19. Fikcja

Dużymi krokami zbliżamy się do dwudziestki :)

W dwudziestce wstęp zapewne będzie o wiele dłuższy, ale mam na to jeszcze czas :D

Macie serduszko ode mnie ♥ i od ... Briana :

*Dwa miesiące później*

Był wczesny ranek. Brian spał. Emma wstała z łóżka, wzięła laptopa z biurka i podążyła do kuchni zaparzyć sobie kawę. Na dole spotkała Suzy.

- Dzie … dzień dobry – stanęła jak wryta na ostatnim stopniu

- Witam, ty zapewne musisz być Emma, prawda? - kobieta uśmiechnęła się promiennie.

- Ja przepraszam, nie wiedziałam, że pani tutaj jest, ubrałabym się przynajmniej stosownie –popatrzyła na getry, i bluzkę ze znaczkiem batmana, które miała na sobie.

- Nie rób sobie kłopotu, Demi mi mówiła, że zatrzymałaś się u nas na jakiś czas – wzięła łyk kawy.

- Eee … właściwie too – przeciągnęła – Ee … można tak powiedzieć, ze zostałam wyrzucona z domu rodzinnego – po chwili zorientowała się, że to co powiedziała nie było do końca prawdą.

- Nie martw się, u nas jesteś bezpieczna – uśmiechnęła się – Chodź, zaparzę ci kawy.

- Dziękuję bardzo – Emma nabrała pewności siebie i podeszła do blatu i usiadła na stołku barowym.

- Jak wam się układa z Brianem? - zapytała przygotowując w międzyczasie filiżankę do kawy.

Skąd ona wiedziała o … Demi! Wszystko zawsze rozgadywała i jeszcze to. Emma zarumieniła się i niechętnie odpowiedziała.

- Całkiem dobrze, pomijając fakt, że czasem się kłócimy i byle co – odpowiedziała i odetchnęła, bo udało jej się wybrnąć z sytuacji bez szwanku

- Brian to typ buntownika, zawsze wszystko musiało być po jego myśli. Dziewczyno, jak tylko ktoś nie zgadzał się z jego zdaniem miał przechlapane, a powiedziałaś tylko, że się pomylił w solówce to warczał i szczekał, ja myślałam, że szału dostanę – zaśmiała się

- To teraz jest trochę inny – wzruszyła ramionami

- Jak mam być z tobą szczera to to wszystko przez Michelle, ona go zmieniła nie do poznania, przez miesiąc po jej odejściu nie jadł prawie nic, pił same energetyki i wodę, on wyglądał jak śmierć. W końcu zaprowadziłam go na terapię do psychologa i jest jaki jest.

- Dalej chyba nie może się pozbierać, bo zawsze jak widzi Michelle to od razu promienieje. Przy mnie jest inny, a przy niej … weselszy. Jest mi z tego powodu przykro, no ale nie zostawię go, bo go kocham. - upiła łyk kawy z filiżanki, którą postawiła przed nią Suzy.

- Musisz mu dać trochę czasu. Swoją drogą nie lubiłam Michelle, jędza z niej była, owijała sobie Briana wokół palca, a gdy tylko mu o tym mówiłam naskakiwał na mnie i przestawał się odzywać, czułam się jak intruz. Jimmy trochę mu pomógł się pozbierać, ale to i tak nie jest ten Brian, który był parę lat temu.

Brian stanął przy wejściu do pokoju i usłyszał kawałek rozmowy Emmy i Suzy. Zastanowił się czy rzeczywiście Michelle tak go zmieniła. Faktycznie, był kiedyś inny, bardziej otwarty, a przez to, że Michelle zawsze stawiała na swoim i podporządkowywała go sobie, ten zmienił się na zamkniętego w sobie człowieka. Od niedawna temat Michelle tylko go drażnił, wiedział, że jego miejsce jest przy Emmie, kochał ją z całego serca, ale nie umiał przestawić swojego życia o 180 stopni. Chciał spróbować.

- Zrobiłyście mi kawkę? - zapytał Brian wchodząc do kuchni

- Trzeba było wstać wcześniej – Suzy wychyliła policzek, na którym Brian złożył soczystego buziaka. Po czym podszedł do Emmy, która włączała laptopa i przytulił się do jej pleców i znienacka pocałował ją w usta. Na twarzy Emmy zagościło zakłopotanie.

