to nie podoba, jeszcze ta muzyka, błagam uszy mi krwawią. - wyjęczała. Nie zdążyła nic powiedzieć, bo Brian zatkał jej usta niewinnym cmoknięciem w usta.
- Co to było? - zapytała zdziwiona.
- Nic. Idziemy - uśmiechnął się uroczo
Gdy tylko weszli skończyła się piosenka, a Emma szykowała się na kolejną dawkę trucizny w postaci dźwięków. Weszła razem z Brianem do sali. W jednym momencie światłą skierowały swój blask na Emmę, a ich biel oślepiała ją tak bardzo, że nie wytrzymałaby minuty, gdyby nie zamknęła oczu. Usłyszała głośne gwizdanie i wszyscy chórem krzyknęli "Wszystkiego Najlepszego Emmo!" . Zdała sobie sprawę z tego, że przyjechała tutaj z Brianem na przyjęcie urodzinowe. Nie umiała powstrzymać łez, które płynęły samowolnie. Szczęście, które wypełniało ją w tej chwili było nie do opisania, nie wiedziała, że ktokolwiek kiedyś się tak o nią zatroszczy, że sprawi jej taką niespodziankę, przyjemność i wprowadzi w stan euforii.
- Brian, jesteś cudownym człowiekiem - Emma rzuciła się w jego ramiona.
- Podziękowania bardziej należą się Demi. Ja cię miałem tutaj dostarczyć - pocałował ja w policzek i otarł jej łzy - Jeszcze raz, wszystkiego najlepszego mały pączusiu - poczochrał ją po włosach
- Pączusiu? - zaśmiała się na całe gardło.
- Emma! Kochanie, jak cie dawno nie widziałam, wszystkiego najlepszego! - Demi podbiegła do przyjaciółki i z całej siły ją przytuliła.
- Demi, odejdź od naszej solenizantki - krzyknął Jimmy
- Jimmy! Mój wariat - krzyknęła Emma i pognała do niego jak najszybciej umie. Rzuciła się na niego i dała mu całusy w oba policzki. Cała ekipa Sevenfoldów złożyła Emmie życzenia i każdy z osobna podarował jej prezent.
- Z tego co wiem to Brian i Demi mają wspólny prezent - zaśmiał się Matt.
- No i się wygadałeś - Brian pokręcił głową.
- Co dla mnie macie? Co macie? - zapytała Emma podskakując z radości
- Jako, że są to twoje 18 urodziny - zaczęła Demi
- To chcieliśmy dać ci coś wyjątkowego, co zobaczysz dopiero za tydzień. Teraz to coś jest zupełnie bezpieczne - dokończył Brian.
- Co to jest? Dowiem siew końcu? - podskakiwała dalej
- Szukaj - zaśmiał się Brian
- Co? Gdzie? - wytrzeszczyła oczy i przestałą skakać.
- Ma je ktoś z zespołu. Ale kto? Sama musisz sprawdzić - Demi zacierała ręce
Emma obawiała się, że zabawa się dopiero rozpoczyna, ale nie byłą tym zawiedziona. To były jej 18 urodziny, chciała w końcu poczuć wolność, otworzyć się, pobawić. Poszli do stolika, a drinki same podchodziły każdemu pod nos.

# Emma

Od samego początku, gdy usiedliśmy do stolika czułam na sobie wzrok Briana. Przyglądał mi się, ale nie czułam się nieswojo, wręcz przeciwnie, kręciło mnie to. Gdy spoglądałam na niego szybko odwracał wzrok i udawał, że patrzy się na barmankę. Chciałam, żeby zainteresował się mną jako kobietą i żeby przestał patrzeć na mnie jak na przyjaciółkę młodszej siostry, której za nic nie można dotknąć. Chyba wezmę sprawy w swoje ręce, ale boję się, że go odstraszę. Pogadam z Demi, ale nie dzisiaj. Teraz mam zamiar dobrze się bawić i nic mi tego nie spieprzy. Napiła się porządnego łyka drinka.
- Kto chce grać w rozbieranego pokera? - krzyknęła Demi i podniosła swój trunek.
- Chyba oczywiste, że każdy - roześmiałam się.

#

Pojechali taksówką do hotelu. Mieli zarezerwowany apartament, więc mogli robić co im się tylko podoba. Puścili muzykę na cały regulator , wyciągnęli karty i rozsiedli się wygodnie na podłodze.
- Ja rozdaję - czknęła Demi
- Ale po równo i sprawiedliwie, żadnych ukrytych asów w rękawie - wybełkotał Matt
- Dobra, uwaga rozdaję!
Pierwsza kolejka porażką skończyła się dla Briana.
- No, braciszku rozbieraj się. Zdejmuj koszulę - Demi wyszczerzyła ząbki.
Po następnych kolejkach Demi byłą pozbawiona koszulki i spodni, Matt koszuli, Brian miał na sobie tylko bokserki, Zacky został w samych spodniach, Emma zdjęła tylko skarpetkę, a Johnny leżał na podłodze, nie miał zamiaru grać.
- Brian ściągaj bokserki - krzyknęła Emma wlewając w siebie większą dawkę alkoholu
- Ale to jest nie fair - Brian wstał z podłogi. Emma poczuła teraz, że jej puls się zwiększa. Zilustrowała Briana, który stał prawie nagi, bo miał na sobie tylko czarne obcisłe bokserki w batmany. Alkohol namieszał jej w głowie i nie była już taką grzeczną i pohamowaną dziewczynką. Wstała i podeszła do Briana.
- Nie rozbieraj się teraz, bo nie wytrzymam - wymruczała mu do ucha. Przejechała palcem po jego żebrach i delikatnie położyła dłonie na jego piersiach. Przygryzła wargę i popatrzyła mu w oczy. - Możesz dać mi taki mały prezencik na urodziny ... - chciała dokończyć, ale Brian przerwał jej całując ją namiętnie. Oderwała się od jego ust na chwilę i wymruczała - O to mi chodziło.
Całe towarzystwo było już prawie nieprzytomne i nie zauważyli tego incydentu. Wziął ją na ręce i poszli do sypialni. Oparł ją o drzwi i napierał na nią z całej siły. Całował ją tak czule i namiętnie jakby miałby to być ich ostatni pocałunek. Emma nie pozostawała mu dłużna. Przygryzała jego wargi, całowała go z dziką namiętnością, a gdy ich języki się złączyły zatopili się w sobie bez opamiętania. Brian nie chciał doprowadzić do niczego większego poza pocałunkami. Wiedział, że ma jeszcze czas.
- Brian, błagam nie róbmy tego - oderwała się od jego ust
- Dobrze Emmo. Chciałem sam to zaproponować. - pogłaskał ją czule po policzku.
- Obudź mnie jutro jak wstaniesz - pocałowała go i zrzuciła z siebie ubranie. Na widok jej czerwonych stringów i białego stanika Brianowi urosło co nieco w jego seksownych bokserkach. Podszedł do łóżka i położył się obok Emmy. Przysunął ją do siebie i zaczął gładzić palcem po brzuchu czasem zjeżdżając na pośladki. Zasnęli wtuleni w siebie.

Obudził ją przeraźliwy ból głowy. "Historia się powtarza" . Wszystko się kręciło. Poczuła włochatą nogę obok siebie. Bała się odwracać, bo nie wiedziała kogo tam zastanie.
- Emma, śpisz? - zapytał mężczyzna leżący obok. Nie odpowiedziała. Wolała udawać, że jeszcze się nie obudziła. Nie umiała rozpoznać głosu, bo mężczyzna szeptał. Przymknęła oczy i poczuła, że nieznajomy dotyka jej ramię zimną dłonią. Pogłaskał ją po policzku i złożył jej delikatny pocałunek na ustach. Gdy Emma poznała zapach mężczyzny nie miała wątpliwości, że był to Brian. Oddała mu pocałunek. Przygryzła dolną wargę po czym zaczęła ją delikatnie ssać. Poczuła delikatnie wsuwający się język do jej ust. Uśmiechnęła się i wplotła palce między włosy Briana, gdy pocałunek dobiegł końca otworzyła oczy i spojrzała na niego. Miał tak cudne tęczówki, które świeciły się jak płomień świecy.
- Dzień dobry śpiochu - uśmiechnął się i odgarnął jej włosy z szyi
- Tak możesz mnie budzić codziennie. Nawet trochę wyleczyłeś mi kaca - zachichotała.
- Nie mam siły wstawać - westchnął i opadł na poduszki
- To nie wstawaj. Co się wczoraj działo? Bo nie pamiętam już tego jak wychodziliśmy z klubu
- Głowę trzeba sobie wyrabiać - uśmiechnął się. - Ale co jak ci powiem, a ty się na mnie obrazisz? - zapytał z niewinną minką
- Po dzisiejszym porannym pocałunku to chyba niewiele rzeczy mnie zdziwi. Od samego początku wiedziałam, że zrobię tutaj coś głupiego - pokiwała głową
- Nie było tak źle. Graliśmy w rozbieranego pokera. Ja miałem ściągać właśnie bokserki, ale ty do mnie podeszłaś i coś wybełkotałaś. Pocałowałem cię i poszliśmy do sypialni, położyliśmy sie na łóżko no i potem nie pamiętam, bo już spałem - uśmiechnął się
- Czyli nie uprawialiśmy seksu? - odetchnęła
- Skądże. Oboje tego nie chcieliśmy - ziewnął
"Ty nawet nie masz pojęcia jak bardzo bym tego chciała" pomyślała, a na jej twarzy zagościł grymas.
- Ja wstaję. Która godzina? - zapytała Emma
- Będzie coś koło pierwszej
- Muszę się ubrać. Nie wiem gdzie moja walizka, ale założę twoją koszulkę, bo leży na krześle. - wyszła z pokoju i zobaczyła istne pobojowisko. Johnny spał pod stołem do gry w piłkarzyki, Zacky i Demi leżeli na sobie na dywanie, Matt leżał na zimnych kafelkach, a Jimmy stał na balkonie i palił papierosa.

6. Las Vegas?!

Tydzień minął im niesamowicie szybko. Brian zaprzyjaźnił się bardziej z Emmą. Co chwile wychodzili do kawiarni na lody, albo do kina lub na spacery. Wygłupiali się i cały czas sobie dogryzali. Brian traktował Emmę jak drugą siostrę. Demi musiała wyjechać na kilka dni i poprosiła Briana, aby ten nie zostawiał Emmy samej, bo nie chciała, żeby jej przyjaciółka siedziała cały czas sama z ciotką w domu.
- Brian? Wy jutro wyjeżdżacie, prawda? - zapytała Emma wchodząc do mieszkania chłopaka.
- Tak, coś się stało? - zapytał odrywając głowę od telewizora
- A nic. Myślałam, że będziecie jeszcze na moich urodzinach, ale skoro nie to trudno - uśmiechnęła się sztucznie
- Bardzo mi przykro Emmo. Nie chciałem, żeby tak wyszło. Jeszcze do tego nie ma Demi. - chłopak pokręcił głową. - Wiem, że jutro są twoje urodziny, ale wyjeżdżamy z samego rana. Jak chcesz to możemy dzisiaj zrobić małe przyjęcie - wstał z sofy i podszedł do dziewczyny
- Nie, dzisiaj nie mam ochoty na przyjęcia. Możemy w coś pograć i wypić piwo. To mi w zupełności wystarczy - obeszła Briana i usiadła na miejscu, które wcześniej zajmował, włączyła Xbox'a i wybrała grę z wyścigami samochodowymi.
- Jasne, jak sobie życzysz - zaśmiał się, poszedł do lodówki i wyciągnął sześciopak piwa, które postawił na stole przed telewizorem.
- To co? Mała rywalizacja? - uśmiechnęła się Emma
- Nie masz ze mną szans - pokazał jej język.
- Tak? Zaraz się przekonamy - dała mu sójkę w bok.
Przy grze nieźle się uśmiali. Gdy Emma prowadziła zaraz Brian musiał się zrewanżować. Byli już po drugiej butelce piwa.
- Dobra. Koniec tego dobrego. Zobaczymy jaki dobry jesteś w tańcu - zaśmiała się i podeszła do stojaka z grami, wyciągnęła "Dance Central".
- Jak zwykle cie pokonam. - upił łyk piwa
- Chyba śnisz frajerze - puściła mu oczko
- Za tego frajera to masz przerąbane. Zgniotę cię na miazgę
- Dobre sobie - prychnęła.
Walka się zaczęła. O dziwo Brian w dwóch rundach był lepszy od Emmy, ale zaraz wynik się wyrównał, a po chwili  Emma już prowadziła. Po godzinie byli wyczerpani i mieli dość dalszej zabawy.
- Dobra, ja nie mam siły, rozwaliłaś mnie, możesz się cieszyć - opadł na kanapę
- Może puszczę jakiś film?
- Zależy jaki. Jeżeli chcesz puszczać jakieś smuty to ja wychodzę.
- Chodziło mi o horror, albo komedię
- Dawaj horror - wyszczerzył ząbki. Emmę oblało ciepło, gdy zobaczyła szczery uśmiech na jego twarzy.
Płyta znajdowała się już w napędzie, został tylko popcorn i większa dawka piwa. Brian rozsiadł się wygodnie na kanapie, a Emma zabrała kocyk i usiadła obok niego.
- Masz zamiar tutaj zasnąć? - zapytał ze zdziwieniem
- Czasem mi się zdarza - okryła się kocem.
Początek filmu był nudny, ale dało się go przeżyć. Po dwudziestu minutach Emma popatrzyła na Briana, który spał z głową na oparciu i piwem w ręku. Postanowiła pójść w jego ślady. Opatuliła się kocykiem i oparła głowę na jego ramieniu.

