20. Może być gorzej?

Przede wszystkim chciałabym Wam wszystkim baaardzo podziękować, że mnie wspieracie i komentujecie, to jest ogromna motywacja. Nie przypuszczałam, że zajdę aż tak daleko.

Mam nadzieję, że ta plątanina, która tutaj wyszła będzie dość zrozumiała :D

Dziękuję Wam ♥ 

Emma wyjechała wcześniej ze studia. Wiedziała, że Brian przesadzi z alkoholem, przyjdzie nad ranem i będzie miał wszystko w dupie . Powoli się przyzwyczajała. Westchnęła, odłożyła laptopa na biurko i położyła się na łóżku, wyjęła poskładaną karteczkę w kostkę z tylnej kieszeni spodni i rozłożyła ją. Popatrzyła na nierówne litery i uśmiechnęła się do siebie. Zastanawiało ją dlaczego właśnie jej Jimmy dał ten tekst, przecież miał bliższych przyjaciół. Ułożyła się wygodnie i jeszcze raz przestudiowała tekst.

Mój promyczku,

Zrób z tym co chcesz. Mam tylko jedną prośbę, powiedz chłopakom, że to Ty jesteś autorką tego tekstu, możesz powiedzieć im prawdę, ale dopiero po jakimś czasie. Chcę, żeby pogodzili się z moją śmiercią. Pamiętaj, że zawsze będziesz w moim sercu.

Mam do Ciebie zaufanie, wiem, że zrobisz z tego użytek. Kocham Cię Emmo, Jimmy.

Czytanie przerwał jej dźwięk smsa. Wyjęła go z torby, na ekranie pojawił się nieznany numer, wywróciła oczami i odblokowała telefon.

Cześć Emmo, z tej strony Jack. Może wyskoczylibyśmy gdzieś i poznalibyśmy się lepiej? Opowiedziałabyś mi co nieco o zespole. Jeżeli się zdecydujesz daj znać, będę pod telefonem.

Dziewczyna uśmiechnęła się do siebie, zgodziła się, bo nie chciała spędzać wieczoru w pustym pokoju z tandetną komedią na ekranie laptopa. Odpisała mu

Będę gotowa za pół godziny, przyjedź pod ten adres XXX.

Stanęła przed ogromną szafą i wyciągnęła z niej czarną sukienkę. Nie miała nigdy okazji jej założyć , więc ucieszyła się, że chociaż dzisiaj będzie mogła się w niej pokazać. W końcu taka okazja nie zdarza się często, że jakiś facet zabiera ją na kolację. O Brianie nie było co wspominać, on wolał siedzieć w domu i pić piwo. Wzięła szybki prysznic, na wytarte ciało założyła koronkową bieliznę i wsunęła sukienkę, która sięgała końca jej pośladków. Ułożyła włosy w luźny elegancki kok i zrobiła delikatny makijaż podkreślający jej urodę. Założyła perłowe kolczyki i ubrała czarne czółenka. Wyszła przed dom i mocno wciągnęła powietrze. Nie minęła minuta a Jack podjechał na podjazd swoim sportowym chevroletem. Nie zdziwił ją ten widok, bo była przyzwyczajona do aut chłopaków. Usadowiła się wygodnie na skórzanym fotelu i posłała nieśmiały uśmiech Jackowi.

- Ślicznie wyglądasz – puścił jej oczko

- Dziękuję bardzo – zrumieniła się – mogę wiedzieć dokąd jedziemy?

- Zabieram cię do wykwintnej restauracji, poznasz tajniki włoskiej kuchni

- A co jeżeli je już znam? - skłamała

- To w takim razie poznasz jeszcze raz – zaśmiał się

Emma oczarowana śmiechem mężczyzny nie odezwała się już więcej. Uśmiechnęła się w duchu, że oderwie się chociaż na chwilę od życia codziennego i porozmawia z kimś w spokoju.

- Jesteśmy na miejscu – uśmiechnął się – Poczekaj chwilkę – wysiadł z auta i obszedł je dookoła, następnie otworzył drzwi Emmie. Zamknął auto i poszli do ogromnej restauracji.

Emmę zauroczyło delikatne wnętrze utrzymywane we włoskim klimacie, śliczne drewniane stoły nakryte małymi obrusami, drewniane kanapy i mnóstwo świeżych ziół. Usiedli przy stoliku i zamówili jedzenie.

- Brian to twój – Jack przerwał

- Chłopak. - dokończyła Emma

- Z tego co słyszałem to się nieźle o ciebie troszczy, cud, że dał mi z tobą wyjść na kolację

- On o tym nie wie, zapewne wróci do domu napruty jak stodoła i do tego będzie miał w dupie mnie i całe otoczenie tylko walnie się na łóżko i nara – wywróciła oczami

- Jak można olewać tak piękną kobietę? - zapytał z niedowierzaniem

- Proszę cię, gdyby tak było to nie mogłabym się odgonić od facetów – zaśmiała się

- Ode mnie się nie odgonisz – złapał ją za rękę

- Jack, ja wiem, że chcesz mnie poznać, zagłębić się w losy całego zespołu, ale takie gesty są zupełnie niepotrzebne – cofnęła rękę

- Przepraszam, ale po prostu jesteś cudowna, jak tylko cię zobaczyłem od razu chciałem porwać cię w ramiona, ale wszystkie moje marzenia poszły daleko w las, gdy ten gość powiedział do ciebie kochanie – wygiął usta w podkówkę

- Ten gość będzie z tobą pracował, być może, że bardzo się polubicie, a poza tym on ma na imię Brian.   

- To teraz powiedz mi dlaczego tak zgranej ekipie brakuje perkusisty? - zapytał kładąc łokcie na stół

- Ich perkusista , Jimmy zmarł ponad dwa miesiące temu. Zdziwiłam się, że Larry załatwił przesłuchanie skoro chłopcy chcieli rozwiązać zespół i ewidentnie dali mu to do zrozumienia.

- Słyszałem ich muzykę, moja siostra jest ich fanką, chciałem dostać się do jakiegoś zespołu więc napisałem do Larrego. O dziwo mnie przyjął.

- O dziwo? Przecież grałeś w studiu, ja się mu wcale nie dziwię. - powiedziała zdziwiona

- I kto tu kogo komplementuje – uśmiechnął się

- Przepraszam bardzo, ale ja ci nie mówię, że jesteś piękny – zachichotała

- A szkoda – puścił jej oczko.

- Jeszcze czego – prychnęła

Telefon Jacka niespodziewanie zadzwonił. Powiedział, że to pilne i odszedł od stolika. Po kilku minutach przerażony wrócił do Emmy.

- Emmo, przepraszam cie bardzo, ale muszę natychmiast jechać do szpitala. Moja matka miała wypadek. Chodź, podwiozę cię pod dom – wysunął rękę w jej stronę

- Jedź sam. Ja tutaj zostanę i zjem – uśmiechnęła się do niego

- Nie chcę cię tutaj zostawiać, proszę pojedź ze mną

- Zjem to co sobie zamówiłam i pojadę taksówką do domu

- Zostawię ci trochę pieniędzy, to w ramach rekompensaty. Jeszcze raz bardzo cie przepraszam – odchodząc miał łzy w oczach. Emma nie miała mu tego za złe. W końcu tutaj ważyły się losy bliskiej mu osoby. Dostała zamówienie i zjadła w spokoju.

Zapłaciła kelnerowi i wyszła przed budynek. Nie chciała wzywać taksówki, wolała się przejść, pooddychać świeżym powietrzem. Szła spokojnie, gdy do ciemnej uliczki zaciągnął ją jakiś mężczyzna. Miał na sobie spodnie dresowe i rozciągniętą koszulkę. Uderzył Emmę w twarz tak mocno, aż straciła przytomność. Upadła na ziemię i ocucił ją mocny kopniak w żebra, poczuła metaliczny posmak w ustach i zakaszlała. Poczuła jak mężczyzna podniósł ją i położył na czymś miękkim. Podwinął jej sukienkę i roztargał bieliznę, zabolało ją to. Uderzył ją z całej siły w pośladek i pociągnął za włosy. Rozstawił jej nogi szeroko i szybkim ruchem wbił w nią kutasa. Zapiszczała. Zatkał jej usta ręką i pieprzył ją ile miał sił. Sprawiało jej to ból, nie było to przyjemne jak z Brianem, płakała i starała się mu wyrwać, ale niestety mężczyzna była od niej silniejszy. Bił ją po twarzy, uderzał pięściami w żebra, a gdy doszedł płynna substancja wypełniła jej wnętrze. Myślała, że to już koniec, że jest po wszystkim. Usłyszała śmiechy i znów poczuła jak ktoś wypełnia jej wnętrze. Zbladła. Ile ten koszmar może jeszcze trwać? Próbowała piszczeć, ale byłą zbyt słaba.

- Lubisz to dziwko! - usłyszała szyderczy śmiech

- Takie suki jak ty powinny stać pod latarnią, a nie szlajać się po ulicach. Masz nauczkę – powiedział jeden z nich. Uderzył ją z całej siły w policzek.

Emma nie miała sił, nie mogła się ruszyć, krzyknąć, ani tym bardziej nic powiedzieć. Poczuła kolejny zadany cios w żebra, szarpnięcie za włosy i kolejna dawka spermy wypełniała jej pochwę. Biały płyn spływał jej po nogach. Była wycieńczona, łzy same leciały z jej oczu. Czuła się brudna, poniżona, wyśmiana. Kolejne pchnięcie, tym razem bardziej bolesne. Syknęła przez zęby, gdy mężczyzna wszedł w nią od tyłu. Któryś z nich uderzył ją w twarz i kazał wziąć kutasa do ust. Wiedziała, że gdy go nie posłucha jeszcze gorzej mogą ją potraktować. Obydwoje doszli w tym samym czasie.

Śmiechy mężczyzn oddalały się od miejsca, w którym leżała Emma. Nie mogła się ruszyć, miała połamane żebra, z jej ust leciała krew wymieszana ze spermą, po jej nogach spływał brud. Z oczu leciały jej łzy bezsilności. Obudził ją chłód, który nieprzyjemnie otulił jej intymne miejsca. Podniosła się płacząc z bólu jaki sprawiał jej każdy krok. Doszła do końca uliczki i poprosiła przechodnia, aby wezwał taksówkę.

- Co się pani dzieje? Wezwać pogotowie? - zapytał mężczyzna

- Nie, byłabym wdzięczna gdyby zadzwonił pan po taksówkę – powiedziała słabym głosem trzymając się za żebra

- Na pewno? - złapał ją za ramię. Emma zasyczała z bólu.

- Tak, na pewno

Po dwudziestu minutach taksówka zjawiła się przy uliczce, Emma wsiadła ostrożnie i kazała zawieźć się do domu. Po drodze taksówkarz patrzył ze zdziwieniem na Emmę i pytał czy na pewno nie zawieźć jej do szpitala.

W domu jak najprędzej poszła pod prysznic, żeby zmyć z siebie dowody gwałtu. Nie miała siły stać prosto. Położyła się na łóżko, nie wytarła ciała, nawet nie miała siły się ubrać. Miała w dupie to, że ktoś ją zobaczy. Nie mogła czuć się bardziej upokorzona. Zanosiła się płaczem. Ktoś wszedł do pokoju. Piszczało jej w uszach, miała mroczki przed oczami i nie zauważyła stojącej w przejściu osoby.

- Kurwa jak ty wyglądasz? Ja pierdole! Dziewczyno co ci się stało? - krzyknęła Demi, która podbiegła szybko do ciała Emmy. - Wyglądasz jak śmierć

- Zgwałcili mnie – wyszeptała

- Kto kurwa? Zajebię! Gadaj! Jedziemy na pogotowie, jesteś cała posiniaczona, krew ci leci po nogach, masz rozciętą wargę. Dziewczyno – krzyczała jednocześnie wyjmując świeże ubrania z szafy. Ubrała w nie Emmę i pomogła je jej zejść na dół.

- Demi, zostaw mnie. Nie chcę jechać do szpitala – wyszeptała

- Chyba cie pojebało, że cie zostawię. Dzwonię po Joan. - oznajmiła, wyjęła telefon z kieszeni i wybrała numer koleżanki. Po chwili już we trzy jechały do szpitala.

- Brian nie wrócił na noc do domu? - Emma zapytała słabo

- Nie, pewnie się schali w tym pieprzonym studiu – Joan była wyraźnie poddenerwowana

- Dlaczego kurwa nie dałaś znać, nie dzwoniłaś? Miałaś siłę przyjechać do domu to równie dobrze mogłaś wykręcić mój numer

- Ukradli mi telefon – odpowiedziała

Dojechały na miejsce. Lekarze zawieźli Emmę na obserwacje. Okazało się, że ma połamane trzy żebra, ale poza tym nie stało jej się nic poważnego, miała posiniaczoną twarz, rozciętą wargę i łuk brwiowy.

