25. To chyba jakieś żarty

- Dzień dobry, jak się pani czuje? – do mojej sali weszła  pielęgniarka trzymając tacę na której znajdowały się leki i jakaś obrzydliwa owsianka.

- Lepiej, w końcu dzisiaj jest dzień, w którym stąd wychodzę – uśmiechnęłam się sztucznie. W końcu wyrwę się z tego wariatkowa. Jeszcze tylko dzisiaj czeka mnie wizyta jakiegoś terapeuty.

- O godzinie jedenastej ma pani wizytę, więc proszę zjeść śniadanie i połknąć leki. Poczułam się jak małe dziecko. Zjadłam glutowatą papkę, a właściwie nie zjadłam tylko wylałam przez okno i połknęłam stos leków.

Wzięłam prysznic i ubrałam świeżą bieliznę.

- Kurwa, co to jest?! – krzyknęłam na całą łazienkę widząc potargane czerwone majtki całe w białej substancji, która najwyraźniej już zaschnęła. Czy to są te majtki, które…?. No kurwa, przecież je wyrzuciłam, to co one robiły w mojej walizce?. Odetchnęłam głęboko, bo w jednej sekundzie wszystkie zdarzenia sprzed miesiąca przeleciały przez moją głowę. Kurwa!. Usiadłam na podłodze, a właściwie zsunęłam się po ścianie  i bezsilnie przycupnęłam na zimne płytki. Dlaczego teraz? Myślałam, że mam to za sobą, że wszystkie te zdarzenia już nigdy do mnie nie powrócą, a one jak na złość przybyły ze zdwojoną siłą. Czułam na sobie nieprzyjemny chłód, który bił od kafelek, skuliłam się i zaczęłam płakać. Siedziałam w łazience. Nago. Otulała mnie wielka rozpacz. Cały czas w mojej głowie krążyły obrazy, głosy i szydercze śmiechy, tamta noc była teraz ze mną. Widziałam wszystko przed oczami. Wszystko wydawało się takie realne.

- Proszę pani? – z mojej pojebanej wyobraźni wyrwał mnie kobiecy głos. Uniosłam głowę i zobaczyłam elegancką kobietę, która w jednej ręce trzyma notes, a drugą wyciąga w moją stronę. – Nazywam się Katherine McCartney i jestem psychologiem.

O. Kurwa. Mać. Terapeutka stoi nade mną, a ja siedzę skulona w łazience i w dodatku jestem cała goła.

- Mogłaby mi pani podać szlafrok? Czuję się niezręcznie – wypaliłam sucho, chyba zauważyłam na jej ustach lekki uśmiech. Podała mi szlafrok, którym jak najprędzej się owinęłam. – Z tego wszystkiego się nie przedstawiłam. Jestem Emma Stone – podałam jej rękę.

- Słyszałam Emmo, że jesteś ofiarą dość intymnego i brutalnego zdarzenia.

Wybuchnęłam płaczem. Nie wiem co się ze mną stało, ale coś we mnie pękło. Najwyżej już przestałam udawać twardzielkę i znowu zamieniłam się w kruchą Emmę.

- Ja… ja po prostu… nie wiem co się stało. – wydukałam. – Nigdy tak na to nie reagowałam – mocno wciągnęłam powietrze. Nie umiałam powstrzymać łez i lamentu. Dziwnie się czułam płacząc przy zupełnie nieznanej mi osobie, ale mówiłam sobie, że jest tutaj po to, żeby mi pomóc.

- Może opowiedz mi wszystko. Wypłacz się, wygadaj, a potem poradzimy coś na to. – otarła mi łzy. Wreszcie poczułam się w centrum uwagi, że ktoś chce mi pomóc, wysłuchać tego co mam do powiedzenia, a gest który wykonała bardzo mnie rozczulił. Opowiedziałam jej całe zdarzenie, którego byłam uczestniczką, a jak zerkałam na nią co jakiś czas ta pilnie słuchała i od czasu do czasu notowała moje słowa w notesie.  Opowiedziałam jej także o całej sytuacji z Brianem, w jakich relacjach teraz z nim jestem.