Obudziło go swędzenie w okolicy ust. Poruszał delikatnie nosem i otworzył oczy. Zobaczył, że Emma śpi opierając głowę o jego ramię. Nie miał serca jej budzić, więc szybko wysunął ramie spod jej głowy, wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni, a sam udał się do swojego pokoju spakować walizkę, bo uznał, że godzina 7 rano będzie odpowiednim czasem, żeby zająć się sprawami związanymi z trasą.
Po wszystkim udał się do kuchni, gdzie zamierzał przygotować urodzinowe śniadanie dla Emmy. Chciał żeby było wyjątkowe, ale wiedział, że nic jej nie zastąpi prezentu.
- Wstawaj śpiochu - powiedział wchodząc do pokoju z tacą pełną jedzenia. Położył na niej babeczkę ze świeczką, wazon z goździkiem, naleśniki z czekoladą i oczywiście nie mogło zabraknąć pięknie pachnącej kawy.
- Brian?! Jesteś boski, dziękuję ci. - uśmiechnęła się promiennie, a w jej oczach pojawiły się iskierki
- Wszystkiego najlepszego! - uśmiechnął się i wręczył jej kopertę.
- Co to?
- Najpierw zjedz, a potem rozpakuj. Mam zostać czy iść? - założył ręce do tyłu
- Zostań, będzie mi miło
Zjadła posiłek i bez słów otworzyła kopertę popijając od czasu do czasu kawę. Zobaczyła w niej bilet na samolot, którego lot odbywał się dzisiaj o godzinie 18.
- Co to jest? Gdzie ja lecę?
- Przeczytaj - Brian uśmiechnął się do niej i usiadł na łóżku.
- No widzę, Las Vegas, i co z tego? Nic mi to nie mówi.
- Polecisz tam ze mną, bo mam tam przesiadkę do innego samolotu. Na miejscu się wszystkiego dowiesz - zaśmiał się
- Będziemy lecieć z chłopakami?
- Niestety nie, ale przywitasz się z nimi na miejscu.
Emmie nie podobała się ta cała sytuacja, uważała, że Brian coś kręci. Rano mówił, że lecą z samego rana, była godzina 9, a Brian był jeszcze w domu i jakoś nigdzie mu się nie spieszyło.
- Mieliście lecieć z samego rana.
- Plany się zmieniły. Chłopaki polecieli rannym samolotem, a ja przełożyłem lot na później, wiem, że nigdy nie leciałaś samolotem i ktoś musi się tobą zaopiekować. Teraz pojedziemy do twojego domu po ubrania - uszczypnął ją w policzek
- Ała - pisnęła i odsunęła jego rękę. - Teraz się doigrałeś! Nie daruję ci tego - krzyknęła i zwinnie wygramoliła się z kołdry. Rzuciła się na Briana, okładała go poduszkami i kapciami, a na koniec okryła go kocem i nie miała zamiaru puszczać. Brian jednym ruchem mógł sprawić, że to ona znajdowałaby się teraz na jego miejscu, ale gdyby to zrobił pewnie by się odegrała w jakiś inny sposób.
- Mogę już wyjść? Bo trochę mi duszno - sapał
- Nie puszczę cie tak łatwo - zaśmiała się i usiadła okrakiem na jego brzuchu.
- To zobacz co ja zrobię - powiedział po czym zwinnie obrócił się tak, że teraz Emma znajdowała się pod nim. Zamknęła oczy i pisnęła najgłośniej jak potrafi. - Dziewczyno, spokojnie, ja nie mam zamiaru ci nic zrobić, no chyba, że to - pochylił się nad jej twarzą i spojrzał jej głęboko w oczy. Przygryzła dolną wargę co bardzo spodobało się Brianowi. Zaczął ją łaskotać i wcale nie miał zamiaru przestać. Dziewczyna zaśmiewała się do łez.
- Bri, Briaaaan! prze, przestań! - zwijała się ze śmiechu.
- A co dostanę w zamian? - uśmiechnął się uroczo
- Kopa w dupę łajzo - zaśmiała się i jednym zwinnym ruchem przyciągnęła jego twarz do swojej. Dała mu buziaka w policzek i wywinęła się spod jego ramion.
- Tego bym sienie spodziewał - uśmiechnął siei pogłaskał się po policzku. Poszła do łazienki, wzięła gorący prysznic, potem jak zwykle makijaż, prostowanie włosów i inne sprawy. Brian wziął się za ścielenie łóżka. Usłyszał dźwięk SMSa.
- Em! Dostałaś SMSa! - zawołał z pokoju.
- Podejdź pod drzwi i go przeczytaj, błagam. To pewnie życzenia urodzinowe - wyjęczała
- Już się robi. Jak nie chcesz, żeby dzisiaj telefony się urywały to wyjmij kartę - uśmiechnął się
- Nie. Czytaj mi tu

"Droga Emmo. Chciałbym życzyć Ci wszystkiego najlepszego z okazji Twoich 18 urodzin. Mam nadzieję, że wkrótce się spotkamy, bo nie mogę bez Ciebie wytrzymać. Jeszcze raz wszystkiego najlepszego życzy Gabe."

- To sukinsyn - wyszła z łazienki i wyrwała Brianowi telefon.
- Em? Co się stało?
- To mój były. Jest zajebistym skurwysynem. Pieprzył się z jakąś laską, a ja byłam wtedy jego dziewczyną. Niezłe, nie? - prychnęła.
- Doskonale cię rozumiem, bo sam miałem taki przypadek i to całkiem niedawno.
- Z tego co słyszałam to sam taki byłeś
- Wyczytałaś to z internetu, nie? To może poznaj wersję chłopaków i moją
- Teraz nie mamy czasu. Opowiesz mi w trakcie lotu.
Przez całą drogę do domu ciotki Emma była spięta. Nie wiedziała jak ona to odbierze, nie chciała zawsze się jej podporządkowywać. Ciotka nigdy się nią nie zajmowała, zawsze miała inne sprawy na głowie. Ona tylko wymagała, Emma nigdy nie spędziła z nią czasu. Nie mogła z nią porozmawiać jak z mamą, było jej tego brak.

- Dzień dobry ciociu - powiedziała cicho Emma wchodząc do domu
- Nie wiedziałam, że ty tutaj jeszcze mieszkasz. Całymi dniami i nocami cię tu nie widzę. Jakie masz powody, żeby tutaj wracać? - zapytała ciotka podnosząc głowę znad papierów
- Chciałam przyjść po swoje rzeczy. Wyjeżdżam na parę dni do Vegas - oznajmiła
- Niby z kim ty tam jedziesz?
- Z Brianem - wypchnęła chłopaka przed siebie
- To twój nowy chłopak?
- Coś ty. To brat Demi.
- Nie kłam, Demi nie ma brata.
- Też tak uważałam
- Dobra nie mów nic do mnie tylko idź się spakować i wyjdź z tego domu.
W Emmie kumulował się gniew. "Brian będzie biedny" pomyślała z wyrzutami. Spakowała rzeczy, które mogły jej się przydać, a właściwie to zabrała wszystkie rzeczy z pokoju, bo nie miała zamiaru tutaj wracać. Poprosi Briana, albo Demi żeby pozwolili jej u nich zamieszkać na parę dni.
- Emmo, pomóc ci w czymś? - zapytał po cichu Brian wchodząc do pokoju.
- Nie. Jeżeli nie chcesz żebym cie opieprzyła to proszę, wyjdź, bo zaraz chyba wybuchnę.
- Zanim to zrobisz to wysłuchaj. Twoja ciotka trochę zmiękłą gdy jej powiedziałem o moim tacie, że to słynny Brian Haner Senior - uśmiechnął się
- I co powiedziała?
- Zachowam to dla siebie - zaśmiał się
Popatrzyła na niego. Chciała teraz zasmakować jego ust, poczuć jego dłonie na swojej skórze, rozrywało ją od środka. Czasem przygryzała wargi aż do krwi, żeby pohamować swoje erotyczne usposobienie. Nie wiedziała czy Brian tego chce i wolała nie ryzykować. Stanęła blisko niego z torbą w ręku, w której miała wszystkie swoje rzeczy. Upuściła ją na podłogę i przytuliła się do niego. Tylko to mogła zrobić, bo wiedziała, że uścisk nie wywiera na nim żadnego wrażenia. Nic bardziej mylnego. Brian uważał, żeby na nic więcej sobie nie pozwolić. Pociągała go jak nikt inny, ale to była jego mała siostrzyczka. Nie mógłby jej tego zrobić. Obiecał sobie, że jej nie zrani, a za niedługo jadą w trasę to sobie ulży, ale było coraz bliżej trasy i Brian nabierał coraz większa ochotę na ciało Emmy. Tak właśnie wyobrażał sobie swój ideał. Długonoga brunetka, z zadziornym charakterem. Oczarowała go tym, że ukrywa to wszystko pod przykrywką, że jest taka nieobliczalna, nie można jej rozgryźć. Nie jest łatwa, co jeszcze bardziej go urzekało. Dał jej całusa w czubek nosa. wziął jej torbę i wyszli. Pojechali na obiad, a na lotnisku byli godzinę przed czasem. Poszli na odprawę, a po chwili siedzieli już w samolocie.