Demi zadzwoniła do Briana i poinformowała go o Emmie i o całej sytuacji. Po upływie trzydziestu minut Brian przyjechał do szpitala wraz z Mattem, Zackym i Johnnym.

Zażądał natychmiastowego zezwolenia na wejście do sali, czuć było od niego alkohol, ale pielęgniarki zgodziły się na wejście.

- Ty puszczalska dziwko – krzyknął wchodząc do sali

- Zidiociałeś? - zapytała Demi – Zgwałciło ją kilku facetów, a ty mówisz, że się puszcza?

- Nic mnie to nie obchodzi. Jak się wybudzi powiedz jej, że ma się wynosić z naszego domu – wybełkotał, ale to co powiedział było mało zrozumiałe, bo jego mowa została zaburzona przez alkohol.

- Pojebało cie? Jesteś pijany wynoś się do domu i połóż się spać, wróć jak wytrzeźwiejesz – wskazała palcem stronę drzwi – Przecież ty ją kochasz

- Kocham ją? Teraz jak się puściła? Gówno prawda. Nienawidzę takich fałszywych kurew. - krzyknął

- To, że każda laska cię zdradziła nie znaczy, że Emma taka jest. Gwałt to nie to samo co seks z osobą, którą się kocha. Ona się załamie – Demi próbowała go uspokoić

-Ma się wynosić z tego domu i nigdy więcej nie pokazywać mi się na oczy, rozumiesz to? - rzucił przez ramię i wyszedł

- Co mu odwaliło? - Joan weszła do sali, gdzie leżała Emma

- Nie wiem. Mam tylko nadzieję, że on tego nie mówił na poważnie. - Demi pokręciła głową z dezaprobatą.

Minęły dwa dni. Emma wracała do zdrowia, codziennie ktoś ją odwiedzał, a to chłopcy z zespołu, a to Suzy i Demi z Joan. Poza Brianem. Ten nie zjawił się ani razu. Emma słyszała słowa, które wypowiadał, co do jednego, ale nie myślała, że mówi na poważnie, był pod wpływem alkoholu, ale i tak bardzo ją to zabolało. Miała ochotę odebrać sobie życie, ale nie chciała tak łatwo się poddawać. Na własne życzenie wypisała się ze szpitala, przy pomocy przyjaciółek udała się do domu.

Emma dostała propozycję od Joan, że skoro Brian nie zmienił zdania ta może u niej zamieszkać. We trójkę weszły do domu. To co ujrzały wywołało w nich przerażenie.

- Brian! - krzyknęła Emma i upadła na podłogę

- Co on zrobił? - Demi zaniosła się płaczem

Joan jako jedyna podeszła do Briana. Wokół niego walały się puste butelki po wódce, a gdzieś dalej leżało kilka strzykawek. Mężczyzna leżał nieprzytomny.

- Joan, patrz co on ma na ręku – Demi uklękła chowając twarz w dłonie.

Joan spojrzała na nadgarstek Briana i ujrzała strugę krwi lejącą się na podłogę. W drugiej ręce trzymał zakrwawiony nóż.

- Nie dość, że mamy ofiarę gwałtu to jeszcze martwe ciało w salonie – Joan zakryła sobie usta ręką.

Emma zaczęła wyć z bezsilności. Leżała na podłodze, a strugi łez które opadały na dywan wylewały się coraz większymi ilościami. Dziewczyny zadzwoniły na pogotowie, które zjawiło się po dziesięciu minutach.

- Dopiero co kurwa tam byłyśmy. Czy on jest nienormalny? - Demi schowała twarz między kolana.

- On nie może bez niej żyć. Tak samo jak ona bez niego. - Joan wysiąkała nos w chusteczkę.

- Słuchaj, może powinnyśmy jej zamówić wizytę u psychologa? Ona się nie pozbiera po tym tak szybko.

- Ona się nie zgodzi – Joan pokręciła przecząco głową

- Warto spróbować

19. Fikcja

Dużymi krokami zbliżamy się do dwudziestki :)

W dwudziestce wstęp zapewne będzie o wiele dłuższy, ale mam na to jeszcze czas :D

Macie serduszko ode mnie ♥ i od ... Briana :

*Dwa miesiące później*

Był wczesny ranek. Brian spał. Emma wstała z łóżka, wzięła laptopa z biurka i podążyła do kuchni zaparzyć sobie kawę. Na dole spotkała Suzy.

- Dzie … dzień dobry – stanęła jak wryta na ostatnim stopniu

- Witam, ty zapewne musisz być Emma, prawda? - kobieta uśmiechnęła się promiennie.

- Ja przepraszam, nie wiedziałam, że pani tutaj jest, ubrałabym się przynajmniej stosownie –popatrzyła na getry, i bluzkę ze znaczkiem batmana, które miała na sobie.

- Nie rób sobie kłopotu, Demi mi mówiła, że zatrzymałaś się u nas na jakiś czas – wzięła łyk kawy.

- Eee … właściwie too – przeciągnęła – Ee … można tak powiedzieć, ze zostałam wyrzucona z domu rodzinnego – po chwili zorientowała się, że to co powiedziała nie było do końca prawdą.

- Nie martw się, u nas jesteś bezpieczna – uśmiechnęła się – Chodź, zaparzę ci kawy.

- Dziękuję bardzo – Emma nabrała pewności siebie i podeszła do blatu i usiadła na stołku barowym.

- Jak wam się układa z Brianem? - zapytała przygotowując w międzyczasie filiżankę do kawy.

Skąd ona wiedziała o … Demi! Wszystko zawsze rozgadywała i jeszcze to. Emma zarumieniła się i niechętnie odpowiedziała.

- Całkiem dobrze, pomijając fakt, że czasem się kłócimy i byle co – odpowiedziała i odetchnęła, bo udało jej się wybrnąć z sytuacji bez szwanku

- Brian to typ buntownika, zawsze wszystko musiało być po jego myśli. Dziewczyno, jak tylko ktoś nie zgadzał się z jego zdaniem miał przechlapane, a powiedziałaś tylko, że się pomylił w solówce to warczał i szczekał, ja myślałam, że szału dostanę – zaśmiała się

- To teraz jest trochę inny – wzruszyła ramionami

- Jak mam być z tobą szczera to to wszystko przez Michelle, ona go zmieniła nie do poznania, przez miesiąc po jej odejściu nie jadł prawie nic, pił same energetyki i wodę, on wyglądał jak śmierć. W końcu zaprowadziłam go na terapię do psychologa i jest jaki jest.

- Dalej chyba nie może się pozbierać, bo zawsze jak widzi Michelle to od razu promienieje. Przy mnie jest inny, a przy niej … weselszy. Jest mi z tego powodu przykro, no ale nie zostawię go, bo go kocham. - upiła łyk kawy z filiżanki, którą postawiła przed nią Suzy.

- Musisz mu dać trochę czasu. Swoją drogą nie lubiłam Michelle, jędza z niej była, owijała sobie Briana wokół palca, a gdy tylko mu o tym mówiłam naskakiwał na mnie i przestawał się odzywać, czułam się jak intruz. Jimmy trochę mu pomógł się pozbierać, ale to i tak nie jest ten Brian, który był parę lat temu.

Brian stanął przy wejściu do pokoju i usłyszał kawałek rozmowy Emmy i Suzy. Zastanowił się czy rzeczywiście Michelle tak go zmieniła. Faktycznie, był kiedyś inny, bardziej otwarty, a przez to, że Michelle zawsze stawiała na swoim i podporządkowywała go sobie, ten zmienił się na zamkniętego w sobie człowieka. Od niedawna temat Michelle tylko go drażnił, wiedział, że jego miejsce jest przy Emmie, kochał ją z całego serca, ale nie umiał przestawić swojego życia o 180 stopni. Chciał spróbować.

- Zrobiłyście mi kawkę? - zapytał Brian wchodząc do kuchni

- Trzeba było wstać wcześniej – Suzy wychyliła policzek, na którym Brian złożył soczystego buziaka. Po czym podszedł do Emmy, która włączała laptopa i przytulił się do jej pleców i znienacka pocałował ją w usta. Na twarzy Emmy zagościło zakłopotanie.

- Kotek, czemu jesteś taka spięta? - zapytał i złapał ją za barki, po czym zaczął ją delikatnie masować. Emma rozluźniła plecy i weszła na skrzynkę mailową zespołu.

- Brian, Larry napisał do was wiadomość, że załatwił wam koncert za miesiąc w Oslo

- Mówiliśmy mu, żeby nie załatwiał żadnych koncertów, czy on jest głuchy? - Brian uderzył pięścią w blat

- Uspokój się, Brian – Suzy delikatnie dotknęła jego pięści

- Będziecie mieli okazję zagrać piosenkę, którą napisałeś – Emma uśmiechnęła się ciepło – A tak przy okazji, nie mogłam dzisiaj spać i coś nabazgrałam – wręczyła Brianowi złożoną kartkę, na której widniały słowa

Now I think I understand
How this world can overcome a man
Like a friend we saw it through
In the end I gave my life for you

Gave you all I had to give
Found a place for me to rest my head
While I may be hard to find
Heard there's place just on the other side

Not that I could
Or that I would
Let it burn!
Under my skin
Let it burn!

Left this life to set me free
Took a piece of you inside of me
All this hurt can finally fade
Promise me you'll never feel afraid

- I to ty napisałaś? - zapytał Brian ze łzami w oczach

- Tak, przyśnił mi się sen, obudziłam się o trzeciej nad ranem, usiadłam przy biurku i zaczęłam pisać.

- Ubieraj się, jedziemy do studia. Zadzwonię po chłopaków, nagrywamy So Far Away i dokończymy twoją piosenkę. Wymyśl jej tytuł. - zaczął zakładać koszulkę i upił łyk kawy z filiżanki Emmy.

Emma popędziła na górę, zarzuciła na siebie koszulkę Briana z deathbatem, wcisnęła opinające czarne rurki i założyła bordowe martensy. Makijaż ograniczył się do pudru, a włosy tylko rozczesała.

- Jak rasowy metal – wyszczerzył się Brian

- Chyba sobie żartujesz – popatrzyła na niego spode łba

- Wyglądasz cudownie, do tego jeszcze ta koszulka, miodzio – klepnął ją w tyłek.

- Uważaj sobie, bo zaraz w coś oberwiesz – warknęła.

- Suzy? Gdzie jest tata i Demi? - zapytał Brian

- Pojechali na zakupy. Demi go wytargała, bo powiedziała, że nie ma już co na siebie włożyć - parsknęła śmiechem

- Doobra, ja nie wnikam – uśmiechnął się i razem z Emmę podążyli w stronę drzwi.

Po upływu dwudziestu minut siedzieli już w studiu, Brian nagrywał ścieżkę dźwiękową do gitar, a Emma siedziała na kanapie z laptopem na kolanach i przeglądała ich fanpage. Zaintrygowało ją to jak fani wspierają zespół, a przede wszystkim jak bardzo są ze sobą zżyci. Weszła na maila, gdzie widniały dwie nowe wiadomości. Reklama i wiadomość od Larrego.

Cześć,

Słuchajcie, mam dla was propozycję. Znalazłem nowego perkusistę, będzie w studiu ok. godziny piątej, więc byłbym wdzięczy, żebyście tam pojechali, nie chciałbym, żeby gość pocałował klamkę.

Larry

Emma spojrzała na zegarek. Wpół do piątej. Trudno, najwyżej tylko ona i Brian będą przy przesłuchaniu. Wyobraziła sobie kolesia, który wygląda jak harleyowiec z długą brodą, bandamką na głowie i wytatuowanymi ramionami.

Kazała Brianowi przestać grać i oznajmiła

- Larry napisał, że znalazł jakiegoś perkusistę, będzie tutaj o piątej

- Pewnie jakiś przydupas – pokręcił głową

- Ja myślę, że on będzie wyglądał jak niedźwiedziowaty kartofel

Przed studiem rozległy się głośne śmiechy i zaraz chłopcy wpadli do studia jak stado bawołów. W rękach mieli piwa i chipsy.

- Za pół godziny mamy przesłuchanie – Brian stanął z założonymi rękami

- Jakie kurwa przesłuchanie? - zdziwił się Matt, któremu chrupki wypadły z ręki

- Perkusista przyjedzie – oznajmiłam

- Ja pierdole – Zacky wywrócił oczami.

Bez zbędnej gadaniny chłopcy podeszli do konsoli i przesłuchali ścieżkę dźwiękową nad którą pracował Brian, potem przeczytali tekst piosenki napisanej przez Emmę.

- Em, wymyśliłaś tytuł? - Brian uśmiechnął się ciepło

- Tak, chcę, żeby nosiła tytuł Fiction. 