- Słuchaj, wiem, że to co teraz ci powiem może wydawać ci się śmieszne, ale i tak znosisz to zupełnie inaczej niż inne moje klientki. Twoja dzisiejsza reakcja wcale mnie nie zdziwiła. Żadnej kobiecie nie jest łatwo pogodzić się z tym, że jej ciało, przestrzeń intymna i osobista zostały naruszone. W tym momencie najważniejsze dla ciebie jest to, żebyś przebywała jak najwięcej w gronie ludzi, żebyś miała się komu wygadać, a przede wszystkim żebyś nie zrobiła sobie krzywdy. Wiesz jak łatwo popełnić samobójstwo będąc w takim stanie? Dzięki śpiączce – popatrzyłam na nią krzywo – Tak, tak. To dzięki śpiączce znosisz to w dość lekki sposób. Twoja pamięć została częściowo wymazana i nie odczuwasz tego tak drastycznie.

Co ona pierdoli? Jak nie odczuwam tego drastycznie? Z to co było w łazience? To mi siadło na psychikę, myślałam, że dam sobie z tym rade. Od razu po przebudzeniu podchodziłam do tego pełna apatii, było mi to obojętne, ale z każdym dniem zdawałam sobie sprawę co tak naprawdę się ze mną stało.

- Zaraz, zaraz, ale co to znaczy „znoszę to w dość lekki sposób”? – zapytałam pełna oburzenia. Buzowało we mnie. Miałam ochotę coś rozwalić. Zaraz wezmę ten jej notes i wypieprzę go przez okno.

- To co działo się z tobą dzisiaj rano było tylko połową tego co sie dzieje z kobietami po gwałcie. – odpowiedziała łagodnie.  Trochę mnie uspokoiła, ale nie mogłam uwierzyć, że może być gorzej. W duszy zaczęłam dziękować za takie szczęście jakim była śpiączka.

- A co jeśli to wszystko się nasili? Co jeśli skończę w wariatkowie, albo więzieniu, bo zabiję jakiegoś człowieka? – to ostatnie wydawało mi się absurdem, ale kto wie co może się wydarzyć.

Zaśmiała się. Ty się kurwa nie śmiej tylko mi odpowiedz, bo ja jestem przerażona.

- Nie zdarzyło się tak, że ofiara chciała kogoś zabić – wyjaśniła. Faktycznie czuje się jak ofiara. Ofiara losu oczywiście, bo co jak co ale chce wyrwać jaja tym chujom, ale nie mogę.

- Ale za to siebie chciała zabić – wymamrotałam. Niech ona sobie już idzie. Chce zostać sama i wypłakać siew poduszkę, bo ona rozumiała mnie najlepiej.

- Może warto wrócić do swojego partnera? – tak, namawiaj mnie żebym wróciła do tego dupka. Na pewno cię posłucham.

- A może nie? Powiedział, że mnie nie kocha, że mam spierdalać z jego życia – oburzyłam się. Widziałam, że na jej twarzy maluje się grymas.

- Z tego co wiem, to powiedział to w stanie upojenia alkoholowego

- W jakim stanie by nie był to powiedział. Czasu nie cofnie. – założyłam ręce pod piersi i popatrzyłam na drzwi. Ukazała się w nich Demi i o ile się nie mylę trzymała wielką czekoladę.

- On na pewno pomógłby ci w przejściu przez stan depresji – idź stąd głupia babo, ja chcę czekoladę. Wyciągnęłam szyję jak surykatka i pomachałam przyjaciółce. Chyba Kate zaczaiła o co biega i w końcu się ze mną pożegnała i dała mi wizytówkę, którą potargałam jak tylko wyszła za drzwi.

Wstałam z łóżka i pędem podbiegłam do Demi. Przytuliłam ją z całej siły.

- Przepraszam, wiesz jak mi ciebie brakowało? Będziesz mamusią. Będę ci pomagać przy bachorze – zaśmiałam się. O Boże! Ja się zaśmiałam! Poczułam się tak cudownie, bo w końcu mój anioł stróż mnie odwiedził z wielką tabliczką czekolady.