- Kotek, czemu jesteś taka spięta? - zapytał i złapał ją za barki, po czym zaczął ją delikatnie masować. Emma rozluźniła plecy i weszła na skrzynkę mailową zespołu.

- Brian, Larry napisał do was wiadomość, że załatwił wam koncert za miesiąc w Oslo

- Mówiliśmy mu, żeby nie załatwiał żadnych koncertów, czy on jest głuchy? - Brian uderzył pięścią w blat

- Uspokój się, Brian – Suzy delikatnie dotknęła jego pięści

- Będziecie mieli okazję zagrać piosenkę, którą napisałeś – Emma uśmiechnęła się ciepło – A tak przy okazji, nie mogłam dzisiaj spać i coś nabazgrałam – wręczyła Brianowi złożoną kartkę, na której widniały słowa

Now I think I understand
How this world can overcome a man
Like a friend we saw it through
In the end I gave my life for you

Gave you all I had to give
Found a place for me to rest my head
While I may be hard to find
Heard there's place just on the other side

Not that I could
Or that I would
Let it burn!
Under my skin
Let it burn!

Left this life to set me free
Took a piece of you inside of me
All this hurt can finally fade
Promise me you'll never feel afraid

- I to ty napisałaś? - zapytał Brian ze łzami w oczach

- Tak, przyśnił mi się sen, obudziłam się o trzeciej nad ranem, usiadłam przy biurku i zaczęłam pisać.

- Ubieraj się, jedziemy do studia. Zadzwonię po chłopaków, nagrywamy So Far Away i dokończymy twoją piosenkę. Wymyśl jej tytuł. - zaczął zakładać koszulkę i upił łyk kawy z filiżanki Emmy.

Emma popędziła na górę, zarzuciła na siebie koszulkę Briana z deathbatem, wcisnęła opinające czarne rurki i założyła bordowe martensy. Makijaż ograniczył się do pudru, a włosy tylko rozczesała.

- Jak rasowy metal – wyszczerzył się Brian

- Chyba sobie żartujesz – popatrzyła na niego spode łba

- Wyglądasz cudownie, do tego jeszcze ta koszulka, miodzio – klepnął ją w tyłek.

- Uważaj sobie, bo zaraz w coś oberwiesz – warknęła.

- Suzy? Gdzie jest tata i Demi? - zapytał Brian

- Pojechali na zakupy. Demi go wytargała, bo powiedziała, że nie ma już co na siebie włożyć - parsknęła śmiechem

- Doobra, ja nie wnikam – uśmiechnął się i razem z Emmę podążyli w stronę drzwi.

Po upływu dwudziestu minut siedzieli już w studiu, Brian nagrywał ścieżkę dźwiękową do gitar, a Emma siedziała na kanapie z laptopem na kolanach i przeglądała ich fanpage. Zaintrygowało ją to jak fani wspierają zespół, a przede wszystkim jak bardzo są ze sobą zżyci. Weszła na maila, gdzie widniały dwie nowe wiadomości. Reklama i wiadomość od Larrego.

Cześć,

Słuchajcie, mam dla was propozycję. Znalazłem nowego perkusistę, będzie w studiu ok. godziny piątej, więc byłbym wdzięczy, żebyście tam pojechali, nie chciałbym, żeby gość pocałował klamkę.

Larry

Emma spojrzała na zegarek. Wpół do piątej. Trudno, najwyżej tylko ona i Brian będą przy przesłuchaniu. Wyobraziła sobie kolesia, który wygląda jak harleyowiec z długą brodą, bandamką na głowie i wytatuowanymi ramionami.

Kazała Brianowi przestać grać i oznajmiła

- Larry napisał, że znalazł jakiegoś perkusistę, będzie tutaj o piątej

- Pewnie jakiś przydupas – pokręcił głową

- Ja myślę, że on będzie wyglądał jak niedźwiedziowaty kartofel

Przed studiem rozległy się głośne śmiechy i zaraz chłopcy wpadli do studia jak stado bawołów. W rękach mieli piwa i chipsy.