- Piękna jest ta piosenka. Musimy wymyślić tylko zwrotkę, dodać ścieżkę dźwiękową i gotowe – Matt przeskoczył z nogi na nogę

- Dzień dobry, mam nadzieję, że nie przeszkadzam – powiedział dobrze zbudowany brunet wchodzący do studia.

- Eee … - Emma zaniemówiła – Nie, skądże, zapraszam – dziewczyna podeszła do mężczyzny zapatrzyła się w jego nieziemskie niebieskie oczy.

- Jestem Jack – wziął rękę Emmy i delikatnie ją pocałował. Dziewczyn się zarumieniła i odpowiedziała

- Jestem Emma, a ci, którzy udają, że cię nie widzą to Zacky, Brian, Matt i Johnny – wskazała każdego po kolei. Jack spojrzał na każdego i uznał, że niezbyt pasuje do nich wyglądem. Miał na białą koszulkę z krótkim rękawem i kołnierzykiem w serek, ciemne jeansowe spodnie i czarne trampki. Włosy miał postawione do góry ułożone w artystyczny nieład.

- My nie widzimy? - Matt pokazał Emmie język – Jestem Matt – podał rękę mężczyźnie

- Ja jestem Zacky

- Brian

- Johnny, ale niektórzy mówią na mnie gnomek … z powodu mojego wzrostu. - popatrzył na Jamesa, który był wyższy o dwie głowy.

Emma patrząc na ten widok parsknęła śmiechem. Wyglądało to komicznie. Nawet Matt, który jest najwyższy był niższy o pół głowy. Zupełnie jak z Jimmym.

- Słuchajcie, bez zbędnej gadaniny. Pokaż nam co potrafisz – Matt zrobił mu przejście i pokazał perkusję.

- Powiedzcie tylko co mam zagrać – wzruszył ramionami i puścił oczko do Emmy, ta zaś odpowiedziała mu tym samym i lekko się zaczerwieniła. Cholera, ten facet ją podrywał.

- Znasz Megadeth? - zapytał Matt

- Jasne – uśmiechnął się

- To zagraj Play For Blood – dokończył

Jackowi dwa razy nie trzeba było powtarzać, wziął pałeczki, włożył słuchawki do uszu, włączył piosenkę i po chwili perkusja zabrzmiała.

- Cholera, to było dobre. Teraz mamy dla ciebie zadanie. Musisz ułożyć do tego ścieżkę dźwiękową do perkusji – oznajmił Matt i puścił So Far Away

- Da się zrobić. Zgrajcie mi to na mojego Ipoda. Jutro wieczorem przyjadę do studia i postaram się skończyć to dzieło – uśmiechnął się – Emmo, byłabyś tak dobra i podałabyś mi swój numer telefonu?

- Oczywiście, nie ma sprawy – wyszczerzyła ząbki i wyjęła telefon z kieszeni

- Emma, kochanie. Możemy porozmawiać? - Brian wycedził przez zęby.

- Poczekaj minutkę – odpowiedziała i podała numer Jackowi.

- Dzięki wielkie, dam znać jak wszystko będzie gotowe – powiedział na pożegnanie i wyszedł

- Co to kurwa było? Facet ewidentnie cię podrywa, a ty jeszcze bardziej mu to ułatwiasz – Brian złapał Emmę za ramię

- Ała, to mnie boli, a ty przestań być taki zazdrosny. Niczego mu nie ułatwiam, po prostu chciałam być miła – usprawiedliwiła się

- Jesteś i to aż za bardzo – odwrócił się plecami do Emmy i rzucił przez ramię.

A oto i Jack we własnej osobie 

18. Perspektywa Jimmiego

I also wanna fuck you  Brian ♥

Patrzę z góry na ludzi przybywający na mój pogrzeb, cholera dużo ich, nie spodziewałem się tego.
W ogóle to co to za łaszki, które mam na sobie? Chyba Margaret sobie żartuje, dobrze, że mnie spalą to nie będę musiał na to patrzeć, ja i garnitur? Śmieszne.
Gdybym był w krainie żywych pogratulowałbym im na przygotowanie pogrzebu, dziewczyny spisały się na medal. Widzę, że nawet pastor ubrał się w czarne łaszki - uderzyłem się ręką w czoło - Przecież oni zawsze są ubrani na czarno. Popatrzyłem na przygotowaną ceremonię, stwierdziłem, że to nie mój klimat, gościu, który gra na trąbce, białe krzesła, jakoś tak elegancko i jeszcze wszystko na dworze, na pewno chłopcy nie będą w swoim żywiole, ale cóż. Są tutaj przez moją głupotę, gdyby nie antydepresanty i wódka pewnie gralibyśmy teraz w Oslo, a nie tłamsiliby się na moim pogrzebie, albo inaczej kremacji. A co to? Gates płacze? O cholera - zaśmiałem się - Taki twardziel, a beczy, co za frajer - pokręciłem przecząco głową i napatrzeć się mogłem - O i jest mój promyczek, Emma. Dobrze, że jest z Hanerem, on o nią zadba, ale za to, co odjebał z Michelle chciałbym go zabić. Poza tym Matt, zaraz, zaraz obok kogo on siedzi? To jest Joan? Cholera nie poznałem jej, taka kruszynka z niej i do tego dała się omotać Mattowi, gdybym żył to zarobiłby z buta w twarz - humor mi dopisywał, nawet jak na własny pogrzeb.

Dobrze mi tutaj, poza światem, jestem wolny, oczyszczony, cieszę się z tego. Zrobiłem sobie przysługę, chociaż raz pomyślałem o sobie, czuję się z tym dobrze, widzę ile znaczyłem dla tych ludzi i dla naszych fanów, ale nie radziłem sobie z teraźniejszością, chciałem sobie pomóc, a że wyszło inaczej niż zamierzałem to już tylko moja wina, nikt nie powinien obwiniać się o moją śmierć, wyszło jak wyszło. Zawiodłem fanów, ale i tak pewnie będą mnie kochać - zaśmiał się. - Pamiętam jak pierwszy raz z chłopakami upiliśmy się tak bardzo, że pamiętam wydarzenia jak przez mgłę. Wiem, że było dużo śmiechu, no i oczywiście nie mogło zabraknąć butelki ( przeniósł się wyobraźnią do tamtych wydarzeń )

16 września 2003

- Chłopaki, chodźcie na piwo! - krzyknął Matt
- Nie ma to jak piwko po ciężkiej pracy - odetchnął Jimmy
- Żebyście wiedzieli, nie zwlekamy tylko zapierdalamy, panowie! - Brian wybiegł z garażu z rękami w górze
Po dwudziestu minutach siedzieli w barze popijając piwko, postanowili zrobić mini imprezę i zaprosić do domu Zacky'iego parę dziewczyn. Zaopatrzyli się w kilka butelek wódki, popitkę i chipsy. Nie obeszło się bez kraty piwa i czterech ram marlboro. Zaprosili pięć dziewczyn poznanych w barze. Nie zawracali sobie głowy imionami, bo stwierdzili, że jutro i tak nie będą ich pamiętać.
Delikatnie podchmieleni weszli do domu, ale co to dla takich twardych zawodników znaczyło jedno piwo. Rozsiedli się dookoła stołu w salonie i na cały regulator puścili muzykę. Dziewczyny czuły się jak ryby w wodzie i najwidoczniej nie miały zamiaru tego wieczoru być grzeczne.
Po wypitych dwóch butelkach wódki chłopcy dzielnie walczyli ze swoją koordynacją ruchową i problemami z wymową. Dziewczyny nie miały w tym problemu, bo zadowoliły się tylko i wyłącznie piwem, jedna z nich wpadła na pomysł gry w butelkę, żadna dziewczyna nie była temu przeciwna, jak i chłopcy, oni nawet byli tym zachwyceni. Usiedli w kółku na dywanie i zaczęli zabawę.
- Okej, ale na co gramy? - zapytała jedna z nich
- Pytanie czy wyzwanie moje drogie - odpowiedział Zacky. - Pozwolicie, że zacznę - czknął. Zakręcił butelką, która wskazała na blondynkę.
- Pytanie czy wyzwanie? - zapytał
- Wyz ... albo pyt ... wyzwanie - zawahała się
- Pocałuj tą rudą, ale z języczkiem - uśmiechnął się. Dziewczyna bez wahania chwyciła dziewczynę za tył głowy i wpiła się wargami w jej usta, całowały się namiętnie dotąd, aż nie zabrakło im tchu. Dziewczyna zakręciła butelką, która tym razem wskazała na Briana.
- Wyzwanie - dodał szybko.
- Taki odważny jesteś? To rozbieraj się do majtek - zatarła ręce i zachichotała. Brian posłusznie wykonał zadanie i usiadł z powrotem na swoim miejscu. Wylosował Johhnego, któremu kazał zdjąć koszulkę i biegać po ulicy wrzeszcząc "jestem kurą". Kolejne zadania były równie nienormalne. Ruda dziewczyna tym razem postanowiła zemścić się na chłopakach, a że akurat trafiło na Gatesa to jemu się dostało.
- Słuchaj, masz takie zadanie. Jako, że tylko ty i ten łysy jesteście prawie rozebrani macie wykonać erotyczną scenkę. Tylko zasady są takie, musicie namiętnie się pocałować, do tego z języczkiem i przynajmniej raz złapać się za tyłeczki. Macie minutę - oblizała spierzchnięte usta. Brian stał z otwartą buzią i szeroko otwartymi oczami. Matt, bo domyślił się, że chodzi o niego zareagował na zadanie tak samo jak jego przyjaciel. Reszta chłopaków tarzała się po podłodze ze śmiechu.
- My chyba nie chcemy tego widzieć, chłopcy - Jimmy złapał się za brzuch - Chodźcie stąd, bo pęknę - jak na zawołanie chłopcy zebrali się z podłogi i ruszyli w stronę tarasu, wzięli po butelce piwa i fajki. Matt i Brian stali w samych bokserkach przed dziewczynami. Nie mogły się napatrzeć na ich apetyczne ciałka i wybrzuszenia, które zakrywały czarne obcisłe bokserki. Zaczęło się, chłopcy zbliżyli się do siebie i zaczęli nieśmiało przejeżdżać rękami po swoich ciałach, starali się nie myśleć, że robią to z facetem i to jeszcze do tego najlepszym przyjacielem, ale co tam, alkohol buzował im we krwi, wiec niczego się nie wstydzili. Zaśmiali się i zaczęli się wygłupiać. Matt klepnął Briana w tyłek, a ten przysunął jego głowę do swojej i zaczął całować jego usta, pocałunek stawał się bardziej namiętny, aż w końcu ich języki złączyły się, co nie umknęło uwadze dziewczynom, zaczęły gwizdać i piszczeć, co jeszcze bardziej ich nakręciło. Popatrzyli na siebie wymownie, przybili sobie piątki, przyciągnęli swoje ciała do siebie i zaczęli delikatnie masować swoje pośladki.
- Damy im większą dawkę zabawy? - Matt wyszeptał do ucha Briana
- Zależy co masz na myśli
- Ściągamy bokserki, założę się że i tak mają już mokro, więc po tym będą napalone jak kocice - zaśmiał się
Chłopcy odeszli od siebie, Matt zmienił podkład muzyczny podkreślający nastrój striptizu. zaczęli zmysłowo ruszać ciałami, a dziewczyny raz patrzyły na Matta, a raz na Briana, nie umiały stwierdzić który był lepszy, bo obydwoje zachowywali się jak zaawansowani striptizerzy. Zaczęli delikatnie ściągać bokserki i na trzy cztery zrzucili je z siebie uwalniając swoje anakondy do światła dziennego, a właściwie to żarówkowego, bo słońce schowało się już dobre cztery godziny temu. Mieli racje, wzbudzili w dziewczynach rządzę seksu i pragnienia. Po jakimś czasie założyli bokserki i zawołali chłopaków. Każdy z osobna zabrał dziewczynę gdzie tylko się dało i zabawa skończyła się w południe.

***

Nie mam pojęcia co oni wtedy robili z tymi dziewczynami i chyba wolę nie wiedzieć, ale jak poszedłem z jedną do łóżka to nie potrzebna była nam gra wstępna, tak się kociak podniecił, że doszła w ułamek sekundy, nie przesadzam, mówię prawdę. Co jak co, było nam dobrze, beztroskie życie, imprezy, masa dziewczyn, no czego chcieć więcej. Valary, była dziewczyna Matta jeździła z nami na wszystkie występy, wspierała nas, ale z czasem jak Matt odrzucał jej końskie zaloty przestałą się z nami zadawać, powiedziała że jesteśmy dupkami bez serca  i zerwała z nami kontakt. Dziwna była.
Pamiętam jak po tej imprezie spotkaliśmy na imprezie dwie dziewczyny, te same, które u nas były. Nie pamiętam dokładnie jak miały na imię, ale jedna była ruda i chyba to była Amelia, albo Amalie, a druga była blondynką i chyba to była Alex, ale ręki sobie nie dam uciąć, no w każdym razie gdy je spotkaliśmy nieźle napaliły się na Briana i Matta. Poszły z nimi do pokoju hotelowego i kurwa nie mogliśmy tam wchodzić do rana, bo oni uprawiali dziki czworokąt. Wiem tyle, że potem blondyna wyszła z pokoju trzymając Briana za rękę, a rudą Matt wynosił na rękach. Jak wszedłem do swojej sypialni byłem trochę załamany, bo wszystkie poduszki miałem rozwalone, a rama łóżka była pęknięta. Pieprzeni szczęściarze z nich byli. Pamiętam jedną historię jak Brian wypalił parę jointów ...