- Byłam u Zackiego. Powiedziałam mu o tym, że jestem w ciąży. – popatrzyłam na nią i rozdziawiłam buzię jak najszerzej potrafię.

- Chodźmy do sali, usiądziemy i pogadamy na spokojnie. – wzięłam ją za rękę i posadziłam na łóżko. Otworzyłyśmy czekoladę i zaczęłyśmy wsuwać.

- Co powiedział? – zapytałam wpychając sobie którąś z rzędu kostkę do ust.

- Że się nie spodziewał. Prawie zemdlał – zachichotała

- No ale co z Nelly? Jesteście razem? Będzie wychowywał dziecko? Kocha cie? Kiedy ślub? – nakręciłam się. Wszystko przez tą czekoladę.

- Emma, przystopuj z tym – powiedziała i wyrwała mi kostkę z ręki. Zajęczałam głośno.

- Oddawaj – wygięłam usta w podkówkę

- Nie. Zjadłaś prawie całą. A wracając do tego to nie chciałam, żeby przeze mnie rozstawał się z Nelly.

- Oni są razem? – krzyknęłam i gwałtownie wstałam

- Usiądź, kurwa, próbuje ci coś powiedzieć, a ty zachowujesz się jak wariatka.

- To mów, a nie owijasz w bawełnę, wiesz jak ja tego nienawidzę!

- Poszłam do niego i powiedziałam mu o dziecku – wzięłam kostkę czekolady i szybko wsadziłam sobie do ust. Poparzyła na mnie z zażenowaniem – Potem mu powiedziałam, że nie chcę żeby przeze mnie ich związek się rozlatywał, bo niedawno przecież się zaczął. Dałam mu wolną rękę i wybrał życie z Nelly. Ja sobie poradzę. Obiecał, że będzie się zajmował dzieckiem i że nie zostawi mnie gdy będę w potrzebie.

- To bardzo miłe z jego strony – uśmiechnęłam się.

- Kochanie, przyjechałam po ciebie, bo jedziemy do domku – złapała mnie za rękę

- Jestem spakowana, muszę się tylko przebrać

- To biegusiem – posłała mu buziaka. Jakie to urocze.

- Demi – stanęłam w drzwiach od łazienki – Ja nie mogę jechać do ciebie do domu – odezwałam się po chwili

- Brian? – nie odpowiedziałam, skinęłam twierdząco głową – Boże Emma przestań być taka. To jest nadal twój partner

- Kurwa nie chce tego słuchać! – zatkałam sobie uszy. Bolało mnie to jak ktoś nazywał go moim partnerem. Gdy przywoływałam wspomnienia z nim od razu wszystko schodziło do jego słów, które wypowiadał po pijaku. – On jest pieprzoną świnią. Nienawidzę go. – skłamałam.

- Ale z ciebie świnia i w dodatku kłamiesz – oburzyła się. Oj, chyba faktycznie przegięłam. Przecież to jej brat. Ale w końcu sama wyzywa go czasem od najgorszych.

- Nie kłamię! – rozpłakałam się. Nie mam siły, wszystko mnie przytłacza. – Dobra kurwa! Chce do Briana, chcę się z nim kochać! Nie, nawet nie! Chcę się z nim pieprzyć! – krzyknęłam trzasnęłam drzwiami od łazienki. Chyba ją zamurowało. I dobrze.

- Emma? – co znowu …

- Czego chcesz? – miałam wielką gulę w gardle.

- To prawda?

- Nie, kurwa. Zmyśliłam to, żeby się z ciebie ponabijać

- Chcesz z nim uprawiać seks jak jesteś po …

- Zamknij się! Nie wypowiadaj tego słowa! – przerwałam jej.

- Chcesz? – zapytała, a ja właśnie teraz zastanowiłam się nad tym czego pragnę. Pragnę przytulić się do Briana, chce poczuć jego silne ramiona. Nie jego kutasa. O dziwo.