5. Golas :)

Wzięła całą garść mąki i wtarła Brianowi we włosy
- O nie moja fryzura! Teraz wyglądam na 60 lat - pokazał język. - Doigrałaś się koleżanko - wziął dwie garści mąki, jedną nasypał jej na włosy, a drugą wsypał za koszulkę
- Cholera znowu będziesz mi prał te rzeczy - zaśmiała się.
- Opłacało się - uśmiechnął się tym uśmiechem, którym obdarzył wtedy tą kobietę w barze. Emma nie wiedziała co ma robić. Czy rzucić się na niego, czy dalej stać bezczynnie i gapić się na niego jak na posąg, którego za nic w świecie nie można dotknąć. Była tak napalona, że wskoczyłaby do łóżka pierwszemu lepszemu facetowi, ale musiała zachować resztki rozumu i pozostała na miejscu. - Stało się coś? - zapytał ze zdziwieniem w oczach, ale Emma nie odpowiedziała tylko patrzyła się cały czas na jego usta. - Halo? Ziemia do Emmy! - pomachał jej ręką przed oczami. Ocknęła się i potrząsnęła głową.
- Wybacz, musiałam się zagapić - odpowiedziała i spuściła wzrok na dół.
- Nie ma sprawy, tylko myślałem, że zaraz mi coś zrobisz, bo patrzyłaś się na mnie jakbyś chciała mnie zabić - zaśmiał się. "Chyba pożreć w całym kawałku" pomyślała Emma. Teraz do niej dotarło, że tak naprawdę Brian jest jeszcze bardziej przystojny niż jej się do tej pory wydawało. Podniecało ją to, że uśmiechał się tak zabójczo. Zaintrygowały ją jego kości policzkowe. Nie lubiła brązowych oczu, ale jego były tak hipnotyzujące, że pod wpływem ich wzroku jej ciało odmawiało posłuszeństwa i topiła się jak czekolada w upalny dzień.
- Brian? - zapytała nieśmiale
- Słucham? - zapytał oblizując łyżkę z farszu. "O kurwa mać! Nie wytrzymam zaraz go chyba przelecę na blacie kuchennym. Nie, spokojnie. To, że jest przystojny o niczym nie świadczy. On jest tylko .. bratem twojej przyjaciółki. Spokojnie" uspokajała się w duchu. - Emmo, co się dzieje? - zapytał zdezorientowany
- Obliż ją jeszcze raz - tupała nogami, ale stała z drugiej strony blatu, więc Brian nie mógł tego dostrzec.
- Co? - zaśmiał się
- Obliż łyżkę - zacisnęła ręce w pięści. Brian zobaczył ten gest i nieco się przeraził.
- Masz zamiar mi coś zrobić? Bo twoje piąstki są trochę niebezpieczne - popatrzył na nią wielkimi oczami w jednej ręce trzymając łyżkę z farszem, a w drugiej jajka.
- Dobra nie ważne. - potrząsnęła głową.
- Czemu miałem to zrobić?
- Nie wiem, to było cholernie seksowne - uśmiechnęła się. Brian się zaśmiał. Nie wiedział co miał robić. Z jednej strony był przerażony i nie wiedział co wygaduje Emma, ale z drugiej podobało mu się to, że dziewczyna nie bawi się z nim w kotka i myszkę tylko wali prosto z mostu.
- Emma, znamy się jeden dzień, nawet nie, a ty mówisz takie rzeczy, czasem się ciebie boję. - zaczął wyrabiać ciasto na pierogi. Popatrzyła się na jego umięśnione ręce z tatuażami, na długie palce i od razu się rozmarzyła. Miała ochotę na coś niegrzecznego.
- Przestań to robić - powiedziała. Brian nie miał pojęcia o co jej chodzi. Przestał ugniatać ciasto i popatrzył się na nią.
- Co, chcesz sama to zrobić? - zaśmiał się
- A wiesz, ze tak? Bo ja tylko stoję i się przyglądam, a ty pracujesz - wzruszyła ramionami. - Posuń tyłeczek - podeszła do niego i odepchnęła go biodrem.
- Dobrze proszę pani, ale najpierw myjemy rączki, a potem zakładamy fartuszek - powiedział jak do małego dziecka. Podobało jej się to, że umiał się tak zatroszczyć. Coraz bardziej ją intrygował.
- Zrobione. Zakładaj mi fartuch - odwróciła się do niego przodem i wyciągnęła ręce do góry z cwaniackim uśmiechem na ustach. Brian wziął fartuch i założył sznurek na jej szyję i wyciągnął spod niego włosy. Musnął przy tym delikatnie jej kark, a na jej ciele pojawiły się ciarki. Brian to zauważył i tylko uśmiechnął się w duchu, bo widział jak na nią działał. Starał się być bardziej ponętny. Widział, że koszulka odkrywa kawałek jej pleców i wiązać sznurek na jej biodrach delikatnie przejechał palcem po tym miejscu. Zadrżała. Taka reakcja mu się spodobała. Dziewczyna była rozentuzjazmowana i chciała żeby ta chwila trwała wiecznie, ale nie chciała przystawiać się do brata swojej przyjaciółki.
- Dobra. Zacznij wyrabiać ciasto, a ja pójdę do piwnicy po więcej mąki, bo nam się skończyła. - puścił do niej oczko. Miała chwilę na ochłonięcie. Otworzyła okno i przy okazji pobrudziła framugę ciastem "A trudno. Potem się posprząta". Chłodna bryza wlewająca się do kuchni przyprawiła Emmę o dreszcze. Całe podniecenie z niej zeszło, ale gdy zobaczyła Briana wychodzącego z piwnicy jej serce zaczęło szybciej bić i poczuła przyjemne ciepło w okolicach brzucha. Zamknęła oczy i przygryzła wargę. Nie umknęło to uwadze Hanera, który idąc wprost na nią pożerał ją wzrokiem. "Cholera co za niezła dupa" uśmiechnął się
- Mamy mąkę. - pomachał paczuszką nad głową.
- Nie rozsyp tylko, bo - nie dokończyła zdania, bo Brian upuścił mąkę na ziemię. - Ale z ciebie artysta - parsknęła śmiechem.
- Tak, opluj jeszcze ciasto - drwił sobie. - Może byś mi przyszła pomóc? - zaśmiał się
- Co za ślamazara - wyjęła zmiotkę spod zlewu i zaniosła ją Brianowi.
- To przez ciebie. - pokazał jej język
- Jasne! Wszystko jest przeze mnie! Co za koleś - załamała ręce - Jeszcze mi powiedz, że to ja wysypałam mąkę i ja byłam w piwnicy - prychnęła
- Nie, ale ty mi zaczęłaś gadać żebym jej nie wypuszczał - zaśmiał się
- Jak mi chciałeś zrobić na złość to tylko ty na tym ucierpiałeś mój drogi - poklepała go po ramieniu, podniosła papier z resztką mąki i zaniosła do śmieci.
- Dobra idę po jeszcze jedną
- Tylko tym razem postaraj się nią tak nie wymachiwać - powiedziała po czym umyła ręce i wzięła się za ugniatanie ciasta.
- Widzisz jak  zręcznie ci to idzie - zaśmiał się i postawił mąkę obok stolnicy.
- Możesz mi tutaj trochę nasypać?
- Już się robi - uśmiechnął się i postanowił być taki jak wcześniej. Chciał ją rozpalić. Absorbowała go odkąd ją zobaczył. Mała, drobna kobietka, która ciałem nie pasuje do ich ekipy, ale za to nadrabiała charakterem. Stanął za jej plecami i wziął mąkę. Otworzył ją delikatnie i przysunął swoją głowę do jej szyi, a ręką delikatnie sypał mąkę na blat.
Dziewczyna, która uważała, że cała ta werwa już się uspokoiła niespodziewanie znowu wróciła i to z podwojoną siłą. Czuła jego oddech na szyi, a jego ręka delikatnie ocierała się o jej ramię. Czuła jak pachniał żelem do kąpieli. Chciała się do niego przytulić. Wpadła na pomysł. Brian odsunął się od dziewczyny i podszedł do zlewu zmywać garnki.
- Brian? Wiesz, że dziewczyny mają gorsze dni, prawda? - zapytała ze smutnym głosem
- Coś się stało? - zapytał z troską w głosie
- Po prostu chciałam, a z resztą nie ważne - pokręciła głową i w milczeniu wróciła do poprzedniego zajęcia
- Emma, wszystko w porządku? - zakręcił wodę, wytarł ręce i podszedł do niej. Złapał ją za rękę na co ona drgnęła. - Przepraszam - cofnął rękę.
- Nie szkodzi. - zaczęła czyścić ręce z ciasta. Odwróciła się w stronę Briana, który widząc jej smutek w oczach natychmiast ją przytulił. "Poskutkowało, jestem w tym niezła" pochwaliła się w duchu. Poczuła ulgę jak nigdy dotąd. Jego silne ramiona okrywały jej plecy, a ona wtuliła się do jego piersi.
Brian nie wiedział czemu to zrobił, po prostu ten strach i ten żal, który malował się na jej twarzy wymagał ulgi i pocieszenia. Wiedział, że popełnił błąd, bo teraz Emma będzie miała wobec niego jakieś nadzieje, ale najwyżej gdy taka sytuacja będzie miała miejsce wytłumaczy jej, że ona nic dla niego nie znaczy.
- Jedziemy w trasę za tydzień - Brian oderwał się do Emmy i wrócił do zmywania naczyń.
- Na ile? - zapytała.
- Trzy miesiące. - poinformował ją.
- Jak wy tak wytrzymujecie?
- Nie wytrzymujemy, ale na koncertach jest tak zajebiście, że nawet sobie nie wyobrażasz. Pozytywna energia od fanów, tysiące rozwrzeszczanych fanek, mówię ci to jest marzenie każdego, który zaczyna karierę. My się tego doczekaliśmy i jesteśmy zajebiście szczęśliwi.
Obiad przygotowywali rozmawiając o fankach, trasach, imprezach po koncercie i o tym jak dają sobie radę z tak wielkim ciężarem. Zaczekali na Demi, a gdy ta się zjawiła zaczęli jeść. Wieczór był bardzo spokojny. Spędzili go na oglądaniu jakiś bzdetów w telewizorze.
- Dobra ja idę pograć trochę na gitarze. Na razie - pomachał im
- Słuchaj, może byś dzisiaj u mnie spała. Tym razem poplotkujemy i takie inne. - zaproponowała Demi
- Jasne jeżeli chcesz - uśmiechnęła się. Obejrzały jeszcze jakiś serial i postanowiły iść na górę do pokoju Demi. Wzięły picie, czekoladę i popcorn.
- Co dzisiaj robiliście? - zapytała Demi siadając na łóżku
- Gadaliśmy o zespole i takich pierdołach. Ten idiota rozwalił mąkę, bo nią wymachiwał na wszystkie strony. A jeszcze przed tym biliśmy się mąką - pokiwała głową
- No widzę właśnie, że masz białe te włosy - zaśmiała się
- Daj spokój muszę je umyć
- No a ty mi lepiej mów czy przypadkiem Brian ci się nie podoba. Widziałam jak na niego patrzyłaś na obiedzie - dała jej pstryczka w nos
- Nie, daj spokój. Może i jest przystojny, ale nie. Z resztą to jest twój brat. Fuj. To jak prawie rodzina - zaśmiała się Emma
- Jesteś jakaś dziwna. - pokiwała głową
- Jasne, jasne. Udaje takiego świętego aniołka, a teraz się pewnie drapie po jajach i dupie, albo ogląda playboya i wali. Weź. Nie znoszę facetów. Obrzydliwi są
- No nie wierzę. A ty to się niby po dupie nie drapiesz? Dziewczyny w niektórych przypadkach są bardziej obrzydliwe od facetów, ale oni jakoś tego nie przeżywają
Dziewczyny do późnej nocy siedziały i rozmawiały o pierdołach, aż w końcu zrobiły się senne i poszły spać

Emma obudziła się.
"Która godzina?" zapytała się w myślach i spojrzała na zegarek. 5:30. "Tak wcześnie? No nic. Pójdę zrobić sobie kawę". Wstała cicho i idąc na paluszkach otworzyła drzwi. Odwróciła się i zobaczyła skradającego się Briana, który był ... nago. "Coo?! Brian Haner stoi nago w hallu i wymachuje swoją ptaszyną?!" Dziki zwierz. Zauważyła, że Brian ma więcej tatuaży niż jej się zdawało.
- Kurwa - pisnęła po czym odwróciła się gwałtownie i pognała w stronę pokoju. Zatrzaskując za sobą drzwi oparła się o nie i zsunęła na ziemię.

"No to teraz mam przejebane" pomyślał i szybko schował siew łazience zakładając wczorajsze bokserki. Wychylił głowę na zewnątrz i obadał teren, a gdy stwierdził, że spokojnie może wyjść szybkim krokiem poszedł do pokoju. Tam założył spodnie i wymiętą koszulkę.

