24. Prawda.

Ze względu na stan mojego zdrowia dodaję krótki odcinek, ale może w środku tygodnia pojawi się kolejny :) 

- Ty jesteś nienormalny czy nierozumny?

- O co ci chodzi?

- O co mi chodzi? Po co to zrobiłeś?

- Zasłużyła sobie

- Czym do cholery? 

Niedawno zwymiotowałam na kapcie szpitalne, ale nie jest mi ich szkoda, bo i tak ich nie lubiłam, jestem przykładem chodzącej śmierci, nie jem praktycznie nic, bo szpitalne jedzenie smakuje jak podeszwa gumiaka. Jutro powinnam zostać wypuszczona z tego wariatkowa, ale kto wie co im jeszcze strzeli do głowy i jakie badania będą chcieli mi zrobić. Powoli zaczynam czuć się jak ich królik doświadczalny. Ilość leków jaką tutaj dostaje jest nieprawdopodobnie wielka i czuję się jakby stały się częścią mojego pożywienia.

- Dzień dobry, jak się spało? – do mojej sali weszła uśmiechnięta pielęgniarka i nie kwapiąc się podała mi mój stos leków, które łyknęłam na dwa razy i popiłam obrzydliwą wodą z kranu.

- Nie najgorzej – odburknęłam – Aczkolwiek mogłoby być lepiej.

- Czekają panią jeszcze badania usg, jesteśmy trochę zaniepokojeni pani stanem zdrowia, tylko proszę niczym się nie przejmować – odwróciła się na pięcie i wyszła, nie zdziwiłam się jej postawie, bo odkąd jestem przytomna nie spotkałam tutaj żadnej miłej pielęgniarki.

Ale zaraz, cholera, ona powiedziała, że badania usg? – starałam się przywołać stare wydarzenia – Nie, to jest niemożliwe, przecież zabezpieczałam się z Brianem, chyba, że … - wymazałam te myśli z mojej głowy, to nie może być prawdziwe. Jak najszybciej wzięłam garść drobnych i poleciałam do budki telefonicznej, która znajdowała się na korytarzu. Wykręciłam tak dobrze znany mi numer i za każdym sygnałem coraz bardzie się niepokoiłam.

- Halo? – usłyszałam

- Demi, szybko przyjedź do mnie, potrzebuję twojej pomocy, przy okazji podjedź do apteki i kup mi ze trzy testy ciążowe.  – wyszeptałam. Nie chciałam, żeby nasza rozmowa odbywała się przy świadkach, bo nie ukrywam, ale był to dla mnie dość krępujący temat.

- Em, co się dzieje?

- Przyjedziesz to wszystko ci opowiem – powiedziałam szybko i odłożyłam słuchawkę.

Wróciłam do swojej sali, nie minęło pięć minut, a Demi była już u mnie. Musiała chyba czekać na odzew ode mnie pod szpitalem, bo to jest niemożliwe, że z domu przyjechała tak szybko.

-Em, mów szybko co się dzieje! – krzyknęła w progu. Rzuciła mi się na szyję i podała pakunek z trzema opakowaniami testów.

- Właśnie nie wiem co się dzieje, muszę jak najszybciej się dowiedzieć o co tu chodzi. Dzisiaj przyszła do mnie pielęgniarka i powiedziała, że muszę iść na usg, bo martwią się moim stanem zdrowia.

 - Chodź – pociągnęła mnie za rękę i ruszyłyśmy w stronę łazienki.

- Demi ja się boję, zrób go ze mną

- Boże, ty jesteś ułomna. – pokręciła głową i wyrwała mi jedno z opakowań z testem. Wypakowała wszystko i zaczęła czytać instrukcję. Poszłam w jej ślady.

Po dziesięciu minutach testy były zrobione, zostało tylko poczekać chwilę i poznać bolesną prawdę.

- Co jak się okaże, że będę w ciąży? – zapytałam mocno ściskając instrukcję.

- Będziesz szczęśliwą matką, a tak przy okazji, Brian się odzywał?

Prychnęłam, ale tak naprawdę w duchu nieprawdopodobnie mocno odczuwałam brak jego obecności. Brakowało mi jego czekoladowych oczu, subtelnego głosu, pięknego, mocnego zapachu, a prze wszystkim delikatnego dotyku, którego tak bardzo kochałam.

