23. Sen?!

Emma, Emma kocham cię

-Nelly, ocknij się – wołał Zacky

-Ona jest w szoku, zaraz odzyska przytomność – zaśmiał się Brian

Kocham Cię, kochanie wróć do mnie. Słyszysz mnie? Daj mi jakiś znak. Jesteś silna, daj mi w końcu znak, że przy mnie jesteś.

-Co jest w ZV takiego, że każda fanka na jego widok mdleje? - zaśmiał się Johnny

-Ma fajną dupcię – Brian złapał Zackiego za tyłek

-I śliczne oczy – Emma pokiwała głową

-I fajnie gra na gitarze – Matt im wtórował

-Ej, bo się zarumienię – Zacky założył ręce za siebie.

Proszę, nie zostawiaj mnie. Już tak długo tutaj leżysz. Daj mi jakiś znak. Emma!

-Ej ona chyba się cuci. - Zacky pochylił się nad dziewczyną.

-Pocałuj ją to zemdleje trzeci raz – Matt zachichotał

-Te, panie zabawny, może byś przyniósł wody? - Zacky wywrócił oczami

-Dobra romantyku, zaraz będzie – Matt odwrócił się na pięcie i poszedł w stronę ubikacji.

-Nelly, słyszysz mnie? - Zacky złapał ją za dłoń

-Chyba tak – powiedziała słabym głosem.

Emma, powiedz to jeszcze raz! Słyszysz mnie? Błagam!

-Emma, co ci się dzieje? - zapytał Brian stając przed nią.

-Tak słyszę cię – odpowiedziała

Emma, kochanie! Boże obudziłaś się, kocham cię, byłem przy tobie cały czas. Kochanie otwórz oczy. Proszę.

-Brian? - zapytała osłabiona

-Tak, jestem przy tobie – poczuła kroplę na dłoni.

-Gdzie ja jestem? - zapytała

-W szpitalu – odpowiedział – Tak bardzo się martwiłem, skarbie.

-Co ja tutaj robię? - otworzyła oczy i ujrzała jasne światło. Jaśniejsze niż dotychczas.

-Nie dawałaś oznak życia, cały czas jestem przy tobie, kotku, jak się cieszę – Brian pocałował ją w usta.

-Co się dzieje? Cała się trzęsę – powiedziała

-Poczekaj, okryję cię kołdrą – powiedział i naciągnął jej kołdrę pod samą szyję.

-Brian, co się dzieje? - zapytała zdezorientowana

-Muszę iść po siostrę. Zaraz zadzwonię do Demi, poczekaj sekundkę tygrysku – pocałował ją w czoło.

Emma nie wiedziała co się dzieje. Znalazła siew szpitalu, z niewiadomych powodów, jedyne co pamięta to to, że byli w Paryżu i jakaś Nelly zemdlała. A gdzie jej pierścionek?. Pomacała się po palcu. Nie było jej pierścionka!.

-Brian!! - krzyknęła

-Proszę leżeć spokojnie. Cieszę się, że pani do nas wróciła. Zostanie pani u nas jeszcze parę dni na obserwacji. - oznajmiła pielęgniarka wchodząc do sali.

-Brian, gdzie mój pierścionek? - zapytała ze łzami w oczach.

-Jaki pierścionek? - zapytał zdezorientowany

-Od ciebie, ten który dostałam w Paryżu – pokazała mu dłoń

-W jakim Paryżu? Od miesiąca leżałaś tutaj w śpiączce – ujął jej dłoń i przyłożył ją do warg.

-Jakiej śpiączce? - zapytała

-Nie pamiętasz? Zgw … zgwałcili cię – posmutniał – Przyjechałaś z Demi i Joan do szpitala. Potem straciłaś przytomność i nie mogli cię dobudzić. Zapadłaś w śpiączkę. Dawali ci miesiąc, albo rok.

-Co? To nie może być prawda – przyłożyła sobie dłoń do ust, a z jej oczu popłynęła struga łez.

-Co się stało? - zapytał Brian

-Zaręczyny, Paryż, Nelly. To wszystko był jeden pieprzony sen?! - zapytała

-Nic z tego nie rozumiem – wzruszył ramionami.

-Jack nadal jest z wami w zespole? - zapytała

-Tak, jest. Za tydzień wyjeżdżamy w trasę. - powiedział smutno.

-Gdzie jest Demi? - zapytała

-Wysłałem jej smsa, powinna być za chwilę.

-Emma, moje kochanie, Boże, obudziłaś się! - krzyknęła Demi

-O wilku mowa – wymamrotał pod nosem – Zostawię was same. Emma, napędziłaś mi stracha skarbie.

-Demi, kurwa mów co się tu dzieje, bo chyba się zaraz wkurwię – popatrzyła spode łba

-Pamiętasz to jak jechałyśmy do szpitala? Po gwałcie – zapytała

-Pamiętam.