- Co się dzieje? Już nie można nawet pospać normalnie we własnym domu, bo zaraz jakaś wojna i trzaskanie drzwiami - Demi usiadła na łóżku.
- Może powiedz temu swojemu braciszkowi, żeby następnym razem nie paradował z gołym ptaszkiem po domu - powiedziała Emma
- Briaaaan? - wstała i otworzyła drzwi na oścież
- Nie wiedziałem, że ona tutaj jest, a z tego co wiem to ty wstajesz zawsze o 12, więc nie byłem zagrożony. - wychylił głowę zza drzwi
Demi zaczęła się śmiać.
- A bo ty przyzwyczajony jesteś, że przy swoich panienkach nie musisz się ubierać - zaśmiała się, a ten tylko pokiwał głową na znak zgody.
- Brian mógłbyś zakryć to coś co trzymasz między nogami żebym mogła wyjść z pokoju? - zapytała Emma, ale nie uzyskała żadnej odpowiedzi, a w zamian za to mogła usłyszeć, że drzwi od pokoju się zamykają. Wyszła powoli i skierowała się do kuchni.
- Nie żebym byłą jakaś nie tego, ale chcę kawę - zawołała Demi z góry - Brianowi też zrób, bo się biedak troszkę skrępował - zaśmiała się
- Nie ma sprawy - odkrzyknęła z kuchni.

4. Welcome To The Family?

Tak sobie pomyślałam, że skoro odcinek mam napisany to mogę go wrzucić, chociaż i tak wiem, ze macie duużo do czytania, bo był weekend i każdy wrzucał odcinki, ale już chcę się zabrać za pisanie następnego, a ten tylko niepotrzebnie zajmuje mi miejsce. 

Dziękuję Pati i Sillie, za to że są ze mną od samego początku i dzielnie komentują. Dzięki Wam mam takiego motywatora, że nie macie pojęcia ♥ 

W klubie było tłoczno i duszno. Muzyka nie była dostosowana do tańca.
- Tej DJ jest jakiś głuchy? Przecież przy tym się nie da tańczyć. - krzyknęła Emma, ale jej głos był ledwo słyszalny.
- No w klubach poszczają taką muzykę moja droga. - Jimmy objął ja ramieniem, ale ta natychmiast zdjęła jego rękę.
- Poszukajmy jakiegoś oddzielnego miejsca, żeby nie było tak tłoczno. - zaproponował Zacky.
- Dobra stary, ja idę zamówić drinki. - powiedział Matt.
- O, włączyli muzę do której da się tańczyć, choć mała trochę się zabawimy. - Johnny zwrócił się do Demi.
- "Mała". - prychnęła Emma. - Niech na siebie spojrzy. - wywróciła oczami
- Emmo? Wolisz drinki czy shoty?. - zapytał Matt.
- Wszystko jedno, bylebym jutro nie umierała. - stwierdziła.
- Dawaj każdemu po dwa drinki, dwa shoty i piwo. - powiedział Jimmy.
- Jak sobie życzysz.
Usadowili się przy stoliku. Brian wyciągnął komórkę i zaczął coś przeglądać.
- Dobra to powiedz mi coś o sobie. - Rev przejął kontrolę nad sytuacją.
- Co mam powiedzieć? Zacząć od dużych problemów czy od tych jeszcze większych?.
- Jak sobie życzysz. Mamy całą noc przed sobą. - uśmiechnął siei oparł na ręce swoją głowę dając znak zainteresowania.
- To może zacznę od tego, że mam przyjaciółkę którą kocham, ale wkurza mnie jej nowy facet, patrz Johnny. Kolejna sprawa jest taka, że mam prawie osiemnaście lat, a moja ciocia traktuje mnie jak gówniarę, która chodzi do podstawówki. Nie mam rodziców, dwa dni temu chłopak mnie zdradził z jakąś laską.. - opowiadała. - Do tego wywalili mnie ze szkoły. Biorę leki na niedobór kwasów, a gdybym przestała je brać byłabym w złym nastroju, zmniejszałaby mi się ilość płytek krwi i inne pierdoły, komiczne, nie?. Wystarczy? Czy mam coś jeszcze dodać?. - zapytała i upiła łyk drinka, którego właśnie przyniósł Matt. - Aha, zapomniałam dodać, że mój były chce do mnie wrócić, a ja mam ochotę go poćwiartować i rzucić na pożarcie psom.
- Nie wiedziałem, że na pierwszym spotkaniu tak się otworzysz. - uśmiechnął się.
- To teraz ty mi powiedz coś o sobie. - odwzajemniła uśmiech. Czuła, że najlepiej będzie dogadywać się z Jimmym, a Brian? szkoda gadać. Był zajęty przeglądaniem zdjęć w telefonie czy jakiś innych bzdetów. Drażniło ją jego zachowanie.
- Okej. To zacznę tak. Gdy byłem dzieciakiem lubiłem zabawy z kotami, ale te zabawy nie wyglądały tak, że dawałem im kawałek włóczki do zabawy, o nie. Ja te koty przejeżdżałem rowerem, kopałem, wyrzucałem w powietrze. Podpaliłem szkołę, byłem popierdolonym psychopatą. Z resztą nadal jestem. Siedziałem w pierdlu, w szkole unikali mnie jak cienia. - zaśmiał się .
Opowiadali sobie tak wszystkie historie z życia. Matt, Zacky, Jimmy i Emma śmiali się wniebogłosy. Pierwszy raz Emma mogła czuć się swobodnie. Nie wiedziała dlaczego, ale ta trójka wywoływała na niej świetne wrażenie. Uważała, że znała ich od lat i mówiła wszystko co tylko jej przyszło na myśl. Nie podobało jej się jedno, że Brian jest nieobecny. Nie wiedziała dlaczego, ale zależało jej na tym, żeby włączył się do rozmowy. Chciała go poznać, bo intrygował ją najbardziej ze wszystkich chłopaków, był przystojny, niedostępny i nie dało się go odczytać. Był nieprzewidywalny.
- Gdzie jest Demi?!. - krzyknęła ze strachem w oczach.
- Spokojnie. Christ ją zabawia. - Zacky poruszał brewkami.
- Tego się obawiam. Jak myślę co oni mogą tego robić to chce mi się rzygać. - wzdrygnęła się.
W pewnej chwili do stolika podeszła jakaś kobieta, która najwyraźniej znała chłopaków, bo przyjaźnie się do nich uśmiechnęła.
- Cześć chłopcy. Chciałabym porwać na chwilkę Briana .- uśmiechnęła się.
- Michelle!. - Brian wstał gwałtownie, a na jego twarzy zagościł szczery uśmiech. Przytulił kobietę po czym pocałował ją w policzek. Odeszli w objęciach od stolika.
- Kto to jest?. - zapytała z zaciekawieniem.
- Można tak powiedzieć, że była dziewczyna Briana, ale i tak widzę, ze oboje coś do siebie czują. - Jimmy uderzył ręką w stół.
- No doobra.- przeciągnęłam. - To czemu się nie zejdą?. - zapytałam.
- Mieli jakieś problemy ze sobą. Teraz liczy się tylko seks. - Matt oparł się na dłoni.
Dochodziła pierwsza w nocy. Chłopcy jak i Emma byli totalnie zalani i bełkotali coś pod nosem leżąc na sobie.
- Powiem wam, że z nikim się jeszcze nie bawiłam tak dobrze jak z wami. Oczywiście pomijam Demi. - czknęła.
- Jutro będzie kac morderca. - wybełkotał Jimmy.
- Nawet mi kurwa nie przypominaj. - jęknął Matt.
- Wstawajcie. Jestem z powrotem. Spotkałem po drodze Johnnego i Demi. Powiedzieli, że chcą iść na plażę. - oznajmił Brian siadając przy stoliku. - Ile wypiliście?. - zapytał.
- A nie pytaj, bo nawet nie jestem w stanie ci odpowiedzieć. - Zacky pokręcił głową.
- Nie zostało wam nic?.
- Zostało moje piwo. Nie byłam w stanie go wypić. Jak chcesz to się częstuj. - powiedziała Emma.
Brian nie odpowiedział tylko uśmiechnął się szczerząc przy tym zęby, gdy schylał się po piwo poruszył stołem, a szklanka z niedokończonym drinkiem Matta wylądowała na bluzce i spodniach Emmy, która gwałtownie wstała i zaczęła krzyczeć.
- Nosz kurwa mać ty pchli odbycie co zrobiłeś?! Demi mnie zabije, bo to jej koszulka, teraz sie cała kleję. Co za człowiek!. - krzyczała.
- Przepraszam cię. Na prawdę nie chciałem. Jestem trzeźwy to odwiozę cie do domu, dobra? - bronił się
- Gdybym tylko mogła się dostać do domu. Demi ma moje klucze telefon i portfel w torebce - ukryła twarz w dłoniach.
Brian postanowił, że weźmie ją do domu i da jej suchą koszulkę do przebrania.
- Chodź, jedziemy. - wziął ją za rękę.
- Zostaw mnie. Już dużo dzisiaj zrobiłeś. - wyrwała się mu.
- Ale to był wypadek. Nie chciałem tego zrobić. A teraz w ramach rekompensaty zawiozę cie do siebie, zapierzemy twoje ubrania, a w zamian pożyczę ci coś suchego. Przy okazji wezmę tych pijaków - wskazał palcem na ledwo przytomnych kolegów.
-Jak chcesz.
W drodze do domu Emma zasnęła na siedzeniu, a gdy Brian chciał ją obudzić dała mu z liścia. Pomasował się po policzku.
- Jejku, przepraszam, nie chciałam. - dotknęła lekko jego policzka robiąc niewinną minkę.
- Wysiadamy. Jesteśmy pod moim domem. - poinformował.
- A co z chłopakami? Gdzie oni są?. - zapytała zdezorientowana.
- Odwiozłem ich do domów. - odpowiedział.
- To jest twój dom?. - zapytała oszołomiona.
- Właściwie to moich rodziców, ale wyjechali na parę dni i muszę się opiekować ich psem i podlewać kwiatki. - powiedział.
Weszła do środka i nie miała siły się rozglądać. Poszła tam, gdzie kazał jej Brian, zdjęła koszulkę i spodnie rzucając je na ziemię, a sama opadła na kanapę i zasnęła.