23 kwietnia 2005

- Założę się, że nie wypalisz dwóch pod rząd - Matt podpuszczał Briana
- Ja nie wypalę? - prychnął - Skręć to pogadamy.
Po chwili Matt dał Brianowi perfekcyjnie skręconego jointa. Mężczyzna wziął go do ust i zaczął zaciągać się dymem bez większego problemu. Po wszystkim dostał drugiego, równie dobrze skręconego, wypalił go i zaczął świrować. Byli w pokoju hotelowym, niestety nie mogli pozwolić sobie na luksusowe pokoje, więc mieli skromne, malutkie pomieszczenie. Na środku stał stół z półką pod spodem, Brian wśliznął się w przestrzeń pomiędzy blatem, a półką i zaczął krzyczeć
- Jestem w czarnej dupie! Wyciągnijcie mnie stąd!
- Stary, masz nogi z betonu - zaczął wkręcać mu Jimmy
- O kurwa, faktycznie, ja pierdole, zdejmijcie to ze mnie, wyjmijcie mnie stąd - krzyczał
- Sam tam wlazłeś to teraz sam wyleziesz - Zacky zaczął się śmiać
- Dupki zasrane! Mam betonowe nogi, nie mogę się ruszać! - Matt zwinął go za nogi i wyciągnął spod blatu.
- O mój rycerzu! Gdzie masz konia?
- Tutaj - Matt złapał się za krocze
- Mogę na nim pojeździć? Kocham konie - Brian popatrzył na przyjaciela maślanymi oczami. Wszyscy naraz zaczęli się śmiać i tarzać się po podłodze.

***

Może nie będę już więcej opowiadał, bo tego nie da się opisać słowami, Brian miał halucynacje, byliśmy zjarani i nawet nie wiem jak skończyła się ta schiza, bo obudziłem się dopiero na korytarzu w hotelu.

Bardzo przepraszam jeżeli kogoś uraził ten odcinek

17. So far away

Piosenka

Trudno jest mi pisać o Jimmym, jest głęboko w moim sercu, nie potrafię opisać słowami jego odejścia. 

Wzrusza mnie to tak, że nie potrafię napisać ani jednego słowa. 

Siedzieli w milczeniu, ona trzymała go za rękę, ten gładził ją po nadgarstku, żadne nie miało odwagi się odezwać. Ciszę przerwał Brian, który przezwyciężył strach.
- Chciałbym cię przeprosić - opuścił głowę na dół
- Za co? - spytała słabym głosem
- Przemyślałem wszystko kiedy siedziałem w pace, niby to trzy godziny, ale przynajmniej miałem czas na przemyślenia. Miałem wtedy negatywne myśli związane z nami. Wiem, że to może absurdalne, ale uważałem, że znajdziesz innego mężczyznę, a mnie odstawisz na bok, bo nie chciałabyś mieć faceta kryminalisty. Myślałem tak, dlatego przez względy na naszą sytuacje w związku, wiesz, że bardzo mi na tobie zależy, ale czasem zachowuję się jak totalny dupek, który chce tylko seksu, ale uwierz mi, pragnę twojego ciała, ale samej twojej osoby pragnę jeszcze bardziej, jesteś dla mnie wszystkim, nie wyobrażam sobie, że kiedyś mogłoby cię zabraknąć - ujął jej dłoń, przybliżył do ust i pocałował delikatnie. Uważał, że rozmowa to najważniejszy punkt w ich związku, nie chciał tego zaprzepaścić, więc wolał wszystko wyjaśnić. Nie otrzymał żadnej odpowiedzi od Emmy, w zamian za to ujrzał troskę i miłość w jej oczach. Łzy spływały nierównomiernie po jej policzkach, zamknęła oczy i odetchnęła zaciskając przy tym rękę na palcach Briana.
- Kocham cię - wyszeptała. - Nie chciałam żebyś tak myślał, jesteś dla mnie światem, tak jak wspominałam nie wytrzymam bez ciebie, bo jesteś mi potrzebny. Ja nie szukam raju, bo twoja obecność mi wystarczy. Wiem, że czasem są wzloty i upadki, ale zawsze wszystko da się wyjaśnić, pamiętaj, że choćby świat walił ci się na głowę ja będę przy tobie i za wszelką cenę będę starała ci się pomóc. Nie potrzebuję innego mężczyzny do szczęścia, wystarczysz mi ty, nawet jako więźnia bym cię kochała, bo w moich oczach nigdy nie będziesz uchodził za kryminalistę. - spojrzała na niego, nie widziała nigdy takiego szczęścia w jego oczach. Serce chciało wyskoczyć jej z piersi. Brian nigdy w życiu nie słyszał takich słów, wiedział już, że odnalazł swój kawałek nieba, swoje szczęście. Nie sądził, że znajdzie kogoś takiego jak Emma, jego życie odwróciło się o 180 stopni. Dwa różne światy, które na pozór są zupełnie inne, ale gdy przyjrzy się im dokładniej widać masę podobieństw.
- Proszę pana, chciałabym zbadać pacjentkę, proszę iść do doktora i podpisać papiery związane z wypisaniem pacjentki do domu. Jutro od godziny ósmej będzie można przyjechać, do widzenia. - rozmowę przerwała pielęgniarka wchodząca do sali. Brian wyszedł, poszedł do doktora, tak jak kazała mu pielęgniarka, wypełnił papiery i wyszedł na zewnątrz, spotkał tam całą trójkę.
- Co wy tu robicie? - zapytał wyciągając paczkę papierosów ze spodni
- Czekamy na ciebie, jedziemy odwiedzić Jimmiego - odpowiedział Matt smutnym tonem.
- Dzwoniliście do Margaret? - zapytał Brian
- Tak, dała nam namiary na kaplicę, jest niedaleko szpitala, możemy nawet iść pieszo - oznajmił Zacky
- Wolę pojechać, potem od razu pojedziemy do domu - Johnny założył ręce na piersi
- Gnomek ma racje, inną drogą trzeba pomóc Margaret w przygotowaniu pogrzebu, sama sobie z tym nie poradzi - Matt podążył w stronę swojej czarnej corvetty.
Już po pięciu minutach każdy wysiadł ze swojego samochodu, które zaparkowali pod kaplicą. Weszli do środka, a już na samym środku widoczna była szklana osłona z chłodnią. Zacisnęli pięści i podeszli bliżej, jego ciało było ułożone w elegancki sposób, miał na sobie czarny garnitur i czarne lśniące buty, chłopcy nie widzieli go w takiej okazałości, nigdy nie był chętny do zakładania tego typu ubrań. Jego ciało zawsze ozdabiały potargane ubrania, rozwalone trampki i wymięte koszulki. Chłopcy spuścili głowy na dół, pomodlili się za ciało Jimmiego i każdy z osobna pocałował szklaną powierzchnię ochraniającą ciało Jamesa. Grobową ciszę przerwały skrzypiące drzwi, a zaraz zza nich wyłoniła się młoda kobieta i Margaret. Dziewczyna rozglądała się nerwowo po kaplicy, speszył ją widok trzech dobrze zbudowanych mężczyzn z wytatuowanymi rękami. Jej wzrok zatrzymał się na Zacku, przyciągnęła ją zieleń jego oczu, ale zdała sobie sprawę, że nie przyszła tutaj po to, by angażować się w nowe znajomości tylko po to, żeby odwiedzić ciało jej zmarłego kuzyna. Gdy całą trójka znalazła się poza kaplicą odetchnęli ciężko.
- Dlaczego on umarł? To nie jest jakaś ironia losu? Straciliśmy przyjaciela, perkusistę, co do kurwy może się jeszcze przytrafić? - Matt otarł łzę z policzka
- Stary, może to był znak. Znak, żebyśmy zawiesili kapelę. Będziemy w stanie jeszcze cokolwiek nagrywać? - zapytał Zacky
- Nie wiem, po prostu nie wiem, powiem Larremu, żeby odwołał wszystkie trasy, koncerty. Musimy zrobić sobie przerwę, pomyślimy nad zawieszeniem zespołu - Matt zapalił papierosa.
Późnym wieczorem, kiedy Brian był już w domu zadzwonił jego telefon. Dzwonił do niego Zacky z informacją o przybyłych wiadomościach na ich skrzynkę mailową. Włączył laptopa i sprawdził. Rzeczywiście było tam mnóstwo wiadomości, które były wsparciem dla zespołu, wyrazy współczucia, prośby o kontynuowanie koncertów i tras. Wzruszył go fakt, że fani tak bardzo chcą ich wesprzeć i im pomóc.
Wziął akustyka i zaczął przygrywać akordy, bicie wychodziło samo. Wziął kartkę, długopis i zaczął notować. Doszła do tego solówka i zakończenie. Grał to, co przychodziło mu do głowy, co podpowiadało mu serce, słowa do piosenki kumulowały się w jego głowie, ale jak na złość nie potrafił ich złożyć w sensowne zdania. Pozapisywał pojedyncze słowa na kartce, które dla przeciętnego człowieka układały się w ciąg nic nie znaczących słów, ale dla kogoś kto kochał Jimmego, tak jak on, wydawały się być wszystkim. Cała noc przeleciała w ułamek sekundy, zanim się obejrzał była godzina ósma rano, dokończył piosenkę, zebrał się i wyjechał po Emmę.
- Cześć skarbie - dziewczyna przywitała go ciepłymi słowami i gorącym buziakiem
- Zbieraj się, jedziemy do domu, wieczorem pojedziemy do Margaret z chłopakami, bo musimy z nią omówić sprawy związane z pogrzebem Jimmiego. - westchnął - Chciałbym, żeby to wszystko okazało się koszmarem.
- Każdy by chciał - odburknęła. Wyszli ze szpitala po drodze podpisując papiery i pojechali do domu, gdzie czekała na nich Demi. Emma rozpakowała torebkę i poszła pod prysznic. Po chwili orzeźwienia padła na łóżko, bardzo brakowało jej wygodnego materaca. Brian wszedł do sypialni i położył się obok dziewczyny, przyciągnął ją do siebie i zaczął całować po szyi, wtulili się w siebie i zasnęli. Obudził ich dzwonek do drzwi.
- Cześć chłopcy - powiedziała Emma przeciągając się.
- Cześć, wyzdrowiałaś odrobinkę? - Matt pocałował ją w policzek, w jego ślady poszli także pozostali.
- Odrobinkę. Czuję się o wiele lepiej, bo przynajmniej się wyspałam. Siadajcie, zrobić wam coś do picia?
- Ja poproszę wodę - powiedział Zacky ze smutkiem w głosie
- Słuchajcie, ja wiem, że to dość trudny temat dla nas wszystkich, ale wiadomo już co było przyczyną jego śmierci? - spytała Emma zaciekawiona
- Nie, pojedziemy dzisiaj do Margaret i wszystkiego się dowiemy - Matt wyraźnie powstrzymywał łzy.
Emma pociągnęła nosem i zaniosła wodę Zackowi. Po drodze uroniła kilka łez. Usłyszała Briana, który schodził ze schodów.
- Napisałem piosenkę. Nie jest dopracowana, ale jest o Jimmym. Pisałem ją przez całą noc. - Brian usiadł na stołku barowym i wziął gitarę do ręki. Położył kartkę ze słowami na kolanie i zaczął śpiewać przygrywając rytmicznie gitarą.

Never feared for anything

Never shamed but never free

A light that healed the broken heart with all that it could

Lived the life so endlessly

Saw beyond what others see

I tried to heal your broken heart with all that I could

Will you stay?

Will you stay away forever?

How do I live without the ones I love?

Time still turns the pages of the book it's burned

Place and time always on my mind

I have so much to say but you're so far away

Ostatnie wersy cicho wydobywały się z jego ust. Tłumił płacz, ale uronił kilka łez, które opadły na gitarę i jego koszulkę. Uniósł głowę do góry i zaśpiewał kolejne zwrotki.

Plans of what our futures hold

Foolish lies of growing old

It seems we're so invincible

But the truth is so cold

A final song, a last request

A perfect chapter laid to rest

Now and then I try to find a place in my mind

Where you can stay

You can stay awake forever

How do I live without the ones I love?