-A, właśnie. Byłam na policji. Złapali tych skurwieli. I wiesz co się kurwa okazało? Że ten popierodolony Gabe załatwił sobie kolegów, którzy mieli ci to zrobić – poczerwieniała

-Gabe?! Co? To jest niemożliwe – zaczęła głośno oddychać

-Tak, to przez niego, znajdę go to go rozpierdolę. Przysięgam, a jak nie ja to Brian. - zacisnęła dłonie w pięści

-Poczekaj, czyli od gwałtu minęło …

-Minął miesiąc. Leżysz tutaj okrągły miesiąc

-Ożesz kurwa. Pierdolone sny, kurwa! - krzyknęła

-Jakie sny?

-Kurwa przez ten cały pojebany czas śniłam, miałam jebany sen, w którym Brian wywalił mnie z domu, potem podciął sobie żyły, pojechaliśmy do Paryża i mi się oświadczył – łzy spływały jej po policzkach

-Co? - Demi spytała z niedowierzaniem

-No, jedno wielkie gówno.

-Jack był u ciebie parę razy i pytał się jak się czujesz. Miał straszne wyrzuty sumienia.

-Właśnie! Jack! Muszę z nim porozmawiać. Możesz do niego zadzwonić? Proszę

-Zadzwonię, ale muszę z tobą jeszcze porozmawiać. Brian przychodził do ciebie codziennie i opowiadał ci co robił, jak mijały mu dnie.

-To miłe z jego strony. Powiedz mi czy znajome jest ci imię Nelly? - była ciekawa odpowiedzi

-Coś mi Brian wspominał, że jakaś Nelly to córka Larrego, wielka fanka Zackiego – zaśmiała się

-Skoro tobie Brian o tym mówił to mnie też musiał. Po prostu w tym śnie pojawiła się jakaś Nelly.

-Tak, na pewno ci o niej opowiadał. On mówił ci o wszystkim, grał ci na gitarze, nie wpuszczał nikogo do sali.

-Nawet ciebie?

-Mi i Joan jeszcze odpuszczał. - zachichotała. - Zadzwonię do tego Jacka.

-Dziękuję – posłała jej buziaka.

-Słuchaj, jutro zjawi się tutaj terapeuta. Pogadasz z nim o tym co się stało.

-To mi chyba dobrze zrobi – uśmiechnęła się blado.

Demi zadzwoniła do Jacka. Mężczyzna był zdziwiony propozycją, ale z tego co mówiła Demi był bardzo ucieszony.

-Em, obudziłaś się! - powiedział Jack wchodząc do pokoju. Podał jej maskotkę i usiadł na szpitalnym krześle obok łózka.

-Zostawię was samych – powiedziała Demi wychodząc z sali

-Dziękuję za misia, to bardzo miłe. Ale chciałam z tobą porozmawiać.

-Emma, zanim coś powiesz to chcę, żebyś wiedziała, że jest mi strasznie przykro, bo poniekąd to moja wina.

-Właśnie o tym chcę porozmawiać. Jack, ja wiem, że przed tym całym gównem byłam z tobą na kolacji, ale nie chcę, żebyś miał przez to wyrzuty sumienia. Sama się uparłam, że chcę zostać. Ty oferowałeś mi pomoc, ale wiesz jaka jestem, uparta do granic możliwości, nie bierz tego na siebie, bo to naprawdę nie jest twoja wina.

-Chciałbym w to wierzyć, ale jesteś … - nie dokończył

-Kim jestem?

-Jesteś dla mnie kimś ważnym. Zobaczyłem cie po raz pierwszy i od razu ci zaufałem, zaczęło mi na tobie zależeć, a gdy stało się to byłem zdruzgotany, nie wiesz nawet jak jest mi przykro z tego powodu.

-Jack ja nie wiedziałam. - powiedziała z zapartym tchem.

-Nie chcę cię stracić, uwierz mi.

-Przestań, proszę. Jestem z Brianem, to jest mój chłopak.

-Emma, ja to doskonale wiem. Wiem także, że on bardzo cię kocha, ale tylko raz. Ten jeden raz.

-Ja … wyjdź, proszę – powiedziała

-Emma, chcę odejść z zespołu – powiedział

-Kurwa to jest pierdolone deja vu. - krzyknęła

-O czym ty mówisz?

-Wyjdź, po prostu wyjdź. Zadzwonię do ciebie jak ochłonę. - złapała się za głowę i opadła na poduszki. Nie wierzyła, że była w śpiączce.

-Widziałam, że Jack wyszedł. O czym z nim rozmawiałaś? - zapytała

-O niczym – skłamała.

-Chciałam mu powiedzieć, żeby się nie zadręczał tym co się stało.

-Demi, skąd wiesz, że to sprawka Gabe'a?

-Byłam na komisariacie, byli tam Adam, David, Mark, Philip i Tom.

-No i co?

-I to oni za tym stoją!! Ich aresztowali za gwałt.