  Poczuła zapach kawy i cynamonu. Otworzyła oko, ale zaraz się poddała i nie próbowała dalej. Z jej ust wydobył się cichy jęk.
- Obudziłaś się już?. - zapytał męski głos.
"Zaraz. Męski głos? O co tu kurwa chodzi?"
- Gdzie ja jestem?. - zapytała zachrypniętym głosem nie podnosząc głowy z poduszki.
- W sypialni moich rodziców. - zaśmiał się Brian.
- Możesz mówić odrobinę ciszej? Głowa mi pęka. - jęknęła.
- Kac morderca .- wyszeptał.
- Chyba kac skurwysyn. - podniosła się na łokciach.
Brian zachichotał. Nie była taka zła jak się mu wydawało. Nie znał jej dobrze, ale wczoraj przysłuchiwał się ich rozmowie i mógł stwierdzić, że może przy niej czuć się swobodnie.
- Masz tabletkę na ból głowy obok siebie. Popij wodą, a potem zjedz ciasteczka z cynamonem i wypij kawę. Ja idę po twoje ubrania. - wyszeptał, a kąciki jego ust lekko się uniosły.
"Jakie ubrania? O cholera jestem goła?" spanikowała. Popatrzyła na swoje ciało. Ubrana byłą tylko w koronkowe majtki i stanik do kompletu.
- O kurwa. Zajebiście. - wyszeptała.
Wzięła tabletkę i popiła ją lodowatą wodą. Jednak Brian wiedział co dobre. Gdy ból troszkę ustąpił chciała usiąść na łóżku, ale przypomniało jej się, ze jest w samej bieliźnie.
- Trzymaj. - powiedział wchodząc do pokoju i podając jej ślicznie poskładane, wyprane i wyprasowane ubrania.
- Dziękuję. - uśmiechnęła się.
Założyła czyste ubrania i zabrała się za swoje ciastko i kawę. "Jakie to jest pyszne" zamknęła oczy i delektowała się smakiem. Po skończonym śniadaniu wyszła z pokoju i dopiero teraz zobaczyła, że znajduje siew pałacu z marzeń każdej małej dziewczynki. Wczoraj widziała tylko sofę, a dzisiaj? Piękne wielkie okna, ciepły wystrój mieszkania, wielką kuchnię, a najbardziej podobał jej się salon z kinem domowym, dużym telewizorem i brązowym zamszowym narożnikiem. Zauważyła, że na ziemi leży wielki brązowy dywan, który wydawał się nieziemsko miękki.
- Smakowało śniadanie?. - wyszczerzył ząbki.
- Było pyszne. Chciałabym takie codziennie. Możesz być ze mną szczery?. - powoli schodziła ze schodów patrząc w stronę siedzącego na narożniku Briana. - Dlaczego to wszystko zrobiłeś? Wydawało mi się, że mnie nie lubisz. - stanęła na dywanie i wplotła jego włosie pomiędzy palce u stóp. Usiadła naprzeciwko swojego rozmówcy i słuchała uważnie to co ma jej do powiedzenia.
- W moim życiu jest dużo ruchu. Czasami nie nadążam za tym co się dzieje. Koncerty, trasy, fanki, nowe piosenki do nagrania, nowe pomysły, a jeszcze te imprezy. To wszystko czasem mnie dobija. Niektórzy odnoszą takie wrażenie, że ich nie trawię, ale po prostu czasem jestem zmęczony. Z resztą nie mogę stwierdzić czy cię lubię czy nie, bo de facto cię nie znam. Dlaczego to zrobiłem? Bo wiem jak to jest mieć kaca mordercę. Sam go przechodziłem i to nie raz, a Suzy, moja macocha przynosiła mi wtedy tabletkę, lodowatą wodę, kawę i ciastko cynamonowe. Po godzinie bylem już zdatny do użytku. Oczywiście nie byłą to pełnia życia, bo czułem się jakbym miał kalosza w mordzie, ale przeżyło się. - tłumaczył. - Wydajesz mi się być sympatyczna, bo wczoraj słuchałem cię uważnie i wiem, że jesteś w porządku.
- Dzięki. Czemu wczoraj byłeś taki przybity?. - zapytała z głową opuszczoną w dół.
Brian tak na prawdę nie wiedział co odpowiedzieć, ale jego zdenerwowanie zniknęło gdy zadzwonił dzwonek do drzwi, gdy Brian otworzył drzwi wdał się do domu głośny krzyk.
- Jest tutaj Emma? Brian powiedz mi czy ona tutaj jest. Szukam jej cały dzień. - wpadła zdenerwowana Demi.
- Jest. Została na noc bo strasznie się zalała - zaśmiał się
- To nie jest śmieszne - odepchnęła go i wpadła do salonu. Natychmiast rzuciła się na Emmę i mocno ją przytuliła - Boże nawet nie wiesz jak się martwiłam - dała jej całusa w policzek
- A myślisz, ze ja się nie martwiłam jak ty zniknęłaś z tym swoim kochasiem?. - wzięła się pod boki.
- Ale nie martw się, bo nic między nami nie zaszło. On chciał mnie przelecieć, ale dostał w twarz i się skończyło. - powiedziała.
- Coo? Johnny taki łapczywy?. - zapytał Brian.
- A ty co dzisiaj taki szczęśliwy? Wczoraj jakoś nie byłeś zadowolony, że gdziekolwiek musisz się ruszać. I jeszcze mi Emmę porwałeś. - popatrzyła na niego spode łba.
- No spokojnie. Wczoraj byłem zmęczony. - wytłumaczył się.
- Ale na bzykanko to miałeś ochotę?. - zapytała.
- Przestań. Nie uprawiałem z Michelle seksu. Poszliśmy wyjaśnić sobie parę spraw, a potem dostałem książką w łeb. Bo ona chciała być ze mną w związku, a ja odmówiłem.
- Co? Czemu? Przecież mówili, że chciałbyś z nią być. - Demi nie dawała za wygraną.
- Daj spokój. Nie ma o czym mówić. Jak mam być z kobietą, którą kochałem najbardziej ze wszystkich, a ona mnie zdradziła?. - prychnął.
- Zaraz, zaraz. Demi? Co jest grane? Ile wy się znacie?. - zapytała Emma.
- Kto?. - zapytała.
- Ty i Brian .
Obydwoje popatrzeli na siebie ze zdziwieniem i wybuchnęli śmiechem.
- Powiedziałam coś śmiesznego?.
- Nie, skąd. - powiedział z nutką ironii w głosie. - Demi nie powiedziałaś jej?. - zapytał ze zdziwieniem.
- Nie. Sam wiesz dlaczego. Rozmawialiśmy o tym. - odpowiedziała.
- Dowiem się w końcu o co tu kurwa chodzi!? Jesteście w jakimś ukrytym związku?.
- Nie. Jesteśmy rodzeństwem. Co prawda przybranym, ale fakt faktem jesteśmy - odpowiedział Brian
- Jak mogłaś mi tego nie powiedzieć?! - krzyknęła na Demi. - Przez tyle lat nie wiedziałam, że masz barta.
- Tak właściwie mam brata od siedmiu lat. A ty przyjaźnisz się ze mną od dwóch.
- To nie mogłaś mi tego powiedzieć?. - zapytała z wyrzutem.
- Nikt nie wiedział. Nie chcieliśmy nikomu mówić. Chłopcy z zespołu Briana dowiedzieli się o tym tydzień temu - pokiwała głową.
- Dlaczego to zrobiliście?.
- Mieliśmy razem najgorsze chwile w życiu. Ja w wieku 14 lat wyprowadziłam się do taty, bo nie mogłam z nim wytrzymać. Nienawidziliśmy się nawzajem. Jedno było zazdrosne o drugie. Miałam do niego pretensje, że tata zabiera mi mamę, ale on miał do mnie pretensje o to samo. Nie doszliśmy do porozumienia. Nie przyznawaliśmy się do siebie. Jednak miesiąc temu wszystko się zmieniło. Pojechałam odwiedzić mamę i spotkałam Briana, który wyrósł i stał się poważniejszy. Mieliśmy czas na przemyślenia. No i tak się stało, że zaczęliśmy rozmawiać i postanowiliśmy, żeby nasi znajomi dowiedzieli się o tej sytuacji. Pojechałam z nim do studia i poznał mnie z chłopakami. Potem zaczęłam coraz więcej gadać z Johnnym, ale chciałam także żebyś ty ich poznała, ale skoro masz problem z takimi wytatuowanymi mięśniakami to nie chciałam cie do niczego zmuszać. Zupełnie inaczej by to wyglądało, bo nie musiałabyś lądować w sypialni naszych rodziców. - uśmiechnęła się.
- Mam ci to za złe, że sama musiałam się domyślać i, że nie powiedziałaś o tym swojej najlepszej przyjaciółce, ale tak bardzo cie kocham, że nie mogłabym ci nie wybaczyć. Z resztą bałam się co Brian może ze mną zrobić, bo był strasznie miły i pomocny, aż za bardzo - przytuliła Demi. - Nie chcę się na ciebie złościć, bo cię kocham, ale zawiodłam się na tobie - zrobiła smutną minkę - A ty o wszystkim wiedziałeś? I dlatego chciałeś mi pomóc? - zwróciła się do Briana, a ten z niewinną minką przyznał jej rację.
- To ja mu kazałam, bo ten matoł przecież by się nie domyślił, że trzeba cie doprowadzić do porządku - zwróciła się w stronę Briana.
- A ty Demi wprowadzasz się tutaj czy zostajesz u taty? Bo pamiętaj, że twój pokój dalej stoi niezagospodarowany. - uśmiechnął się Brian.
- No proszę, co za miły brat. Nigdy bym się nie spodziewała .- zaśmiała się Demi.
- Wiesz co ja muszę pozałatwiać parę spraw. I między innymi przywieźć tutaj swoje rzeczy - uśmiechnęła się. - A ty Emmo masz się nigdzie nie ruszać. Zrób z Brianem obiad, ja będę za dwie godziny. - pomachała i wyszła za drzwi.
- Jesteście wredni! - tupnęła nóżką i wzięła się pod boki. Brian nie wiedział co ma odpowiedzieć, więc tylko się zaśmiał.
- Idę po brudne naczynia. Przy okazji pościelę łóżko, a ty możesz zająć się obiadem. - pokazał jej język.
- O nie! Ja jestem tutaj w gościach. - uśmiechnęła się i popędziła na sofę zabierając pilota przy okazji włączając telewizor.
- Chyba sobie żartujesz! Nie ma tak, że ja będę pracował, a ty będziesz się obijała. - po chwili powiedział Brian schodząc ze schodów.
- No panie gospodarzu może byś przestał tyle trajkotać i wziąłbyś się za robienie obiadu. - uśmiechnęła się.
- Tak nie będzie. - powiedział po czym wziął pilota i wyłączył telewizor. Idziesz ze mną powiedział i wziął Emmę na ręce.
- Puść mnie, puść!. - piszczała wierzgając nogami ja wszystkie strony.
- Na prawdę chcesz żebym cie puścił? Teraz w tym momencie? - zapytał Brian
- Tak! Albo nie! A nie wiem jak mną nie rzucisz o ziemię to możesz mnie puścić teraz, a jak masz zamiar mnie nokautować to ja się nie zgadzam. - zaśmiała się.
Postawił ją na ziemię i popatrzył jej głęboko w oczy. Uśmiechnął się do niej, a jej nogi pod naciskiem tego spojrzenia zostały pozbawione kości.
- Nie ma czasu na takie fanaberie. - powiedział po czym szybko od niej odszedł.
- Co będziemy robić?. - oparła się na blacie.
- Może pierogi? I zupę kalafiorową?. - zapytał.
- Cholera z tą zupą to trochę spaliłeś, ale za to pierogami nadrobiłeś - zaśmiała się. - Pisałam wierszyki jak byłam małym brzdącem. - uśmiechnęła się.
- O, tego jeszcze o tobie nie wiem - powiedział i obsypał jej mąką twarz.
- Nie trzeba było tego robić. - zaśmiała się.

3. Save me

Dobrze, wracając do świata żywych

... dwa odcinki za mną, emocje już opadły, więc teraz bardzo, bardzo, bardzo chciałabym podziękować Anieli za piękny szablon, który mi zrobiła i przy którym nieźle musiała się na pewno nakombinować :) Jeszcze raz dziękuje Wam za ciepłe słowa. I gratuluję Pati za tak świetną hot scenkę :) . Rozpisałam się, ale nie uważam, że ten odcinek jest jakiś dobry. Ale to dopiero trzeci. Akcja się rozkręca :D

Stresik jest, ale jak to "mawia" Jan Ziobro ... Luz w dupie :D

#

- Co to za typ? Nie znam gościa i jeszcze do tego wyglądał jakby przez głowę przeszło mu tornado, walnięty jakiś. - pomyślała z uśmiechem na ustach. - Ale głos to miał fajny, zdawało mi się albo miał całe ręce w tatuażach i na pewno pali, bo jego bluza wali fajkami na kilometr. - popatrzyła się na leżącą obok bluzę. Wzięła ją do reki i powąchała. - Cholera ładne masz perfumy, tylko dlaczego ty musisz palić, inaczej mogłabym się do niej cały czas przytulać. - rozmarzyła się, a w głowie usłyszała delikatny głos mężczyzny i przypomniała sobie ten czuły dotyk, który złożył na jej policzku kiedy ocierał jej łzę. Dotknęła swojego czoła i przejechała delikatnie palcami wzdłuż całej twarzy zatrzymując się na brodzie. Zarumieniła się. - Cholera co za kretynka ze mnie. Nawet nie zapytałam jak ma na imię. - palnęła się w czoło. - A jebał go pies. I tak go nigdy nie zobaczę. - po wypowiedzianych słowach rzuciła bluzę na krzesło, zdjęła sukienkę i położyła się na łóżko zapominając o swoich lekach.