Time still turns the pages of the book it's burned

Place and time always on my mind

I have so much to say but you're so far away

Tym razem nie ukrywał łez. Emma podeszła do niego, odłożyła gitarę i przytuliła jego twarz do swojej piersi. Łzy spływały jej po policzkach i za każdą sekundą czuła jak jej koszulka staje się wilgotna przez szloch Briana. Reszta chłopaków siedziała zdumiona, ale oni także nie ukrywali smutku. Brian zaciskał zęby z żalu, wziął Emmę na kolana i powtarzał w duchu, że to nie może być prawda, Jimmy bardzo dużo dla niego znaczył, nie mógł pogodzić się z jego odejściem, nikt nie mógł sobie z tym poradzić, czuł jakby jego świat umarł, podtrzymywała go tylko jedna malutka duszyczka - Emma. Chłopcy nawzajem podnosili się na duchu, ale jemu to nie wystarczało. Stracił swoje życie, stracił najdroższego przyjaciela.
- Brian to było piękne - drżącym głosem odezwała się Emma
- Chciałbym, żeby Jimmy to usłyszał - otarł łzy i podszedł do kranu, ochlapał swoją twarz zimną wodą i wytarł ręcznikiem.
Weszli do domu Margaret, panował tam porządek. Ujrzeli dziewczynę, którą widzieli wczoraj w kaplicy.
- Wczoraj nie miałam okazji się przedstawić - blondynka podeszła do chłopaków - Mam na imię Joan i jestem kuzynką Jimmiego, pomagam Margaret w przygotowaniu pogrzebu -podeszła do każdego z osobna i podała rękę.
- Wiadomo już jaka jest przyczyna jego śmierci? - zapytał Brian
- Prawdopodobnie popił różne leki alkoholem, były tam między innymi proszki nasenne i przeciwbólowe. - odpowiedziała Joan - Wraz z Margaret doszłyśmy do wniosku, że chcemy skremować jego ciało.
- Chcecie go spalić? - Mattowi załamał się głos.
- Jako jego przyjaciele powinniście wiedzieć, że to tylko i wyłącznie wyjdzie na korzyść. - odpowiedziała.    

16. Taka kolej rzeczy

Dzisiaj krótko

Zawsze musi przyjść czas na smutne chwile czy jakieś zmiany. Jak to mówi Asia G. " Jednostajna opowieść, bez zwrotów akcji jest po prostu nudna" 

W kolejnym odcinku wszystko się wyjaśni, także nie musicie się niczym przejmować :D

Nastał grudzień. Minęły cztery miesiące odkąd Demi rozstała się z Zackym, a Beth zostawiła Matta. Chłopcy w tym czasie codziennie jeździli na próby, Jimmy wrócił do formy, ale nikt nie wiedział dlaczego chodzi przygnębiony, dręczyły go myśli, których nie chciał nikomu zdradzać, nie był dawnym Jimmym, wesołym błaznem i prawdomównym człowiekiem. Coraz rzadziej przychodził na próby. Każdy bez wyjątku przejmował się jego zdrowiem fizycznym jak i psychicznym, zmarkotniał, schudł tłumacząc się, że to wszystko przez stres i kofeinę.
Jak w każdym związku każdy ma wzloty i upadki, ale najwyraźniej Emma nie była zadowolona tym, że co dwa dni między nią, a Brianem wybuchały kłótnie, które potem kończyły się przeprosinowym seksem, który stał się już nieodłącznym dodatkiem ich związku, nie rozmawiali już tak często jak na początku, oddaliły ich ciągłe próby zespołu. Czy chłopcy w ich paczce na prawdę byli takimi egoistami, którym zależy tylko na seksie?. Emma nie umiała odpowiedzieć sobie na to pytanie.

***

Telefon Briana i Matta zapikał jednocześnie. Popatrzyli na siebie ze zdziwieniem. Wzięli komórki do rąk i zaczęli czytać wiadomości, które jak się później okazało były tej samej treści. Brian po przeczytaniu SMSa nie był w stanie wydusić z siebie słowa, stał jak wryty, zbladł, a z jego oczu popłynęły łzy, Matt zareagował podobnie, a zaraz obydwoje wybuchnęli histerycznym i spazmatycznym płaczem. Ręce Briana trzęsły się niemiłosiernie. Odłożył telefon na blat nie wyłączając wygaszacza, uściskał Matta bez słów. Dziewczyny wchodząc do domu zobaczyły całą sytuację, ale nie wiedziały co spowodowało płacz mężczyzn. Obydwie podeszły do blatu, gdzie Brian zostawił swój telefon, a na ekranie widniała wiadomość, którego nadawcą był Jimmy.
To co przeczytały nie mogło być prawdą. Emma nie dopuszczała do siebie takiej myśli, że co? On tak po prostu ... nie mogło przejść jej to przez gardło. Zrobiło jej się niedobrze, poczuła zimny pot na ciele i zaraz runęła jak długa na ziemię uderzając głośnym hukiem głową o podłogę. Demi przerażona ze łzami i strachem w oczach rzuciła się na pomoc Emmie wołając przy tym Briana. Obydwoje z Mattem nie mogli dojść do siebie, ale szybko podbiegli do dziewczyny, która zemdlała. Wołali ją, polewali wodą, cucili, ale to nic nie dawało, leżała i nie dawała oznak świadomości. Zadzwonili po pogotowie, które zjawiło się po dziesięciu minutach. Dziewczyna odzyskała świadomość w karetce, ale dalej nie przyjmowała do siebie treści wiadomości. Oślepiło ją światło. Usłyszała głosy ludzi, szloch. Ktoś dotknął ją w rękę. Otworzyła oczy, a nad nią stałą Demi i to właśnie ona ją trzymała. Szukała Briana, nie słyszała jego głosu, ale zauważyła, że siedzi na krześle obok jej łóżka i gryzie kciuk, zapatrzony był w otchłań, nie patrzył na nic szczególnego, jego wzrok był nieobecny. Wyszeptała słabym głosem, że chce zostać sama z Brianem. Demi i Matt posłusznie wyszli z sami i dołączyli do reszty zespołu. Brian podszedł do łóżka Emmy i usiadł na krześle, wziął ją za bladą i zimną rękę, pogłaskał ją i powiedział, że nie chce nigdy nikogo zawieść w swoim życiu, był przygnębiony, to było widać, powstrzymywał się od łez, Emma za to ich nie ukrywała, każda pojedyncza łza spływała po jej policzku opadając głośno na poduszkę. Poprosiła Briana o telefon i przeczytała jeszcze raz treść wiadomości.

"Witam, jestem matką Jamesa, chciałabym Państwa poinformować, że dnia 28 grudnia br. James zmarł. Nie znana jest jeszcze przyczyna jego śmierci, uroczystości pogrzebowe odbędą się 5 stycznia. Mój syn jest teraz przechowywany w kaplicy, jeżeli są Państwo zainteresowaniem odwiedzenia jego ciała proszę dzwonić na ten numer, podam szczegóły dojazdu i nazwę ulicy, Margaret"

Wciągnęła mocno powietrze, aż zakręciło jej się w głowie, wypuściła je ustami i zadrżała. Nie wierzyła że to prawda, chciała żeby to był tylko głupi sen z którego zaraz się wybudzi. Widziała, ze każdy wokół jest teraz przygnębiony, wiedziała, że nie może zostawić Briana, bo kto jak kto, ale on sobie z tym będzie radzić najgorzej, to w końcu był jego najlepszy przyjaciel. Pamięta jak dziś ich rozmowę w barze.
Przeniosła się myślami do tamtych wydarzeń, jak pierwszy raz się poznali i poszli na imprezę, wtedy złapała z nim najlepszy kontakt, pokochała go jak brata. Brian był jej partnerem, mogła mu powiedzieć o wszystkim, ale nie ma to jak mieć własnego przyjaciela, do którego możesz się poprzytulać, możesz mu wszystko powiedzieć, powyzywać go, podroczyć się nim, ale teraz jej przyjaciel odszedł.
Brian wstał i wyszedł usprawiedliwiając się wyjściem na fajkę. Miała dla siebie pięć minut, chciała wypocząć, czułą się słabo, chciało jej się płakać i za nic nie wiedziała dlaczego znalazła się w szpitalu. Owszem, czułą się trochę źle, bolał ją tył głowy, ale nie chciała tutaj siedzieć. Nie znosiła smrodu szpitalnych korytarzy, leków, zastrzyków i tych strasznych kroplówek. Przerażały ją chodaki i pielęgniarki, miała do nich wstręt, bo kojarzyły jej się z ciotką, która była przełożoną.

Minęła godzina odkąd Brian wyszedł z sali, Emma spała. Obudziła ją panikująca Demi, która przestraszona wpadła do sali. Emma zerwała się na równe nogi, a gdy jej przyjaciółka nieco się uspokoiła poinformowała dziewczynę o Brianie, który przebywa w więzieniu za ciężkie pobicie. Emma przestała oddychać i momentalnie zesztywniała, zdezorientowana opadła na łózko, a jej aparatura zaczęła głośno pikać, siostra wpadła do sali i wyprowadziła Demi za drzwi.

***

Brian Haner. Skazany za pobicie funkcjonariusza policji na służbie. Poszkodowany ma siniaki na twarzy, oraz inne rany, które wskazywałyby na pobicie min. podbite oko, złamany nos, rozcięta warga, złamane żebro. Pan Haner został skazany na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy lata. Sprawca może zostać wypuszczony za należną kaucją. Widzenie odbywać może się 2 razy dziennie po 10 minut.

Brian siedział w zimnej celi, nie przypuszczał, że tak może skończyć się jego sielanka, najpierw Jimmy, teraz to. Nie martwił się sobą, martwiła go myśl jak Emma to zniesie, nie chciał sprawiać jej bólu, ani tym bardziej zawodzić, chciał żeby była szczęśliwa. Zauważył, że od pewnego czasu ich związek polegał przede wszystkim na seksie. Chciał zacząć spędzać z nią więcej czasu, zabierać ją gdzieś, ale teraz przez dziesięć miesięcy nie będzie mógł nawet jej dotknąć, a co dopiero pocałować. Zostawi go, bo po co jej facet kryminalista?. Znajdzie sobie lepszego, schludnego, dobrze zarabiającego, takiego, który będzie poświęcał jej masę swojego czasu. Martwiła go ta myśl, ale cieszył się tym, że przynajmniej wygląda jak pieprzony psychopata z tatuażami i pojebaną fryzurą to żaden chuj nie dotknie jego dupy, bo każdy przychlast w pudle będzie się go bał. No, ale jak jakimś cudem ktoś się do niego zbliży to zasmakuje jego pięści, w końcu siedział za pobicie, co wydawało mu się absurdalne. Skoro na ringach bokserskich leją się po mordach do nieprzytomności to każdy bokser powinien siedzieć w pierdlu, a jak normalny człowiek chociaż dotknie policjanta to chociażby się zesrał to i tak pójdzie do paki.
Przebrał swoje potargane jeansy i koszulkę bez rękawów na biały podkoszulek i rozciągnięte dresy, dostał także tacę z rozgotowanym ryżem i kurczakiem. Nie przypuszczał, że kiedyś zniży się do takiego poziomu. Z wielkiego gitarzysty, który za parę miesięcy miał jechać w trasę, w więźnia, który je gówno i jest traktowany jak ostatni śmieć. Zaciskał ręce w pięści na myśl o Emmie i Jimmym, który za parę dni ma pogrzeb, na którym go nie będzie.
Minęły trzy godziny odkąd siedzi w celi, policjant otworzył ciężkie metalowe drzwi i rzucił jego ubrania na łóżku powiadamiając go jednocześnie o kaucji, którą wpłacił Larry. Już po godzinie wypisywania papierów jechał z ich menadżerem w stronę szpitala, gdzie leżała Emma.

***

Była zdziwiona, gdy Brian wszedł do jej sali. Ucieszyła się niezmiernie, a z jej oczu poleciały łzy żalu i szczęścia, wszystkie emocje kumulowały siew niej naraz, ale była zbyt słaba, żeby wszystkie okazywać. Gdy Brian podszedł do jej łóżka ujęła jego dłoń i przyciągnęła sobie do ust, pocałowała ją i zamknęła oczy, przyciągnęła go do siebie i mocno przytuliła, uwielbiała jego zapach, nie miał perfum, ale pachniał sobą, to uwielbiała najbardziej, czuła się przy nim bezpiecznie, ale wiedziała, że musi porozmawiać z nim o ich związku.