- Nie – pociągnęłam nosem

- Otwórz. Chcę cię przytulić – otworzyłam drzwi i w samej bieliźnie przytuliłam ją z całej siły.

- Kocham cię. – wyszeptałam

- Ja ciebie też – usłyszałam. – Powiedz mi czego pragniesz. Tylko mów prawdę. Jestem twoją przyjaciółką.

- Rozbeczę się jak ci to powiem

- Mów. Jestem tu od tego, żeby cię pocieszyć

- Briana, pragnę go. Jego dotyku, czułych słów, ciepła i miłości. Kocham go z całego serca. Jest dupkiem, ale chcę – wybuchnęłam płaczem – chcę go teraz przy sobie.

- Poczekaj, przyniosę ci coś do ubrania. – pocałowała mnie w czoło i wyszła z łazienki. Usiadłam na toalecie i schowałam twarz w dłonie.

- Emma? – usłyszałam męski głos. Brian?

- Brian? – zapytałam podnosząc głowę – Brian! – krzyknęłam i wybuchnęłam spazmatycznym płaczem.

- Maleńka, co ja zrobiłem – serce chciało mi wyskoczyć z piersi. On tu jest. On tu naprawdę jest!. Nie, Emma, uspokój się. Nie daj się zwieść. Uklęknął przede mną i pogłaskał mnie. Zadrżałam. Zrób to jeszcze raz, proszę. Uniósł moją głowę i popatrzył w moje zapłakane oczy. Było we mnie tyle sprzecznych emocji, ale je wszystkie przeważała świadomość, że on tutaj jest, że trzyma moją brodę.

- Wyrwałeś mi serce z piersi, pokroiłeś je na kawałeczki i włożyłeś z powrotem. – urwałam listek papieru i otarłam łzy.

- Boże. Tak dawno ich nie widziałem. – cały czas patrzył w moje oczy. – Jak mogłem być takim dupkiem. Emma, kocham cię. Rozumiesz? Kocham jak wariat. Nie umiem bez ciebie żyć.

- Brian ja w to nie uwierzę – odepchnęłam jego rękę. Po co ja to zrobiłam? Idiotka!

- Wiem, wiem, że zachowałem się jak niepoważny dupek, kretyn. Wiem. Jestem świadomy swoich czynów.

- Kurwa Brian, co ty zrobiłeś? – popatrzyłam na jego blizny na nadgarstkach i całych przedramionach. Nie to nie możliwe, że mój sen powoli będzie się sprawdzał.

- Nie każ mi tego tłumaczyć – łza popłynęła z jego oka. Zacisnęłam zęby, żeby przypadkiem go nie przytulić. Zachowywałam się jak zimna suka, ale on zachował się tak samo wobec mnie. Tylko przypadkiem niech się ze mną nie zaręcza w szpitalnym kiblu. Ja na toalecie, a on na podłodze.

- Wiesz jak ja cierpiałam? Cierpię dalej. Niedawno do mnie dotarło, że tak naprawdę kilku facetów nieźle zabawiło się moim kosztem.

- Emma ja go zabiłem – moje serce stanęło.

- Co? Kogo? Brian?

- Gabe’a – łzy napłynęły mu do oczu, mnie tak samo.

- Kurwa mać ty jesteś świadomy, że możesz iść do pierdla?! – krzyknęłam. Byłam wściekła, a zarazem miałam ogromną ochotę mu podziękować.

- Emma ja to wiedziałem zanim to zrobiłem. – powiedział spokojnym tonem. Coś zaczęło świtać w mojej głowie.

- Kaucja? – zacisnęłam pięści. Czułam, że zaraz coś rozwalę. Nie odpowiedział. Skinął głową.

- Kurwa! – warknęłam. Boże jak ja go kocham. Nie wytrzymałam. Rozkleiłam się na dobre. Podeszłam do niego i przytuliłam go mocno. Z całej siły jaką dałam radę z siebie wycisnąć. Pocałował mnie w czubek głowy.

- Teraz jesteś bezpieczna, mała – przytulił mnie do swojej piersi.

- Bezpieczna – powtórzyłam.