#

Wracając z plaży o niczym nie myślał. Chciał udać się od razu do domu Matta. Wszedł, potknął się o torbę, którą zostawił i runął jak długi.
- No ja pierdole kurwa mać kto to tu .. - przerwał swoją wypowiedz zdając sobie sprawę z tego, że jednak on postawił tutaj tą przeszkodę. "Ja jestem jednak mądrym człowiekiem" pomyślał po czym wziął torbę z podłogi i ruszył do sypialni. Poszedł pod prysznic i odkręcił gorącą wodę. Stał tak dobre piętnaście minut, a jego łzy zlewały się razem z wodą opadającą na jego policzki. Płakał z bezsilności, z braku kochającej osoby przy boku. Zdał sobie sprawę, że kobiety, które zjawiły się w jego życiu chciały tylko jednego. Żadna go nie kochała. "Jasne, bo po co kochać gitarzystę, który ma kasę?"  uderzył pięściami o kabinę. Zakręcił wodę i wyszedł.
Leżał w łóżku wpatrzony w sufit. Jak nigdy wydawał się mu bardzo interesujący. Myślał o Amy, o tym jak go potraktowała. "Czuję się teraz jak ostatni kretyn" łza, która leciała spod jego powieki przemierzała krótką drogę i opadła na poduszkę. Ta łza nie była spowodowana Amy tylko tym, że każda dziewczyna, którą spotkał i z którą był traktowała go jak nic nie wartego głupca. Wtulił się w poduszkę. "Muszę zapalić". Wyszedł na balkon, wziął papierosa i odpalił. Zaciągnął się tak głęboko, aż przed oczami pojawiły mu się mroczki. Robił tak tylko po dobrym seksie. Przynosiło mu to wtedy podwójną przyjemność, ale tym razem przyniosło mu to ulgę i dzięki temu na chwilę zapomniał o rzeczywistości. Jednak z osłabienia i głodu Brian opadł na ziemię, a papieros wyleciał mu z ręki, potoczył się pod barierki i spadł z balkonu.
-Brian!. - usłyszał wołanie. - chłopie, nie strasz mnie! Ocknij się. - ktoś poklepał go po twarzy. - Brian!? Słyszysz mnie? Odezwij się. - mężczyzna zaczął wachlować czymś jego twarz. Otworzył delikatnie oczy, ale był zbyt słaby, żeby otworzyć je całkiem.
-Brachu, już myślałem, że wyzionąłeś ducha. Nie strasz mnie tak więcej. Dasz radę wstać?. - zapytał Matt.
Brian sie nie odezwał, ale słyszał wszystko doskonale. Jedyny gest jaki wykonał to ruch palcem.
- Dobra. Najważniejsze, że mnie słyszysz, ale nie możesz tutaj leżeć na tych płytkach bo zamarzniesz. Musisz jak najszybciej wstać.
Brian otworzył oczy i dał znać przyjacielowi, żeby mu pomógł.

#

- Nigdy nie uwierzysz!!. - do pokoju śpiącej Emmy wpadła Demi.
- Już nie wierzę. Która jest godzina?. - zapytała zaspanym głosem.
- Nie ważne! Posłuchaj. Pamiętasz jak opowiadałam ci o tym zespole? Który prawdopodobnie ci się nie spodoba. - z podekscytowania z całej siły zaciskała ręce w pięści.
- No może i pamiętam, ale co z tego? I czemu wyglądasz jakbyś zbiegła z psychiatryka?.
- Boże!! Jeden z nich zaprosił mnie na randkę, zaraz chyba zemdleje.- zaczęła skakać na łóżku.
- Mhm jak on się nazywa?. - zapytała.
- Wiesz jak się cieszę?! Nazywa się Johnny Seward, ale wołają na niego Johnny Christ .
- Tylko uważaj, żeby na pierwszej randce żaden Chrystus cie nie przeleciał. - Emma wywróciła oczami.
- A ty gdzie się wczoraj podziałaś? Nie mogłam cię potem znaleźć. - dziewczyna z wesołego tonu przeszła na zupełnie poważny.
- A cholera jakiś palant się do mnie przyczepił i chciał mnie zaliczyć to mu dałam z liścia i wylałam drinka na łeb, potem pobiegłam na plażę. Ale ty mi lepiej powiedz coś o tym swoim Johnnym. Pewnie jest wysoki, ma blond włosy, niebieskie oczy. - zaczęła wyliczać Emma. - W końcu taki jest twój ideał. - puściła do niej oczko.
- Tak jest identyczny jak z twojego opisu. Poza małymi szczegółami, że ma wzrost krasnala, jest łysy i ma zielone oczy. - poprawiała ją przyjaciółka. - ma też wytatuowaną rękę i parę innych części ciała, ale to wszystko kumuluje się w jedno co stwarza go totalnie słodkim małym gnomem, który jest najbardziej kochanym niedźwiadkiem na świecie. - rozmarzyła się.
- O fu! Demetrio Cooper! Jesteś niepoważna. Chyba żartujesz, że wybrałaś sobie na randkę faceta, który jest pewnie niższy ode mnie. - mówiąc to chciała zachować poważną minę, ale zdradzały ją jej śmiejące się oczy.
- Nie odzywam się do ciebie. Jesteś złośliwa. Zobaczymy jak ty sobie znajdziesz faceta
- Ja i facet? Prędzej zostanę starą panną z kotami. - pokazała język.
Rozmowę przyjaciółek przerwał dźwięk SMSa z telefonu Emmy. Dziewczyna wzięła telefon i zobaczyła, że na wyświetlaczu było napisane "Gabe". Strasznie się ucieszyła, bo nie liczyła na wiadomość właśnie od niego. Czyżby chciał do niej wrócić? A może chciał ją przeprosić? Nie dowie się dopóki nie sprawdzi. Powoli odblokowała ekran i nacisnęła "pokaż". Na ekranie widniała bardzo długa wiadomość. Emma bez wahania wzięła się do czytania. "Wiem, że wszystko rozwaliłem, nasz związek, twoje zaufanie, ale musisz wiedzieć, że dalej coś do ciebie czuję. Nie mogę żyć bez ciebie. Jesteś tą jedyną i teraz wiem, że to właśnie na ciebie było warto czekać, a nie na jakieś inne panienki. To co zobaczyłaś przed moim domem to było jedno wielkie nieporozumienie, bo od zawsze chciałem, żebyś była szczęśliwa przy mnie. I żebyś to ty mi mówiła jak bardzo mnie kochasz. Niestety ja to wszystko rozpieprzyłem. Kocham cię Emmo i pamiętaj o mnie. Mam nadzieję, że się spotkamy. Całuję gorąco, Gabe" . Jej serce stało się twarde jak nigdy. Wszystkie wspomnienia z nim nagle zniknęły. Poczuła teraz wielki uraz do niego, nie za to że prawie przeleciał inną laskę tylko dlatego, że nie powiedział jej tego wprost tylko wysłał wiadomość. Stchórzył, bo bał się jej reakcji. I słusznie, bo gdyby zjawił się przed jej oczami, ta straciłaby panowanie nad sobą.
- Czemu się nie odzywasz? Stało się coś?. - zapytała Demi.
- Gabe do mnie napisał. Przeczytaj. - powiedziała z szeroko otwartymi oczami i podała przyjaciółce telefon.
Demi po trzykrotnym przeczytaniu wiadomości nie znalazła odpowiedniego komentarza do sytuacji. Jednak zdobyła się na kilka słów.
- Dupek, chuj, tchórz i kretyn. - wydusiła.
- Heteroseksualny kartofel. - dodała Emma.
-Słuchaj ja idę do domu ubrać się w coś porządniejszego. Będę u ciebie za dwie godziny. - oznajmiła Demi.

#

Gdy Brian się obudził obok stolika nocnego miał postawioną kawę i karteczkę, na której widniała informacja "Pojechałem na próbę. Nie martw się nic nie stracisz. Dowiedziałem się, że Johnny umówił się z twoją siostrzyczką dzisiaj w klubie. Jak będziesz czuł się na siłach to daj znać. Podjadę po ciebie i pojedziemy na balangę. Matt"
Na nic nie miał ochoty w tej chwili jak tylko na ciepłą kawę. Uznał, że to go postawi na nogi. Pomyślał, że skoro ma wolny dzień to poćwiczy trochę na gitarze, a potem może pojedzie do muzycznego i dokupi struny. Chciał przeznaczyć ten dzień na odpoczynek.
Jego przemyślenia przerwał dzwonek do drzwi. Brian zwlókł się na dół i zastał Demi.
- Słuchaj muszę z tobą wyjaśnić parę spraw. Przede wszystkim nie wiem jak mam powiedzieć Emmie że jesteś moim bratem. Nie umiem. Obrazi się na mnie, bo tyle czasu to ukrywaliśmy, a ja jestem jej najlepszą przyjaciółką. - schowała twarz w dłoniach.
- Słuchaj, ale nikt nie wiedział. Sami ledwo co wiedzieliśmy, albo przynajmniej nie chcieliśmy o tym wiedzieć i udawaliśmy, że się nie znamy. - uspokajał ją Brian.
- No dobrze, ale ona mi tego nie wybaczy. - uderzyła się w czoło.
- Jakby co to ja przejmę inicjatywę jak będziesz z nią rozmawiać. - uśmiechnął się.
- Idziesz dzisiaj do klubu? Bo umówiłam się z Johnnym i obydwoje chcieliśmy żebyście wszyscy się z nami zabrali. My wtedy pójdziemy na plażę, albo coś.
- No idę. Chociaż wieczorem zemdlałem, to może nie będę pił dzisiaj. Strasznie słabo się czuję. - pokręcił głową.
- No to proszę cię pilnuj Emmy. I żeby ci na myśl nie przyszło zostawiać jej samej z Jimmym, Mattem i Zackym bo zaraz ją rozpiją .- westchnęła.
- Dobra postaram się. - wzruszył ramionami.
- A zapomniałabym. Tutaj masz kluczę do domu Mamy i Briana. Jak wrócisz z imprezki to zaopiekuj się Einsteinem i podlej kwiatki. - uśmiechnęła się i rzuciła mu klucz. - Do zobaczenia wieczorem. - odwróciła się i zamknęła za sobą drzwi.
Brian w ciągu trzech godzin załatwił wszystkie planowane na dzisiaj sprawy, więc jedyne co mu zostało to wziąć swoje rzeczy i zawieźć je do domu rodziców, a potem mógł już tylko jechać do studia.
   
#

- Wychodzimy za godzinę. - powiedziała Demi, która weszła do pokoju Emmy.
- Przestań, ja nigdzie nie idę. - wychyliła nos zza książki.
- Cholera wyglądasz jak ofiara, zdejmuj te okulary, popraw włosy, zdejmij te dresy i tą rozciągniętą koszulkę. Wychodzimy za chwilę i nie chcę słyszeć sprzeciwów. - oznajmiła .- I żadnego bluzgania!. - dodała szybko.
- Zajebiście.- wymamrotała pod nosem.
- Słyszałam. - oznajmiła.
- Idź żreć srajtaśmę. Nigdzie nie idę mówiłam już - powiedziała po czym wróciła do czytania książki, ale zanim zdążyła przeczytać choćby jedno słowo Demi wyrwała jej książkę i rzuciła w kąt, szybkim ruchem zdjęła jej okulary i zaczęła ściągać dresy
- Ja wiem, że masz ognisty temperament, ale mnie zostaw. - pisnęła Emma.
- To zrób to sama, albo je potargam. - założyła ręce pod piersi.
- Cholerna wredna pała. - krzyknęła zdejmując dresy.
- Też cie kocham, a tak poza tym to masz fajny tyłek. - zaśmiała się.
- Nie podlizuj się. - oburzyła się.
- Załóż to. - powiedziała po czym wręczyła jej koszulkę z napisem "System of a down".
- Chyba cię cycki swędzą, że ja założę coś takiego. Prędzej włożyłabym sweter z wydzierganym gównem. - prychnęła.
- Zamknij się i ubieraj to, bo mamy mało czasu. Popraw włosy i makijaż, a i załóż spodnie. - krzyknęła.
- Nie. Pójdę w samych gaciach. - odgryzła się.
- Może być. Chłopcy oszaleją. - zaśmiała się.
- Jak pomyślę, że mam spotkać psychopatów z wydziaranymi rękami i innymi częściami ciała to chce mi się rzygać. Poza tym mam nadzieję, ze ty i ten krasnal mnie samej z nimi nie zostawicie. - powiedziała wychodząc z łazienki.