15. Wszystko naraz

Pati - STO LAT!! (po raz trzeci już)

Poczuła, że jej ucho staje się coraz bardziej wilgotne, a zaraz ta sama substancja przenosi się na jej policzek. Nie miała wątpliwości, że ktoś lub coś liże ją po twarzy, nie otwierając oczu wybełkotała
- Brian jeżeli chcesz mnie przepraszać to nie ma mowy, przestań mnie lizać - jednak nie doczekała się odpowiedzi, więc powoli otworzyła oczy i ku jej zdziwieniu zamiast Briana leżała obok niej mała biała kulka merdająca ogonem - Coś ty za jeden, gadaj? - uśmiechnęła się i poczochrała psa po głowie, który wbił w nią wielkie, czarne ślepia. Pocałowała go w nosek i zauważyła, że na obroży ma przyczepioną kartkę, rozłożyła ją, a jej oczom ukazało się duże czerwone serce i napis pięknie wykaligrafowanymi literami

"Zostałem stworzony aby kochać cię dziecino ,
Ty zostałaś stworzona aby kochać mnie
i nie potrafię wytrzymać ani chwili bez ciebie dziecino ,
Czy ty możesz wytrzymać beze mnie?"

Czytała ten tekst więcej niż jeden raz, znała skądś te słowa, ale nie była pewna skąd, wtem jej uszu z dołu dobiegły dźwięki piosenki "I was made for lovin' you". Z jej oczu popłynęły łzy, wyszła z pokoju ściskając karteczkę z całej siły w obu dłoniach, stanęła przed schodami i teraz słyszała dokładnie każde słowo w piosence, zawahała się i nie była pewna czy zejść na dół, byłoby to jednoznaczne z podjęciem rozmowy z Brianem. Przezwyciężyła wszelkie obawy i powoli pokonywała kolejne stopnie zbliżając się ku końcowi, ujrzała Briana, który zwrócony był do niej plecami, siedział na wzmacniaczu, a w ręku trzymał gitarę. Chyba ją stroił, ale Emma nie była do końca przekonana. W końcu muzyka ucichła i zabrzmiała gitara pod wpływem uderzeń kostką o struny. Usiadła zaciekawiona na schodach, a w rękach dalej trzymała kartkę, poczuła, że piesek oparł się jej łapkami o plecy, nie wiedziała czy ją spycha ze schodów, czy mu tak wygodnie i w ogóle skąd tutaj wziął?, przestała rozmyślać, gdy usłyszała znajome riffy, a nawet inaczej były to riffy przy których dostawała eargasm'u. Jej serce zaczęło głośniej bić, gdy usłyszała głos Briana, który zaczął śpiewać

"She's got a smile that it seems to me
Reminds me of childhood memories
Where everything
Was as fresh as the bright blue sky
Now and then when I see her face
She takes me away to that special place
And if I stared too long
I'd probably break down and cry"

Wstał ze wzmacniacza i z zawieszoną gitarą na grzbiecie podszedł do Emmy, która całkowicie zatraciła się w muzyce, nawet nie zauważyła nadchodzącego Briana, który nachylił się nad jej uchem i zaśpiewał szeptem "Oh Sweet child o' mine Oh Sweet love of mine". Zadrżała. Przyłożyła kartkę do serca.
- Wytrzymasz ze mną? - wyszeptał
- Nie wytrzymam bez ciebie
Brian przestał grać, odłożył gitarę i wziął Emmę za ręce, włączył piosenkę i zaczęli tańczyć. Wtuliła się do jego piersi i bez słowa zatopili się w tańcu, poruszali się delikatnie bez pośpiechu w rytm muzyki.
- Przepraszam za wszystko - wyszeptał.
- Dlaczego skłamałeś?
- Zależy mi na tobie, chcę cię chronić
- A co do ochrony mojej osoby ma kłamstwo?
- Po prostu nie chcę cię ranić, bo cię - nie dokończył
- Co mnie?
- Jesteś mi bardzo bliską osobą, gdyby zabrakło cię w moim życiu, oszalałbym
- Czyli ten tekst jest prawdą? - podała mu karteczkę
- Najprawdziwszą prawdą.
Emma nie chciała ciągnąć tej rozmowy dłużej, nie miała sił na dyskusje
- Gdzie są twoi rodzice? Zdaje się że mieli tu być
- Musieli jechać gdzieś za granice, przywieźli Pinkliego i pojechali
- To stąd wziął się ten śliczny łobuz - wyszukała wzrokiem psa i uśmiechnęła się
- No tak, właściwie jest mój, ale rodzice zabierają go na działkę.
- Zaproponujesz coś do picia? Mam ochotę trochę wyluzować i zapomnieć o tej całej sytuacji
- Wino, piwo, whiskey, wódka, koniak czy drink?
- Drink z dużą ilością procentów - popatrzyła po pokoju zatrzymując swój wzrok na tacy z owocami, podeszła do niej i wzięła banana. Obrała go ze skórki i zaczęła wcinać, Brian stanął jak wryty za barkiem przyglądając się uważnie całej sytuacji, pożerała banana tak zachłannie, że miał ochotę sobie zwalić. Zrobił drinki i podszedł do dziewczyny
- Zrobiłem ci dość mocnego - zauważył, że wzrok Emmy przeniósł się na jego wybrzuszoną górkę między nogami. Uśmiechnęła się w duchu, bo wiedziała, że ukrywa tam wielką bestię, ale na razie nie chciała sobie zawalać głowy jego dwudziestym pierwszym palcem, bo miała ochotę nawalić się do nieprzytomności, a potem iść spać, chciała sobie ulżyć po wszystkim co ją dzisiaj spotkało.
- Masz ochotę na film, gry, czy może Xboxa? - zapytał
- Hmm mam ochotę na jedną fajną rzecz nie związaną z tymi rzeczami, ale sobie odpuszczę, więc może jakiś film.
- To może mój ulubiony, Piąty element, co ty na to?
- Oglądałam go miliony razy, bo go uwielbiam i nie pogardzę jeszcze jednym - uśmiechnęła się od ucha do ucha. Brian włożył płytę i rozsiadł się wygodnie z drinkiem w ręku. Emma usiadła na fotelu, bo nietrzeźwa wolała nie zbliżać się do Briana. W czasie seansu każdy powoli sączył swój napój, a gdy się kończył Brian donosił nowe. Obydwoje mieli we krwi sporą ilość alkoholu, więc nie tracili czasu na siedzenie w ciszy, rozmawiali, śmiali się, a gdy film się skończył Emma włączyła płytę z muzyką klubową.
- Kto słucha takich szeczy? - zapytała zdziwiona przesłuchując piosenki, a jej język odmawiał współpracy.
- Jak jest impreza to przecież nie będę puszczał rocka - czknął
- Włączę Slasha  - przełączyła płytę, a z głośników poleciało "Bad rain" wstała z fotela i zaczęła tańczyć w rytm muzyki. - Popatrz, coś co pokasze - zachwiała się. Stanęła przez Brianem i odsunęła stół na bok. Delikatnie się chwiejąc stanęła przed nim w odległości dwóch metrów. Delikatnie poruszała biodrami, zaczęła wolnymi ruchami zdejmować koszulkę obracając się przy tym, zdecydowanym ruchem rozpuściła włosy i zarzuciła nimi do tyłu, spotęgowała w nim podniecenie, w końcu nie trudno było dostrzec piramidę w jego gaciach. Dobiegł czas na spodnie, delikatnie rozpięła rozporek i szarpnęła za guzik, a że spodnie były ciasne same nie opadły, Emma seksownie zaczęła zsuwać je z tyłka. Dwoma ruchami zdjęła podkolanówki i została w samej bieliźnie, a z głośników wydobyły się słowa

" Ona jest gdzieś indziej, powinna być jakby obok mnie
Pod urokiem, zaplątana w ekstazę"

To pociągnęły jej ciało w stronę Briana, przejechała palcem po jego ustach, a potem zjechała w stronę jego krocza, delikatnie dotknęła czułe miejsce uważając, żeby nie zadać mu bólu, jak na nietrzeźwą trzymała się całkiem nieźle, tylko miała lekkie problemy z koordynacją. Pocałowała go w usta wydając przy tym głośne cmoknięcie, odeszła na swoje miejsce i zaczęła zmagać się ze stanikiem, odwróciła się do niego plecami, odrzuciła stanik za siebie, a ten wylądował na kolanie Briana, który siedział jak wryty z wytrzeszczonymi oczami, wziął stanik i zarzucił sobie na ramię, odwróciła się w jego stronę zasłaniając dłońmi piersi.
- Odsłoń je, proszę - wydyszał
- Aż tak cie to podnieciło?
- Dziewczyno, ja prawie doszedłem
- Cienki jesteś - zachichotała
- Tylko ty tak na mnie działasz, zabieraj te łapki - wymruczał
Posłuchała mężczyzny i zdjęła ręce z piersi powoli przejeżdżając nimi wzdłuż talii zatrzymując się na koronkowych figach, włożyła kciuki za gumkę i przejechała nimi po całej długości i zaczęła je zdejmować. Brian wstał z sofy i podążył w stronę Emmy, nie mógł wytrzymać.
- Te, łapy przy sobie ja tu tańczę
- Jesteś okrutna - założył ręce pod piersi
- Siadaj, bo jak nie to się ubiorę i gówno będziesz widział - założyła ręce za plecy. Brian z opuszczoną głową posłusznie usiadł na wcześniej zajmowanym miejscu i uważnie przyglądał się całej sytuacji. Emma zdjęła figi i podeszła do Briana. Usiadła na jego kolanie i zaczęła zdejmować mu koszulkę, ale zatrzymała się w połowie
- Teraz ty - pocałowała go w czubek nosa
- Co? Chyba sobie żartujesz - wytrzeszczył oczy
- Też chce popatrzeć, coś za coś, pamiętaj, ja cię nie oszukam - uśmiechnęła się słodko
Brian poszedł na miejsce Emmy i zaczął wykonywać ruchy na miarę profesjonalisty. Emma otworzyła szeroko usta, ale szybko je zamknęła przygryzając wargę i zaciskając przy tym mocno oczy. Rozszerzyła nogi a jej ręka powędrowała między jej nogi, zaczęła drażnić swój czuły punkt jęcząc przy tym z rozkoszy, w ułamku sekundy Brian znalazł się cały nagi przed Emmą.
- Ja się tym zajmę - uśmiechnął się i odsunął jej rękę, kucnął między jej nogami i zaczął drażnić jej łechtaczkę językiem, a dwa palce delikatnie wsunął do jej wnętrza, krzyknęła bez opamiętania. Nie uprawiała wcześniej seksu, ale wiedziała, że nie musi robić tego z kimś innym, żeby było jej dobrze, Brian w zupełności jej wystarczał, od samego patrzenia na niego miała mokro. Momentalnie oblał ją rumieniec, jej ciało zaczęło żyć własnym życiem, wiła się, krzyczała i zaciskała pięści na włosach Briana. Doprowadził ją do orgazmu, do granic wytrzymałości, jeszcze sekunda i rozpłynęłaby się na dobre. Widziała mroczki przed oczami i czułą się jak żelka. Odsunęła głowę Briana od swojego krocza i pocałowała go namiętnie.
- Też kiedyś będę miała swoje pięć minut, ale teraz wolę nie ryzykować, bo jeszcze mogłabym ci odgryźć co nieco - dała mu pstryczka w nos. - Nie wiem jak ty to robisz, ale jesteś cudowny. - złapała się za brzuch.
- Ty sobie ulżyłaś, a co ze mną?
- No przecież cie nie zostawię. Chodź do mnie tygrysku - pokazała pazurki. Brian posłusznie zbliżył się do Emmy i złapał ją za tyłek jednocześnie przysuwając ją ciasno do siebie. Wyjął prezerwatywę z portfela i wyładował swoje potrzeby. Leżeli na sofie wtuleni w siebie. Nadzy. Pijani. Wyczerpani. Ich sielankę przerwał dzwonek do drzwi. W pośpiechu zarzucili na siebie ubrania, Brian został bez koszulki, a Emma bez spodni. Otworzyli drzwi oboje i ku ich oczom ukazała się zapłakana Demi, a za nią stał Matt
- Boże, kochanie co ci się stało? - Emma wzięła przyjaciółkę w ramiona, a Brian złapał Matta za ramię jednocześnie wprowadzając go do środka.
- Emma, Zacky - wybuchnęła płaczem - Widziałam to - ukryła twarz w dłoniach. Emma posadziła przyjaciółkę na fotelu, bo od sofy chciała trzymać ją z daleka, i schowała ją w swoich objęciach.
- Co się stało? - wyszeptała Emma
- Jeżeli się nie mylę to ma związek z SMSem, pamiętasz Emmo? - Brian otworzył piwo i podał przyjacielowi. Emmie w głowie zapaliła się lampka, rzeczywiście Brian wysłał jej wiadomość dotyczącą Zacka, ale nie wyjaśnił jej do dnia dzisiejszego o co mu chodziło.
- Zostawił mnie, bo powiedział, że byłam tylko dziewczyną, z którą uprawiał seks, rozumiesz to? Nic do mnie nie czuł, a ja głupia wpakowałam siew takie gówno - przytuliła Emmę z całej siły
- Brian, to o to chodziło? - Emma popatrzyła na mężczyznę, który skinął głową potwierdzająco. - To po co mu było to wszystko co mówił w Vegas? Kłamca - krzyknęła
- Spokojnie - Demi popatrzyła na nią spod łez
- Zobacz co ten łajdak z tobą zrobił! Już drugi z tego zespołu - uderzyła pięścią o oparcie fotela.
- Jestem pewien, że Demi sobie poradzi,  to silna kobieta - powiedział Matt biorąc łyk piwa
- Matt, to nie chodzi o to czy sobie poradzi czy nie, ale do jasnej cholery Johnny i Zacky już jej wywinęli jakiś numer, to kto będzie następny? Na razie nie oddam jej w niczyje ręce, ona musi dojść do siebie, a potem pogadamy - wzięła Demi za rękę i zaprowadziła ją w stronę łazienki.
- Słuchaj stary, Beth mnie zostawiła - powiedział Matt przygnębionym głosem
- Co? Dlaczego?
- Próbowałem się z nią skontaktować, ale od tygodnia nie daje znaku życia, miała mnie w dupie. Wczoraj siedzę nad nową piosenką, a do mojego domu wpada Beth, rzuca do salonu karton z moimi rzeczami i mówi żebym się od niej odpierdolił, bo ona nie chce ze mną być. Coś tu nie halo, bo nic mi nie wytłumaczyła, ale tak na prawdę to była ze mną tylko dlatego, że zależało jej na kasie i mojej sławie.
- Niektóre takie są, ale coś mi się wydaję, że trafiłem na cudowną kobietę, wiesz? Bo jest dla mnie wszystkim, o mało co jej nie straciłem przez Michelle.
- Znowu ta szmata wpierdala siew twoje związki?
- Mniej więcej
- Mniej czy więcej?
- Teraz mnie, bo wiesz, pocałowała mnie, a ja jej nie odepchnąłem, bo przypomniała mi stare czasy, wiesz jak to jest
- Opamiętaj się chłopie, masz cudowną partnerkę i tylko brakuje żebyś ją stracił to się chyba zachlasz na śmierć.
- JA to wiem dlatego jestem jej cholernie wdzięczny za to, że dała mi szansę wszystko naprawić.
- Seks na przeprosiny zaliczony?
- Stary, to nie był normalny seks! Ona jest boginią!