- Nie. I z pewnością ma mnie głęboko w dupie

- To dlaczego całymi dniami nie wychodzi z pokoju? Nie wychodzi z chłopakami na próby? Emma, on ma dwadzieścia osiem lat, a zachowuje się jak dziesięciolatek.

- Sam mi powiedział, że mnie nie kocha, to co ja mam zrobić? Paść u jego stóp? Nie mam zamiaru, chcę żyć pełnią życia. Już raz wystarczająco mocno mnie skrzywdzono, a za to co odwalił może obwiniać wyłącznie siebie.

- Ale on był pijany jak to powiedział!

- Demi, to mnie nie obchodzi. Powiedział to powiedział. – odetchnęłam głęboko, bo wolałam nie przywoływać  związanych z nim myśli.

- Emma, masz jedną kreskę, a ja mam dwie. Któraś z nas jest w ciąży. Teraz to nawet ja się boje.

- Co oznacza jedna kreska?! Dawaj mi to – wyrwałam jej instrukcję i ze zdenerwowaniem zaczęłam przeglądać rysunki.

- Tu! Popatrz – wskazała palcem obrazek.

- Jedna kreska, wynik negatywny. Dwie kreski, pozytywny – popatrzyłam na Demi z oczami wielkości jabłek.

- Kurwa, kurwa, kurwa – zakryła sobie twarz dłońmi.

- Demi o czym ja nie wiem? Przecież ostatni raz był z …

- Zacharym – dokończyła

- Ale to było cztery miesiące temu

- To było dwa dni temu – zobaczyłam, że na jej twarzy maluje się grymas.

- Co? Jakie dwa dni temu?! Demi! – potrząsnęłam ją za barki

- Dwa dni temu. Ja i Zacky. Uprawialiśmy seks – rzuciła testem o ścianę.

- Ty jesteś niepoważna? On wyrządził ci krzywdę, a ty przyjmujesz go z otartymi ramionami?

- Nie rozumiesz tego.  Ja go kocham.

- Myślałam, że jesteś bardziej rozsądna, chyba się myliłam. – podniosłam test z posadzki i wyszłam z łazienki zostawiając Demi samą.

- Dlaczego mnie zostawiłaś? – zapytała wchodząc do mojego pokoju.

- Co ty w ogóle robisz? Nie myślałam, że kiedyś dasz się tak omotać facetowi.

- Przez cały miesiąc, gdy byłaś w śpiączce ja i on codziennie się spotykaliśmy, wytłumaczyliśmy sobie wszystko i teraz między nami jest już dobrze. Ciążę usunę, nie chcę siedzieć mu na głowie.

- Zdurniałaś do reszty? Urodzisz to dziecko, a Zacky i tak się o nim dowie.

- Nie mów mu – złapała mnie za rękę  i ścisnęła

- To jest jego dziecko! Ma prawo o tym wiedzieć.

- To ja powiem Brianowi, że za nim tęsknisz i chcesz żeby był przy tobie

- Nie chcę – skłamałam. – Demi przestań zachowywać się jak małe dziecko.

- To ty przestań na mnie wymuszać

- Ja tylko chce żeby Zacky dowidział się, że jest ojcem.

- To mu powiedz. Ja nie mam zamiaru.

- A żebyś wiedziała, że powiem.

- Super – wstała z łóżka i wyszła z sali trzaskając drzwiami.

Zmartwiłam się, bo wiem, że Demi jest nieobliczalna i może zrobić coś głupiego. Z drugiej strony cieszyłam się że nie jestem w ciąży. Jak ja spojrzałabym Brianowi w oczy? Zapadłabym się pod ziemię. Z resztą nie wiem czy w ogóle kiedykolwiek chcę spojrzeć mu w oczy, nie po tym co mi zrobił. Uczucie, którym go darzyłam delikatnie przygasało, ale nie zapowiadało się, że szybko zniknie. Wzięłam chusteczkę i otarłam oczy. Nie zauważyłam nawet kiedy łzy zaczęły napływać mi do oczu.

Kogo ja oszukiwałam? Oczywiście, że chciałam, żeby Bri był przy mnie, żeby dawał mi swoją miłość.

- Emma? – z moich rozmyślań wyrwał mnie męski głos. Odwróciłam się w stronę drzwi i ujrzałam Jacka.

- Jack! Stęskniłam się! – rzuciłam się mu na szyję.

Szybko zilustrowałam jego ubiór i stwierdziłam, że nic nie podnieca mnie tak bardzo jak garnitur i czarna koszula wpuszczona w spodnie, bosko, czułam się w raju. Miałam ochotę pożreć jego idealnie zbudowane ciało.