- Cześć, szukam Johnnego Christa. - uśmiechająca się dziewczyna wpadła do studia jak poparzona, a zaraz za nią weszła drobna dziewczyna ubrana cała na czarno, a z jej ust wydobyło się ciche "hej."
- Cześć Demi. - podskoczył do niej Matt.
- To jest Emma, moja przyjaciółka. - przedstawiła ją Mattowi.
- Cześć, jestem Matt Sanders. - przedstawił się i podał dziewczynie rękę .- To jest Zacky, ten to Jimmy, a tamten w kącie to Brian. A ty Demi na Johnnego musisz odrobinkę poczekać, bo poszedł do innego budynku oddać jedną rzecz. - uśmiechnął się tak zniewalająco, że Demi się zarumieniła.
- Jaką?. - zapytała z ciekawości.
- Nie chciałabyś wiedzieć. - uśmiechnął się Zacky.
- Będę dociekliwa .- oddała mu uśmiech.
- Poszedł oddać mocz. - zaśmiał się Jimmy.
- Co?. - Demi palnęła się w czoło.
- Ostrzegałem. - zaśmiał się Matt .
- Wrócił pogromca dziewic!. - wykrzyknął Johnny zadając drzwiom silnego kopniaka.
- Ten to zawsze coś palnie. - Zacky wywrócił oczami. Demi była wyraźnie zniesmaczona.
- Ups. - szepnął i zakrył sobie ręką usta.
- Idziemy zapalić. - wypalił Jimmy wychodząc razem z Brianem. Emma także wyszła niezauważona przez nikogo.
Stali na dworze i śmiali się wniebogłosy. Dziewczyna jednak nie wyszła za drzwi tylko przysłuchiwała się ich rozmowie.
- Słuchaj stary tam jest dziewczyna, która ma na imię Emma. A ja wczoraj spotkałem cholernie podobną do niej laskę na plaży, której dałem bluzę i nawet miała na imię tak samo jak ona, ale miła to ona nie była. - zaśmiał się Brian.
- Ta jest strasznie cicha. Nie odnalazłaby siew naszym towarzystwie, poza tym nie odzywa sie w ogóle. Stoi tak jakby się czegoś bała. - Jimmy się zastanowił.
- Ale przyznaj, że jest urocza.- uśmiechnął się.
- Taka mała cnotka niewydymka. Nadawałaby się na gosposię domową. - zaśmiał się.
"Co za męski szowinista. Ja mu dam."
- Cześć chłopcy, o czym gadacie? .- zapytała wychodząc zza drzwi.
- Cze .. cześć. - odpowiedział Jimmy z lekko zdziwioną miną. - A tak sobie gawędzimy o zespole. - uśmiechnął się głupio.
- O zespole tak?. - założyła ręce pod piersi. - My się przypadkiem nie znamy?. - zwróciła się do Briana.
- Nie wiem. Może z widzenia. - skłamał, zgasił papierosa i wstał.
- Ja jadę do domu się przebrać w coś bardziej odpowiedniego do wyjścia miedzy ludzi. Będę tutaj za jakieś 10 minut. - powiedział po czym odszedł.
- Ja go gdzieś widziałam. - mruknęła pod nosem.
- Co mówiłaś?. - zapytał Jimmy.
- A nic. Wydawało mi się, że go gdzieś widziałam, ale mogę się mylić. - pokiwała głową.
- Jeżeli jesteś Emmą z plaży  to zapewne go widziałaś i nawet zamieniłaś z nim parę słów i jeszcze do tego chyba posiadasz jego własność. - wyszczerzył się perkusista.
- Akurat jego własność już należy do mnie, bo przekazał mi prawo do jej posiadania .- pokazała mu język.
- A więc to jednak ty. - zagwizdał..
- Coś ci się nie podoba?. - wzięła się pod boki, a kąciki jej ust lekko się podniosły.
 - Wręcz przeciwnie, ale nie wierzę, że płakałaś na tej plaży. - otworzył szeroko oczy.
- Każda dziewczyna ma chwilę słabości. - wzruszyła rękami.
- Dobra chłopcy i dziewczęta zbieramy się do klubu. Ta noc jest dzisiaj nasza!. - wykrzyknął Johnny. wychodząc z budynku. Za nim podążali Demi, Zacky, a na końcu Matt.
- Brian poszedł się przebrać. Będzie za 5 minut. - oznajmił Jimmy.
Emma skorzystała z okazji, że chłopcy rozmawiają w kółku odpalając papierosy i wzięła przyjaciółkę na bok
- Oni są jacyś popierdoleni .- wyszeptała. - Skąd ty ich wytrzasnęłaś? A ten twój krasnal to jest totalnie obleśny. - wzdrygnęła się.
- Emma to są faceci. - westchnęła.
- Cholera już ten Zacky jest lepszy od tego Johnnego. - pokręciła głową.
- No kurde mam teraz podejść do Christa i powiedzieć "Sorry kurdupel, ale moja przyjaciółka cie nie trawi i woli żebym umówiła się z Zackym"? Chyba upadłaś na głowę. - palnęła się w czoło.
- Jak ja zostanę z nimi sama w klubie to chyba ocipieję. - zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech.
- Proszę, zrób to dla mnie. Chociaż ten jeden raz, błagam. - Demi wtuliła się do jej ramienia.
- No już ci przecież obiecałam i zdania nie zmienię, ale to jest beznadziejny pomysł.- tupnęła nogą.
- Dziewczynki, o czym tak dyskutujecie?. - zapytał wesoło Jimmy.
- Wiesz, czasami dziewczyny muszą poplotkować. - uśmiechnęła się Demi.
Po jakimś czasie zjawił się Brian, który ubrał kapelusz na głowę, przebrał koszulkę na czarną koszulę i krótkie spodenki koszykarskie na długie czarne spodnie z przetarciami.
- Możemy iść. - wymamrotał.
- Ej, ten Brian jest przystojny. Nie chciałabyś się z nim może umówić?. - wyszeptała Demi do przyjaciółki.
- O nie! Nie ma mowy żebyś z którymkolwiek z nich mnie zeswatała. - tupnęła nóżką zniżając ton.
- Ani troszeczkę?. - wyszczerzyła ząbki.
- Ani odrobinkę. - warknęła.

2. Betrayed

Rozpędziłam się chyba :)

Coś mi za łatwo to wszystko idzie :) 

Przede wszystkim chciałam Wam podziękować, że tak ciepło mnie przyjęłyście. Nie ukrywam, ale na samym początku byłam zestresowana. Chciałabym podziękować Paulinie i Asi, że wczoraj tak dzielnie mnie wspierały i pomagały mi co nieco :)

Muzyka do odcinka

#

- Zobacz jaka jestem gruba - powiedziała Emma spoglądając na przyjaciółkę.
- Co ty mówisz? Wyglądasz jak patyk. Zacznij jeść dziewczyno. - przekonywała ją Demi, ale to nigdy nie przynosiło oczekiwanych rezultatów.
- Nie mogę. Wiesz dobrze. - ukryła twarz w dłoniach i siadła na krześle.
- Wiem, ale ktoś musi cię przekonać do tego, żebyś zmieniła swoje poglądy na temat twojego własnego ciała, zobacz jaka jesteś śliczna, masz wszystko o czym marzy każda dziewczyna. Niejedna może ci pozazdrościć urody, a ty chcesz to wszystko zepsuć tylko dlatego, bo uważasz, że wyglądasz jak grubas. Ważę więcej od ciebie i nie narzekam. - Demi podeszła do przyjaciółki i objęła ją z całej siły. Zawsze wiedziała jak ją pocieszyć.
- Gabe bardzo się o mnie troszczył. I dzięki niemu nie wylądowałam w szpitalu. Teraz pewnie będzie gorzej, bo go przy mnie nie ma.- rozpłakała się. - Co ja mam zrobić? Dalej go kocham, a on zrobił mi takie świństwo, kretyn nienawidzę go!!. - wzięła chusteczkę i wytarła łzy. - Dziękuję, że przy mnie jesteś. Gdybyś mnie nie wspierała to nie wiem co bym teraz zrobiła. Skoczyłabym z okna, albo podcięła sobie żyły. - stwierdziła Emma.
- Nawet tak nie mów. Zobacz na swoje ręce. I tak już masz blizny więc po co ci więcej?.
- Chciałabym takiego faceta, który potrafiłby mnie zrozumieć, pocieszałby mnie, byłby zawsze przy mnie. Niestety takich nie ma, kogo ja chcę oszukać? Wszędzie są sami palanci, którzy uważają, że gry komputerowe i auta to są jedyne wartościowe rzeczy w życiu. - wymamrotała pod nosem zakładając ręce pod piersi.
- Nie mówi tak. Są inni mężczyźni, tylko musisz troszkę poczekać, a sami zapukają do twoich drzwi - Demi uśmiechnęła się promiennie i włączyła radio, z którego wyleciała delikatna muzyka. - Zobacz, puścili twój ulubiony kawałek. Tylko po to żebyś się już nie martwiła i żeby na twojej buzi zakwitł uśmiech, no dalej uśmiechnij się kochanie. - pogłaskała ją po głowie.
- Chciałabym w to uwierzyć. - wyszeptała po czym wsłuchała się w swój ulubiony kawałek. Uwielbiała, gdy jej ciało ulegało muzyce, a w szczególności do Steviego Wondera.
- Taką mogłabym cię widzieć codziennie. - uśmiechnęła się Demi. - promienną, tańczącą do "Part time lover" - zaśmiała się po czym dołączyła do tańczącej przyjaciółki.
- Cholerna piosenka, przypomniała mi o tej dziwce Gabe'a. - powiedziała Emma gwałtownie się zatrzymując.
- Em, o co chodzi?. - zapytała z wyraźnym zdziwieniem.
- No nie powiedz mi, że ona nie była jego "kochanką na pół etatu". Przychodził do mnie rano, a wieczorem musiał zniknąć, bo niby miał ważną sprawę do załatwienia, łgarz. - oburzyła się.
- Dobra, jak ją znajdę to sobie z nią porozmawiam. - powiedziała z poważną miną Demi. - Ale i tak wiesz, że na prawdę ta rozmowa będzie wyglądała tak, że wyszarpię jej wszystkie włosy i dam w gębę. Wiesz przecież, że trenowałam boks i nikt mi nie podskoczy. - uśmiechnęła się i uszczypnęła Emmę w policzek.
- Wierzę w ciebie. - powiedziała z przekonaniem w oczach. - A teraz wyłącz te wrzaski. - powiedziała patrząc na radio.
- Ej, ale to jest Metallica. - odpowiedziała ze zdziwieniem.
- Nie znoszę takiej muzyki. - powiedziała twardo. - Wiesz jakie klimaty wolę. Nie lubię jak jakiś napakowany facet z trylionami tatuaży wydziera się do mikrofonu, albo przynajmniej udaje, że się wydziera, bo to co on krzyczy jest totalnie niezrozumiałe. Gdyby moje uszy mogły rzygać na pewno już by to zrobiły, więc z łaski swojej wyłącz to. - naburmuszyła się.
- Dobrze już dobrze, ale ja jakoś muszę słuchać twojej muzyki!. - oburzyła się Demi.
- Musisz słuchać mojej, bo moja jest normalna w przeciwieństwie do twojej. - pokazała jej język.
- Myślałam, że poznam cię z moimi kumplami, którzy mają kapelę, ale widzę, że nic z tego skoro nie lubisz tatuaży i wrzasku. - zrobiła smutną minę.
- Trzymaj mnie od nich z daleka. - powiedziała po czym wzięła książkę kucharską i zaczęła szukać przepisu na obiad.