Jaki zachłanny :D

14. Kłamstwo ma krótkie nogi

Całą noc telefon Briana dawał o sobie znaki, co pół godziny ktoś przysyłał mu SMSy, Emma w końcu nie wytrzymała i wyłączyła to gówno. Spojrzała na zegarek, szósta rano, niedziela. Kurwa.
- Brian, wstawaj - poszarpała jego ramię
- Chce jeszcze pięć minut w łóżku, proszę - wymamrotał
- Gówno mnie to obchodzi czego chcesz. Syf tutaj jest, a dzisiaj twoi rodzice przyjeżdżają.
- A co z Demi?
- Demi jest w Londynie, czyli będzie za jakieś dwa dni, bo to jej ostatni przystanek
- Lewą nogą wstałaś? Czy znowu masz PSP?
- Ja pierdole, to jest PMS, głupku. - zaśmiała się - I chyba masz rację, więc musisz być potulny jak owieczka.
- Postaram się - podniósł się na łokciach i pocałował Emmę w policzek.
- Przez całą noc dzwonił ci telefon, wiec go wyłączyłam
- Dzwonił, czy SMSy przychodziły?
- Nie wiem, nie wnikam, wibracje miał.
Brian nie odpowiedział tylko wstał i podszedł do telefonu odwracając się do Emmy plecami i oczywiście ... tyłeczkiem. Dziewczyna przygryzła wargę i dokładnie zilustrowała nagą, najgorętszą część Briana, przygryzła wargę i popatrzyła na to cudo jednym okiem, oblizała się i stwierdziła, że ma idealne kształty i proporcje, a że nie był okryty żadną tkaniną wydawał się być jeszcze bardziej pociągający, seksowny i drobny. Miała ochotę go przyciągnąć i pogłaskać ... fuj, głaskać po dupie? Niee, ewentualnie mogła go poklepać, to stwierdzenie wywołało na niej szczery uśmiech. Klepanie Briana Hanera po jego zajebiście seksownym i zgrabnym tyłku było dość kontrowersyjnym posunięciem, ale to by go chyba nie zdziwiło, bo wiedział, że Emma nie jest grzeczną dziewczynką. Mężczyzna odwrócił swoje ciało w stronę Emmy, wyszczerzyła zęby patrząc w stronę parówy Briana. Uśmiechnęła się i wymownie spojrzała na Briana, który wyraźnie był zainteresowany czymś innym niż Emmą. Odchrząknęła i rzekła
- Mój mały ptaszku, masz jakieś plany na dzisiaj? - zapytała powstrzymując śmiech
- Do mnie to było?
- A widzisz tu innego małego ptaszka?
- Ja tu w ogóle nie widzę małych ptaszków jedyne co widzę to dwa melony i wielkiego pytona poskramiającego dziewice.
- Ty się tak nie zapędzaj i lepiej się ubieraj, bo twoi rodzice będą za dwie godziny.
Brian poszedł do łazienki wziąć prysznic, a Emma w tym czasie ubrała się i zaczęła sprzątać dom. Po kilku minutach Brian wyszedł z łazienki, a dziewczyna wybuchnęła przeraźliwym śmiechem, nie mogła złapać tchu, aż w końcu upadła z głośnym hukiem na dywan i trzymając się za brzuch turlała się na prawo i lewo.
- O co ci chodzi? - zdezorientowany stanął nad nią i wziął się pod boki
- Gą ... gą ... ski - wydukała przez łzy
- To twoje PSP szybko przeminęło
Emma po tych słowach przykryła twarz rękami i zaczęła piszczeć ze śmiechu, łzy spływały jej po policzkach, zaczęła wymachiwać nogami na wszystkie strony.
- Ja zaraz ocipieję - Brian złapał się za głowę - Ty coś piłaś czy ćpałaś? Bo sam nie wiem
- Umieram - skręcała się ze śmiechu - Podnieś mnie, błagam - popatrzyła na niego spomiędzy palców. Podniósł ją i posadził na łóżko, wziął z komody swoje ubrania i szybko nałożył je na siebie.
- Idziesz gdzieś? - zapytała
- Wychodzę na chwilę do studia. Będę za pół godziny.
- Mam zrobić coś do jedzenia?
- Możesz zrobić. Zdaje się na twoje umiejętności kulinarne. - wziął klucze do samochodu i wyszedł.
Emmie nie pozostało nic jak tylko wziąć się do pracy musiała posprzątać, ugotować obiad i zrobić pranie. Płyta Good Chalotte poszła w ruch, a Emma latała w tę i z powrotem ze ściereczką i odkurzaczem. Jej perfekcyjne porządki przerwał dźwięk dzwonka telefonu Briana, popatrzyła na wyświetlacz na którym ukazało się zdjęcie dziewczyny z klubu i podpis "Mich" . Emma nie miała wątpliwości, że to Michelle, ale co ona od niego chciała? Odebrała.
- Halo? Kotek, gdzie ty jesteś? Czekam na ciebie już od dziesięciu minut
- Yyy, nie Kotek, Emma. - rozłączyła się.
A wiec to tak? Miał jechać sobie do studia, ale tak naprawdę to była przykrywka, tak panie Haner? Wiedziała, że to jest beznadziejne, że to wszystko może rozwalić, ale weszła na wiadomości, nie chciała czytać ich korespondencji, ale chciała się upewnić czy jej przypuszczenia się sprawdzą i czy to faktycznie Michelle pisała do niego w nocy. Nic bardziej mylnego, cała skrzynka była zawalona wiadomościami od niej. Westchnęła i odłożyła telefon Briana na stolik, usiadła na podłodze i schowała twarz w dłoniach. Nie dość, że przytłaczało ją PMS to jeszcze do tego miała przeczucia, że Brian ją zdradza. Zaczęło ją dopadać uczucie wyrzutów sumienia. Nie potrzebnie zaglądała do jego skrzynki i niepotrzebnie odbierała ten telefon. Wiedziała, że jej życie nigdy nie będzie wyglądało kolorowo, ale nie przypuszczała, że akurat w taki sposób jej szczęście musiało się zjebać. Postanowiła zadzwonić do Jimmiego, zapytać o jego zdrowie. Wykręciła jego numer i po paru sygnałach usłyszała osłabiony głos mężczyzny
- Halo?
- Cześć Jimmy, tutaj Emma, chciałam zapytać jak się czujesz
- Emma, cześć kruszynko! - w słuchawce było słychać zdecydowanie polepszający się głos - Czuję się o wiele lepiej i już nie mogę się doczekać kiedy cię zobaczę, stęskniłem siej jak cholera. Za parę dni będę w pełni sił i wtedy ci nie odpuszczę, będziesz się ze mną musiała zobaczyć choćby nie wiem co
- Jimmy o niczym innym nie marzę jak tylko wpaść w twoje ramiona
- Jak tam z Brianem?
- Daj spokój
- Co się dzieje? - wyraźnie spochmurniał
- Powiedział mi, że jedzie do studia
- To chyba nic złego
- Może i nie, ale w tym sens, że mnie okłamał, pięć minut po jego wyjściu zadzwoniła Michelle z pytaniem gdzie jest kotek, bo ona czeka na niego już od dziesięciu minut
- Chyba sobie kurwa żartujesz
- Nie, kurwa, nie żartuję, jestem całkiem poważna
- Nogi mu z dupy powyrywam!
- A ja chyba utnę jaja przy samej szyi, wiesz jak mnie zdenerwował?
- Nie dziwię się, a masz coś jeszcze, żeby go tak bezpodstawnie nie osądzać?
- Pisała do niego przez całą noc co pół godziny i w jednej wiadomości zobaczyłam nawet "zostaw tą gówniarę" i chyba miała na myśli mnie
- Ona mu zamydli oczy na sto procent. Trzeba coś z tym zrobić
- Jimmy, to nie jest twoje zmartwienie, powinieneś odpoczywać, odezwę się później, bo muszę posprzątać trochę w domu. Buziaki, zdrowiej szybko - pożegnała się
- Trzymaj się słońce, pa - ucałował słuchawkę i rozłączył się. Dziewczyna potarła mocno oczy i przełknęła głośno ślinę. Włączyła odkurzacz i powróciła do porządków. Poczuła nagle zimne dłonie okrywające jej talię. Szybko wyrwała się z objęć mężczyzny i wyłączyła odkurzacz. Nie miała zamiaru się do niego odzywać, dotykać, ani nawet o nim myśleć. Bolało ją to, że jest tak blisko, a ona nie może się do niego przytulić.
- Co się stało? - zapytał, ale nie doczekał się żadnej odpowiedzi, zilustrował tylko jak dziewczyna zmierza schodami w górę ze szmatką w dłoni. - Emma, co się dzieje? - krzyknął z dołu. Po jakimś czasie dziewczyna zeszła na dół, a on ponowił swoje pytanie.
- No zgadnij do kurwy nędzy - warknęła przechodząc obok mężczyzny szturchając go mocno ramieniem
- No nie wiem, dlatego się pytam - zmarszczył brwi
- Kotek, gdzie ty byłeś? Czekałam na ciebie godzinę! - powiedziała udawanym, piskliwym głosem
- W studiu byłem
- Nie rób ze mnie kretynki, dobrze? Wiem dobrze gdzie byłeś
- No niby gdzie?
- Kurwa w dupie, może bądź ze mną szczery, a nie udajesz człowieka z wylewem, który nie wie co sie dzieje.
- Przestań, to że masz to swoje popierdolone PMS nie znaczy, ze możesz mnie oskarżać o coś czego tak naprawdę nie zrobiłem
- A Michelle nie jest wystarczającym powodem?
- Czemu jaw to mieszasz?
- Bo to ona pisała do ciebie przez całą noc i jak wyszedłeś zadzwoniła i spytała się gdzie jest kotek bo czeka już od dziesięciu minut.
- Dobrze, byłem z nią
- I musiałeś robić ze mnie kretynkę? - krzyknęła i rzuciła mu szmatką w twarz, zawróciła na pięcie i wyszła z domu. Usiadła na krawężniku przed wjazdem na posesje. Nie wiedziała co robić, czy skończyć to co zaczęło się dwa tygodnie temu, czy pozwolić mu na wyjaśnienia? Na to drugie nie miała teraz sił, serce biło jej jak oszalałe, a oczy zrobiły się wilgotne od łez. Czy tak się traktuję dziewczynę? Czy naprawdę to tak wszystko musiało wyglądać?. Jednym czynem jej złudne szczęście przeminęło w sekundę, jej serce przypominało miliony rozbitych kawałeczków, a to wszystko przez jedną kobietę, która próbowała zabrać jej Briana, udało jej się. Teraz nawet nie miał odwagi wyjść do Emmy i przeprosić. Jedne pieprzone przeprosiny, to i tak dużo by nie dało, ale świadczyłoby o tym, że mu na niej zależy, ale chyba za bardzo się przeliczyła, czego ona mogła oczekiwać od znanego gitarzysty? Gówna. Jedynie mógł na nią nasrać, a ona i tak odebrałaby to jako dobry znak, wpierdolił się do jej życia z buciorami, a ona jak głupia dała się na to wszystko nabrać. Niech się pierdoli. Weszła do domu i zastała Briana, który siedział na sofie i oglądał mecz. Poczłapała na górę i położyła się na łóżku Demi. Chciała żeby jej przyjaciółka jak najszybciej wróciła. I żeby to całe gówno się jak najszybciej skończyło.