- Za pół godziny mamy przesłuchanie – Brian stanął z założonymi rękami

- Jakie kurwa przesłuchanie? - zdziwił się Matt, któremu chrupki wypadły z ręki

- Perkusista przyjedzie – oznajmiłam

- Ja pierdole – Zacky wywrócił oczami.

Bez zbędnej gadaniny chłopcy podeszli do konsoli i przesłuchali ścieżkę dźwiękową nad którą pracował Brian, potem przeczytali tekst piosenki napisanej przez Emmę.

- Em, wymyśliłaś tytuł? - Brian uśmiechnął się ciepło

- Tak, chcę, żeby nosiła tytuł Fiction. 

- Piękna jest ta piosenka. Musimy wymyślić tylko zwrotkę, dodać ścieżkę dźwiękową i gotowe – Matt przeskoczył z nogi na nogę

- Dzień dobry, mam nadzieję, że nie przeszkadzam – powiedział dobrze zbudowany brunet wchodzący do studia.

- Eee … - Emma zaniemówiła – Nie, skądże, zapraszam – dziewczyna podeszła do mężczyzny zapatrzyła się w jego nieziemskie niebieskie oczy.

- Jestem Jack – wziął rękę Emmy i delikatnie ją pocałował. Dziewczyn się zarumieniła i odpowiedziała

- Jestem Emma, a ci, którzy udają, że cię nie widzą to Zacky, Brian, Matt i Johnny – wskazała każdego po kolei. Jack spojrzał na każdego i uznał, że niezbyt pasuje do nich wyglądem. Miał na białą koszulkę z krótkim rękawem i kołnierzykiem w serek, ciemne jeansowe spodnie i czarne trampki. Włosy miał postawione do góry ułożone w artystyczny nieład.

- My nie widzimy? - Matt pokazał Emmie język – Jestem Matt – podał rękę mężczyźnie

- Ja jestem Zacky

- Brian

- Johnny, ale niektórzy mówią na mnie gnomek … z powodu mojego wzrostu. - popatrzył na Jamesa, który był wyższy o dwie głowy.

Emma patrząc na ten widok parsknęła śmiechem. Wyglądało to komicznie. Nawet Matt, który jest najwyższy był niższy o pół głowy. Zupełnie jak z Jimmym.

- Słuchajcie, bez zbędnej gadaniny. Pokaż nam co potrafisz – Matt zrobił mu przejście i pokazał perkusję.

- Powiedzcie tylko co mam zagrać – wzruszył ramionami i puścił oczko do Emmy, ta zaś odpowiedziała mu tym samym i lekko się zaczerwieniła. Cholera, ten facet ją podrywał.

- Znasz Megadeth? - zapytał Matt

- Jasne – uśmiechnął się

- To zagraj Play For Blood – dokończył

Jackowi dwa razy nie trzeba było powtarzać, wziął pałeczki, włożył słuchawki do uszu, włączył piosenkę i po chwili perkusja zabrzmiała.

- Cholera, to było dobre. Teraz mamy dla ciebie zadanie. Musisz ułożyć do tego ścieżkę dźwiękową do perkusji – oznajmił Matt i puścił So Far Away

- Da się zrobić. Zgrajcie mi to na mojego Ipoda. Jutro wieczorem przyjadę do studia i postaram się skończyć to dzieło – uśmiechnął się – Emmo, byłabyś tak dobra i podałabyś mi swój numer telefonu?

- Oczywiście, nie ma sprawy – wyszczerzyła ząbki i wyjęła telefon z kieszeni

- Emma, kochanie. Możemy porozmawiać? - Brian wycedził przez zęby.

- Poczekaj minutkę – odpowiedziała i podała numer Jackowi.

- Dzięki wielkie, dam znać jak wszystko będzie gotowe – powiedział na pożegnanie i wyszedł

- Co to kurwa było? Facet ewidentnie cię podrywa, a ty jeszcze bardziej mu to ułatwiasz – Brian złapał Emmę za ramię

- Ała, to mnie boli, a ty przestań być taki zazdrosny. Niczego mu nie ułatwiam, po prostu chciałam być miła – usprawiedliwiła się

- Jesteś i to aż za bardzo – odwrócił się plecami do Emmy i rzucił przez ramię.

A oto i Jack we własnej osobie