#

- Co byś powiedział na mały obiad?. - do Briana zwrócił się Matt.
- Stary dzięki, ale muszę iść do Amy po moje rzeczy, ale cholernie mi z tym źle, bo dalej chciałbym z nią być. - powiedział z przekonaniem.
- Wieczorem pójdziemy na piwo, a jak chcesz to przywieź swoje rzeczy do mojego mieszkania, łap. - powiedział Matt rzucając mu pęczek kluczy.
- Którym się otwiera?. - zaśmiał się Haner.
- Tak to jest jak się nie umie czytać. Każdy klucz jest opisany młocie. - powiedział Matt odchodząc w głąb korytarza.
Teraz Brian zostało tylko pojechać do Amy, wyjaśnić całą sprawę i zabrać rzeczy. - Cholera nie chcę się z nią rozstawać. Co ja mam zrobić? Wejść do niej do domu powiedzieć "cześć przyszedłem po ciuchy" i wyjść? Czy może porozmawiać z nią i w najlepszym wypadku zostać u niej, ale co gdyby każdy ranek miał tak wyglądać? Ona się maluje, a ja muszę sam wszystko zrobić, nie mogę liczyć na pomoc z jej strony, a jeszcze tylko dostaję opieprz o to, że z nią mieszkam. Sam nie wiem, wyjdzie w praniu. - rozmyślił się. Po pięciu minutach był już pod domem Amy. Zadzwonił do drzwi.
- Brian, kotku! Stęskniłam się za tobą!. - w drzwiach stanęła kobieta w satynowym szlafroku, po czym wciągnęła Briana za kurtkę, zamknęła drzwi i zaczęła go całować, a mężczyzna w całości się temu oddał. Nie myślał o tym po co tutaj przyszedł. Dla niego liczyło się tylko to, że Amy nie jest na niego zła. Rozkoszował się jej miękkimi ustami, wspaniałym drapieżnym temperamentem. Jeździł rękami po jej cudownym ciele, zaczął zdejmować z niej szlafrok, a kiedy szli w stronę sypialni ten błogi stan został zakłócony przez jedną, drobną rzecz, która wisiała na krześle. Był to męski pasek, ale najdziwniejsze było to, że nie był jego, bo w przeciwieństwie do tego eleganckiego kawałka skóry on nosił paski nabite ćwiekami.
- Co to jest?. - zapytał odchodząc od niej zabierając pasek z krzesła.
- To jest twój pasek skarbie. - zapewniała go dziewczyna tym samym ciągnąc go za koszulkę.
- Mój, tak? Nie kłam i zostaw mnie. Swój mam na sobie, a ten nie wygląda jakby był mój. Dałaś dupy jakiemuś facetowi i jeszcze ci mało? Jeszcze mnie chciałaś wykorzystać? Ty dziwko! Natychmiast idę spakować swoje ubrania tak jak chciałaś rano i wyprowadzam się od ciebie. Nie chcę dłużej być z kobietą, która daje każdemu po kolei za plecami swojego faceta. - wykrzyczał, a w środku, aż się w nim gotowało ze złości.
- Brian to nie jest tak! Rano byłam zdenerwowana, bo sama się spieszyłam, a ten pasek? Nie wiem co on tutaj robi! Nie nazywaj mnie dziwką, proszę. Ranisz mnie tym. - krzyknęła zalewając się łzami.
- Przestań ryczeć, bo na siłę ci nie wychodzi. I tak już zawsze w moich oczach będziesz dziwką . Z resztą nie tylko w moich. - powiedział pakując rzeczy do plecaka.
- A czyich niby? Tych twoich grajków? Wszyscy jesteście tacy sami. Banda kretynów uganiających się za niewinnymi dziewczynami. Jesteś dupkiem, zostawiasz mnie na lodzie i co ja mam teraz zrobić?. - zapytała ocierając łzy.
- Zostawiam cie na lodzie, bo nie będziesz miała kasy na kosmetyczkę, nie? Zajebiście. Widzę, że się świetnie bawiłaś moim kosztem. A ty uważaj na słowa, bo jeszcze raz powiesz coś o chłopakach z mojego zespołu to się doigrasz. - postawił sprawę jasno.
- I co? Będziesz mi groził? Gówno mi możesz zrobić. - odgryzła się.
- Mogę zapomnieć na pięć minut, że jesteś kobietą i uwolnić swoją waleczną stronę, ale nie grożę, tylko obiecuję, a to jest to co innego. - powiedział stanowczym tonem zatrzaskując za sobą drzwi. - Dziwka. - pomyślał po czym splunął na chodnik przed jej domem, wrzucił plecak do swojego auta i odjechał.
Powiedział sobie, że nie potrzebuje jej do szczęścia. Skoro Amy potrafi doskonale i dogłębnie poznawać innych facetów to nie potrzebuje jego. - Ale byłem naiwny!. - krzyknął i z całej siły uderzył rękami o kierownicę. Podjechał pod dom Matta, otworzył drzwi, zostawił torbę i wyszedł. Pojechał na plażę, chciał sobie to wszystko przemyśleć.

#

- Daj mi spokój! Nigdzie nie idę!. - Emma najwyraźniej stawiała opór.
- Przestań! Chcesz całe swoje życie spędzić w tym domu? Nigdzie nie wychodzić? O nie, tym razem to ty mi ulegniesz. - przyjaciółka złapała ją za ramiona i popatrzyła przekonująco w jej oczy.
- Demi jesteś jakaś dziwna, nie patrz się na mnie takim wzrokiem. - dziewczyna odwróciła głowę.
- To zabieraj te sukienkę i masz iść się przebrać, bo inaczej będzie z tobą źle moja panno. - Demi gestykulowała rękami na wszystkie strony.
- Jesteś wredna!. - tupnęła nogą.
- Zamknij się i wynocha do łazienki!. - przyjaciółka pokazała palcem drzwi do pokoju.
- Głupia świnia. - mruknęła pod nosem.
- Co ty tam mamroczesz?. - zapytała, gdy na jej twarzy zagościł cwaniacki uśmiech.
Po chwili Emma wyszła z łazienki eksponując długie nogi, duże piersi i oczywiście zgrabną pupę.
- Wyglądam w tym jak jakaś szmata, którą może przelecieć każdy facet. - naburmuszyła się Emma.
- Stereotypy. - prychnęła Dem. - słuchaj jeżeli pokażesz im, że ciebie nie jest tak łatwo zaciągnąć do łóżka to dadzą sobie spokój, albo przynajmniej będą milsi.
- Nie pierdol, bo zaraz tu zemdleje, bo ta kiecka uciska mi wszystko co możliwe. Chodźmy już i wróćmy jak najszybciej. Dobrze że chociaż postarałaś się z kolorem, bo gdybyś wybrała czerwoną już byś nie żyła. - wzięła się pod boki.
- Nie przeklinaj. Wiem, że jesteś nerwowa, ale czasem mogłabyś sobie odpuścić. - powiedziała surowo. - Załóż te buty. - powiedziała.
- Co? Ty sobie chyba żartujesz! Ja w takich szczudłach! Dobre sobie. - prychnęła i odwróciła głowę w bok
- Musisz mieć o wszystko pretensje? Błagam, chociaż raz ładnie wyglądaj. Zawsze ubierasz się jak lump. - powiedziała kwaśno.
Po wszystkich nieporozumieniach w końcu poszły na kompromis. Emma ubiera się tak jak chce Demi, ale za to sama robi sobie fryzurę i makijaż. Od niechcenia zostawiła rozpuszczone włosy, a makijaż tylko lekko poprawiła. Wyszły z domu o szóstej.
- Nie umiem w tym chodzić, to jest najokropniejsza rzecz jaką musiałam dla ciebie zrobić. - warknęła.
- Ty nie robisz tego dla mnie tylko dla siebie. Musisz jakoś wyglądać, a i nie zapomnij, że masz się dobrze bawić bo w przeciwnym razie zostawię cię na pastwę losu. - wzięła Emmę pod rękę i poszły do klubu, który znajdował się naprzeciwko plaży.
- Za głośno tutaj, a ty wiesz dobrze, że nie znoszę takiej muzyki i jazgotu. - zajęczała.
- Cholera przestaniesz marudzić? Od teraz nazywam cię marudą. Ja nie wiem jak Gabe mógł z tobą wytrzymać pod tym względem. Życzę powodzenia twojemu przyszłemu facetowi. - uniosła ręce do góry z bezsilności.
- Dzięki za miłe słowa. - założyła ręce pod piersiami.
- Przestań się obrażać. - powiedziała stanowczo Demi.
W klubie panował straszny chaos. Nie był to klimat Emmy. Usiadła na czerwonej kanapie, a przyjaciółka przyniosła jej drinka.
- Pilnuj go, bo ktoś może ci coś wsypać. - uświadomiła ją Demi. - ja idę porozglądać się za fajnymi facetami. Tobie też to proponuję. Powodzenia marudo. - posłała jej buziaka.
Emma wcale nie miała ochoty na poznawanie facetów, ani tym bardziej na dobrą zabawę. Chciała zaszyć się w domu i poczytać książkę. Wzięła łyk drinka.
- Cześć, czemu siedzisz sama?. - zapytał męski głos, a po chwili z ciemności wyłoniła się twarz mężczyzny.
- Bo chcę, a tobie nic do tego. Możesz już iść. - stwierdziła.
- O, lubię takie stanowcze kobietki. - uśmiechnął się i położył jej rękę na udzie po czym szybko zjechał ręką w stronę jej miejsca intymnego na co Emma zareagowała od razu. Uderzyła go w twarz i wylała drinka na jego głowę.
- Tak się nie bawimy. - wyrzuciła z siebie, zdjęła buty i wybiegła z klubu. - Co ja mam teraz zrobić?. - zastanowiła się ze łzami w oczach, ale szybko przyszedł jej pomysł, że niedaleko jest plaża.
Jej stopy stąpały po chłodnym piasku, a w uszach gościł szum morza i rozbijane fale o molo. Szła przed siebie nie zwracając uwagi na innych ludzi, poczuła, że jej oczy zachodzą łzami i zdała sobie sprawę, że dalej już nie może iść, więc usiadła na piasku. Nie minęła sekunda, a dziewczyna siedziała zalana łzami. Przypomniały jej się chwile, które spędziła z Gabem. Była z nim półtora roku, a on wyrządził jej taką krzywdę, pamięta jak dziś to jak ją przytulał i całował, uwielbiała spędzać z nim czas, a kiedy zamykała oczy widziała jego piękne szare tęczówki, którymi zawsze się zachwycała, uwielbiała jego poczucie humoru i to, że tak słodko się wściekał kiedy burzyła mu fryzurę. Nie wyobrażała sobie życia bez niego. Teraz musiała sobie z tym poradzić, ale nie wiedziała jak. Przecież Demi nie zastąpi jej chłopaka. Skuliła się kładąc głowę na kolanach. Po chwili poczuła przyjemne ciepło na plecach , a kiedy otworzyła oczy miała zarzuconą męską bluzę. Mężczyzna podał jej paczkę chusteczek.
- Dzięki kimkolwiek jesteś, ale chyba to nie pora żebyś tutaj ze mną siedział. Za bluzę też podziękuje, ale chyba mi się nie przyda. - rzuciła sucho.
- Wybacz, ale chciałem, żebyś poczuła się choć odrobinę lepiej, bo skoro płaczesz to musiało stać się coś złego.- popatrzył na nią, ale ona nie widziała jego twarzy spod wodospadu łez.
- Weź swoją bluzę. Ja idę do domu. - wstała lekko się chwiejąc. I dopiero teraz dostrzegła, że chłopak ma jakąś dziwną szopę na głowie i ciemne oczy, ale w nocy nie dużo można dostrzec.
- Zatrzymaj sobie ją. Mi nie potrzebna. Mogę chociaż wiedzieć jak masz na imię?. - zapytał delikatnie
Oczarował ją jego delikatny głos, ale była zbyt zauroczona Gabem żeby wywierało to na niej jakiekolwiek wrażenie.
- Emma. - powiedziała patrząc na swoje stopy. - To ja idę. - Dodała szybko, żeby uniknąć zbędnych pytań ze strony dziwnego kolesia, który wziął się tak naprawdę znikąd. -  Dzięki za bluzę, ale wątpię żeby była jeszcze kiedyś potrzebna. - uśmiechnęła się sztucznie.
- Ile razy to powtórzysz? Ja jednak mam nadzieję, że kiedyś się przyda. - uśmiechnął się i delikatnie starł dziewczynie łzę płynącą po jej policzku.

PS. Gdyby ten "drapieżny" język był nieco przesadny to proszę, abyście mnie o tym poinformowały, będę wdzięczna.