13. Niespodzianka

Bardzo Was przepraszam za nieobecność, ale miałam tak mało czasu, że z niczym się nie wyrabiałam. Odcinek też jest krótki, bo mam małe problemy z umiejętnością skupienia się, na dodatek zagościł u mnie mały domownik, który potrzebuje więcej uwagi, żeby się oswoić.

Obiecuję, że następnym razem wysmaruję o wiele dłuższy odcinek, ale tak to jest jak się przebywa cały czas poza domem :(

Zaraz po przebudzeniu, Emma zeszła na dół zrobić śniadanie. Włączyła płytę Michaela Jacksona i zaczęła się ruszać w rytm muzyki, podeszła do lodówki i zaczęła wyciągać składniki na śniadanie. Wzięła do rąk ogórka i przygryzła dolną wargę, a przed oczami miała obraz wczorajszej nocy z Brianem, jej natura nie pozwalała na obojętne traktowanie sprawy. Wiedziała, że faceci zawsze są napaleni, więc teraz każdą chwilę, w której była chętna na seks mogła wykorzystać, bo miała Briana, o dziwo nie czuła się skrępowana, wręcz przeciwnie, czułą się kobieco i szczęśliwie, że w końcu wyzbyła się tego gówna jakim jest błona dziewicza. Z chęcią zrobiłaby to jeszcze raz, ale powstrzymywała ją godzina, która świadczyła o zmianie w pracy. Szybko przygotowała śniadanie i wraz z karteczką, na której widniała informacja, że kończy pracę o drugiej, postawiła na blacie kuchennym. Ubrała się, zrobiła makijaż, zmieniła płytę w odtwarzaczu i wyszła. Jechała autem w stronę kwiaciarni, gdy jej przemyślenia i skupienie na drodze przerwał dźwięk SMSa. Zignorowała powiadomienie, dopiero w pracy wzięła telefon, a na ekranie widniała wiadomość

"Kochanie, przyjadę po Ciebie o 14, pojedziemy w jedno fajne miejsce. Buziaki, Brian"

Co ona znowu wymyślił? Pewnie to studio, gdzie będzie musiała spędzić kolejne godziny na słuchaniu ich napieprzania w bębny, struny i do tego jeszcze będzie musiała patrzeć jak Matt psuje mikrofon. No, ale dowie się za cztery godziny. Na razie musi wrócić myślami do realizmu.

Dochodziła druga, Brian szykował się do wyjścia z domu, wziął kluczyki do swojego chevroleta i wyszedł. W drodze do garażu ujrzał Michelle stojącą na podjeździe do jego domu. Ucieszył się niezmiernie, że ją widzi, chciał się z nią pogodzić i żyć w dobrych stosunkach.Wydawało się, że i ona chce się z nim pogodzić, bo stała z wielkim uśmiechem, a gdy ujrzała Briana pojawiły się iskierki w jej oczach. Podbiegła do niego i przytuliła z całej siły.
- Tak bardzo się za tobą stęskniłam - wtuliła twarz w jego ramię.
- Też się za tobą stęskniłem, Michelle - dał jej buziaka w policzek. - Nie masz do mnie pretensji o to co się stało w klubie?
- Za mocnym uczuciem cię darzę, żeby mieć ci cokolwiek za złe, słuchaj Brian, ja nie chcę żeby to wszystko się kończyło - spuściła wzrok na dół
- Moje uczucia do ciebie nie przeminęły, ale słuchaj, jest jeden problem. Ktoś już zagościł w moim sercu i ten żar przygasł. Musisz to zrozumieć, że ułożyłem sobie życie na nowo, możesz być moją przyjaciółką, znajomą, kimkolwiek chcesz, tylko nie mogę dać ci tego czego chcesz - odsunął ją od siebie
- Brian, możesz mi to dać, zapewne zauroczyłeś się tą małą, byłeś ze mną dość długi czas, a ja znasz zaledwie miesiąc
- Michelle, ja - przerwała mu pocałunkiem. Nie wyrywał się, bo w jednej sekundzie wróciły mu wszystkie wspomnienia, wspólne wyjazdy, kolacje. Jego serce mocniej zabiło.
- Brian, przepraszam, ale muszę iść. Przemyśl to i daj mi znać. Masz do mnie numer - pocałowała go w policzek i odeszła. Stał zmieszany, nie wiedział co ma zrobić. Z jednej strony czuł coś do Emmy, powiedział jej, że ją kocha, ale czy słusznie? Czy to nie przyszło za szybko? Co jeżeli jej nie kochał i Michelle miała racje, że to tylko zauroczenie? Nie umiał sobie odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Zorientował się, że jest już późno i dawno powinien być pod pracą Emmy.
Na miejscu dziewczyny jeszcze nie było, ale wyszła po pięciu minutach. Wsiadła i dała Brianowi soczystego buziaka
- Gdzie jedziemy królewiczu? - zapytała ironicznie
- Zobaczysz księżniczko - położył jej nogę na udzie i ruszył.
W czasie podróży Brian cały czas droczył się z Emmą, ale ta nie pozostawała mu dłużna i odpowiadała jego zaczepkom. Zaśmiewali się do łez, rozmawiali na jakieś bezsensowne tematy, ale Emma widziała, że Briana coś gryzie.
- Kochanie, co ci się dzieje? - zapytała z troską
Brianowi wyraźnie nie spodobało się to pytanie
- Nic, czemu pytasz?
- Bo jesteś taki nie Brianowaty - zrobiła maślane oczka
- Zdaje ci się - klepnął ją w udo
Na miejscu Brian szukał wolnego miejsca na parkingu, a Emma była zaskoczona tym, że idą do wesołego miasteczka, zawsze o tym marzyła, bo ciotka nigdy jej nie zabrała.
- Ja idę na tą jeżdżącą kolejkę!! - krzyknęła Emma
- To się nazywa rollercoaster - zaśmiał się
- Nie ważne ja chce na to!
W wesołym mistecku spędzili cztery godziny. Byli na rollercoasterze, młocie, w domu strachów, na trzech karuzelach i na bungee. Emma była podekscytowana, latała jak mała dziewczynka po wszystkich atrakcjach, co chwile rzucała się na Briana. Poszli na strzelnicę. Brian wygrał dla Emmy dużego misia z serduszkiem.
Nadeszła pora wyjazdu, Emma była zawiedziona tym faktem, ale Brian powiedział, że jak będzie chciała to zabierze ją w każdej chwili na jeszcze jeden taki wypad. Po drodze do domu wstąpili do sklepu po zakupy, kupili składniki do robienia babeczek, owoce, warzywa i hektolitry piwa.
- Babeczki będziesz robiła? - wyszczerzył ząbki
- Jeszcze dzisiaj. Zapomnieliśmy o bitej śmietanie
- Co ty chcesz robić z tą śmietaną? - poruszał brewkami
- Nie to co myślisz. Czym ozdobimy babeczki? Leć do sklepu póki jeszcze nie odjechaliśmy
Brian wyszedł, ale wrócił po chwili z czterema puszkami śmietany
- Cholera, Brian jesteś niepoważny - zaśmiała się. - Chłodno się zrobiło, w domu musimy napalić w kominku.
- Dobrze królewno - pocałował ją w czoło. Odjechali, ale po pięciu minutach byli pod domem, weszli, zostawili torby na blacie i puścili muzykę na full.
Emma zaczęła przygotowywać składniki na babeczki, a Brian wyciągnął hantle i zaczął pakować. Dziewczyna nie mogła się napatrzeć na jego gorące ciało, ale wiedziała, że nie może się tak rozpraszać, bo miała zadanie do wykonania. Miała ręce całe w mące, gdy Brian do niej podszedł. Zaczął ją delikatnie miziać po pośladkach, Emma zaczęła się śmiać i wyrywać
- Brian, ja mam łaskotki - odtrąciła go łokciem
- Tak pogrywasz? - zaśmiał się i zaczął ją łaskotać po całym ciele.
- Brian, idioto! Ja tu babeczki robię - wykorzystała to, że mężczyzna ma czarną koszulkę i odbiła mu ręce na koszulce. Wziął ją na ręce i zaniósł na sofę do salonu, zaczął ją całować po szyi, dekolcie i ramionach, rozpiął jej bluzkę i zaczął masować piersi.
- Brian cholera jasna ja muszę robić babeczki, a tobie się na czułości zebrało - odepchnęła go i wstała. Pozbawiona górnej części garderoby zabrała się za dokończenie przysmaków. Gdy babeczki były już w piekarniku Emma podążyła w stronę ćwiczącego Briana. Pocałowała go w ramię i zmusiła go, żeby odłożył ciężarki. Zaczęła go całować, a tan stał niewzruszony.
- Co taka kłoda się z ciebie zrobiła?
- Ja tu ćwiczę, a ty mi przeszkadzasz. Co tak ci się na czułości zebrało? - zapytał poważnym tonem
- Nie to nie - odwróciła się, ale nie zdążyła zrobić nawet jednego kroku, bo Brian pociągnął ją za gumkę od dresów, obrócił ją do siebie i pocałował czule. Poszli w kierunku sofy, ale tym razem Emma przejęła stery. Zdjęła z niego spodnie i pozbyła się wszelkich ozdób, zaczęła go całować i delikatnie drapać paznokciami po brzuchu.
- Co za kocica - wymruczał odchylając głowę w tył. Zadzwonił telefon Emmy. Wstała i pędem obiegła w stronę piekarnika, wyjęła z niego pięknie zarumienione i pachnące babeczki.
- Brian trzeba je udekorować - uśmiechnęła się patrząc na swoje dzieło. W jednej sekundzie mężczyzna znalazł się obok niej z czterema puszkami śmietany.
- Jestem gotowy - zaśmiał się - Ale mam prośbę.
- Jaką?
- Zdejmij ubrania i połóż się na stole w salonie
- Chyba zwariowałeś
- Zrób to, proszę
Emma posłuchała mężczyzny i rozebrała się o naga, wzięła poduszki i ułożyła się na wielkim stole, podszedł do niej, a w rękach trzymał talerz z babeczkami i śmietanę. Ułożył jedzenie na jej brzuchu i polał całe jej ciało śmietaną pokrywając przy okazji babeczki, podniecił go ten widok, ale zachował zimną krew.
- Co ty będziesz robił? - zapytała zdezorientowana
- Zobaczysz - odpakował babeczkę i porozrywał ją na mniejsze części, zgarnął śmietanę z jej brzucha i wpakował sobie do ust - Mmm jakie pyszne - pochylił się i zlizał śmietanę z jej piersi.
- Och - westchnęła i zrzuciła z siebie babeczki. Przyciągnęła usta Briana do swoich i zaczęli się namiętnie całować, wplotła palce w jego włosy, zgarnęła palcem z brzucha trochę śmietany i wpakowała mu do ust. Oblizał go seksownie i wziął ją na ręce, poszli do łazienki. Zdjął z siebie bokserki i skarpetki, odkręcił wodę w prysznicu, wszedł i pociągnął za sobą Emmę. Zaczął delikatnie myć jej plecy gąbką, przejeżdżał nią po całym jej ciele, potem zamienili się rolami. Wyszli mokrzy, ale to nie przeszkadzało im w pieszczotach. Brian wariował na punkcie ciała Emmy, było idealne. Przylgnęli do siebie, objął ją w pasie, a ona zarzuciła mu ręce na szyję. Wyszli w takiej pozie do sypialni, mokrzy, napaleni i pragnący swoich ciał. Położył ją na zimnym łóżku, co jeszcze spotęgowało jej pragnienie. Brian zsuwał się coraz niżej, przejechał językiem wokół pępka i w końcu dotarł do jej najczulszego punktu, zaczął ją lizać, całować i pieścić, ujął jej piersi w dłonie, ale zaraz jedna zsunęła się a dół, włożył jej dwa palce w pochwę i delikatni wsuwał i wysuwał.
- Brian, chcę cie całego - wydyszała
Nie musiała dwa razy powtarzać. Wyjął prezerwatywę ze stolika nocnego i przez pół wieczoru namiętnie się kochali.