- Mam coś dla ciebie – pocałował mnie w policzek i wręczył mi pudełko moich ulubionych maślanych ciastek.

- Jesteś cudowny – musiałam wyglądać komicznie, bo przeskakiwałam z nogi na nogę przyciskając pudełko do piersi.

- Cudowny może nie, ale lubię cię uszczęśliwiać.

Na prawdę? To tacy faceci jeszcze istnieją? Chyba jestem w raju, albo to znowu mi się śni.

- Dziękuję – uśmiechnęłam się i wtuliłam się do jego piersi. Odchylił dwoma palcami moją brodę i popatrzył mi się prosto w oczy. Moje serce chciało wyskoczyć mi z piersi, ale stałam dzielnie i starałam się utrzymać na nogach. Zagłębił palce w moje włosy i musnął moje usta. Był taki subtelny, jego wargi były miękkie i gorące. Zesztywniałam. Oderwał się od mnie i popatrzył na mnie przepraszająco. Nie wiem dlaczego to zrobiłam, ale przylgnęłam do jego warg i delikatnie go ugryzłam.

- Ał, Emma, to boli – oderwał się gwałtownie.

A więc nie każdy facet jest tak odporny jak Brian. Jego mogłam gryźć do woli, a ten nawet by nie pisnął. Przestań o nim myśleć skarciłam się w myślach. Dlaczego chociaż raz nie mogę cieszyć się chwilą? Cały czas on siedział mi w głowie.

- Przepraszam – powiedziałam pół głosem.

- Dlaczego to zrobiłaś?

- Chciałam. – zerknęłam na jego usta.

Chyba odebrał to jako zaproszenie, bo natychmiastowym ruchem przyciągnął mnie do siebie i pocałował z dziką namiętnością. Przejechał językiem po moich wargach co mnie przeraziło. Oderwałam się od niego i usiadłam na łóżku.

- Jack, nie mogę – wyszeptałam

- Rozumiem – kąciki jego ust lekko się podniosły.

Byłam mu wdzięczna za jego wyrozumiałość. Tym jednym słowem zyskał moje zaufanie, wiedziałam, że on stara się o moje szczęście.

- Odszedłeś z zespołu?

- Nie miałem innego wyboru. Nie dałbym rady koncertować, moja mama jest chora, potrzebuje opieki.

- Przykro mi – złapałam go za dłoń

- Ale bardzo się cieszę, że byłem w tym zespole przez miesiąc. Inaczej nie poznałbym ciebie.

Uśmiechnęłam się. Nie umiałam mu odpowiedzieć, zdążyłam zauważyć, że każdy temat sprowadza do jednego. Do mnie.

- Jak ci się układa z Hanerem?

- Nijak. Nie był u mnie odkąd się obudziłam. Nie chcę go widzieć.

- Nie opowiadaj bzdur. Na pewno chcesz go zobaczyć.

Spojrzałam na niego zdziwiona. Bystry, przystojny, elegancki, inteligentny. Gdzieś ty się podziewał?

- Dlaczego tak sądzisz? – nie chciałam sie przyznać, wolałam usłyszeć jego wersję.

- Kochasz go. To widać, gdy żyjecie w zgodzie jesteś zupełnie inna. Szczęśliwsza, pełna życia. Wszystko układałaś pod niego, tworzyliście idealny związek, ale pojawiłem się ja i wszystko się zepsuło. Po prostu chciałem mieć cię tylko dla siebie, ale wyszło gorzej niż myślałem. Ten gwałt, śpiączka. To wszystko mnie przerasta, ciebie z pewnością też. Daj mu jeszcze jedną szansę.

- Jack, on powiedział, że mnie nie kocha. Te słowa zraniły mnie bardziej niż jakiekolwiek inne. Jakbyś się czuł jakby osoba, którą kochasz najbardziej na świecie powiedziała ci takie słowa? Postaw się w mojej sytuacji.

- Ja chcę tylko pomóc, nie chcę bardziej mieszać. Chyba powinienem już iść

- Nie, zostajesz tutaj. Nie mieszasz się, pomagasz mi teraz, nie siedzę sama. Demi dzisiaj się na mnie obraziła, a ja nie mogę nic z tym zrobić. Chociaż ty przy mnie zostań.

- Dobrze, zostanę.

- Dziękuję.