-Co? - Emma gwałtownie zerwała się z łóżka

-Leż skarbie. - powiedziała

Aparatura Emmy zaczęła głośno pikać, dziewczyna osunęła się na poduszki, a na salę szybko wpadły siostry i lekarz. Kazali przesunąć się Demi i zaczęli reanimować Emmę. Przestała oddychać.

-Brian? - Demi zadzwoniła do Hanera

-Co jest? - zapytał

-Przyjedź szybko do szpitala. Emmę reanimują – powiedziała szybko.

-Będę za dwie minuty.

Brian przyjechał do szpitala i podbiegł szybko pod salę, w której znajdowała się Emma. Złapał Demi za rękę i z przerażonym wzrokiem opadł bezsilnie na krzesła w poczekalni.

-Co się stało?

-Powiedziałam jej o …

-Kurwa rozmawialiśmy o tym, tak? Demi ty jesteś nierozumna? Dopiero jak będzie w domu, ale nie wielka przyjaciółka, która chciała wszystko wyjaśnić wcześniej. Kurwa ona jest za słaba! - krzyknął

-Przestań się wydzierać pieprzony debilu.

-Jak mam się przestać wydzierać jak do ciebie nie dochodzi to co ja mówię. - uderzył pięścią o udo. - Rozpierdolę tego chuja przez którego ona tutaj jest. Znajdę go i wyrwę mu flaki.

-No, no. Pierdol, pierdol ja posłucham. Jak staniesz przed nim i przed jego napakowanymi kolegami to się zesrasz w gacie. Rycerz od siedmiu boleści się znalazł.

-Przestań mamrotać, bo już mnie wkurwiasz.

-To stąd idź, droga wolna.

-Nie, tutaj ważą się losy Emmy. Nie zostawię jej z twojego powodu.

-I dobrze. - krzyknęła i usiadła obrażona na krzesło. Brian przeszedł całą salę wzdłuż i usiadł jak najdalej od Demi.

-Gdzie są chłopcy? - zapytała

-Matt z Joan są w Rio, a Zacky zabawia Nelly.

-Mogą państwo wejść na salę. Pacjentka jest przytomna, ale proszę dać jej odpocząć – powiadomiła ich pielęgniarka wychodząca z sali Emmy.

-Ty idź pierwsza.

-Em, jak się czujesz? - spytała delikatnym głosem.

-Demi ja im nie wybaczę. - kaszlnęła

-Też bym im nie wybaczyła.

-Chodzi mi tutaj też o Briana.

-Dlaczego?

-Boję się. Po prostu w tym śnie Brian powiedział, że się puściłam, on wtedy chciał żebym się od was wyprowadziła.

Demi zacisnęła zęby. Nie chciała, żeby jej przyjaciółka znała prawdę. Nie umiała skłamać, ani powiedzieć prawdy.

-On to zrobił, prawda? To nie był sen? - Demi nie odpowiedziała. Wzruszyła ramionami i spuściła wzrok.

-Nie wiem co mam powiedzieć- zaczęła

-Nic nie mów. Twoje milczenie jest bardzo wymowne

-Przepraszam.

-Nie masz za co, to ja jestem dociekliwa, teraz mam za swoje.

-Emma, nie odrzucaj go, on naprawdę bardzo cię kocha. - złapała ją za rękę

-Po tym wszystkim co mi zrobił mam go nie odrzucać? Teraz to mam w dupie jego uczucia. Myślałam, że to moja wyobraźnia leci w chuja, ale widzę, że rzeczywistość jest gorsza niż przypuszczałam.

-Nie mów tak. Rozmawiałam z nim na ten temat i … - nie dokończyła

-Tak, tak. Żałował tego co zrobił, że tak powiedział, bla, bla, bla. Pierdolenie. Po chuj to mówił skoro teraz mu tak przykro? Niech trzyma jęzor za zębami.

-Może i masz rację. - zastanowiła się – Tylko nie chcę żeby wasz związek rozleciał się przeze mnie.

-Demi, dostałam drugą szansę od życia. Teraz to wszystko może potoczyć się zupełnie inaczej. Brian myśli, że skoro jest sławnym gitarzystą i dużo zarabia to zostanę u jego boku. Niedoczekanie. Nie jestem taka głupia. - fuknęła.

-Mam go zawołać? - zapytała niepewnie

-Wręcz przeciwnie. Powiedz mu, że ma mi się nie pokazywać na oczy. - powiedziała stanowczo.

-Em, ja cię nie poznaję – wytrzeszczyła oczy.

-Bo co? Umiem zadbać o własne dobro? Phi, napisz do Jacka, żeby zjawił się tu jutro w południe. Muszę go przeprosić.

-Uważasz, że to w porządku w stosunku do Briana?

-Demi, nie bądź śmieszna. Powiedział, że mnie nie kocha, a teraz tego żałuje. Absurdalne i żenujące. - prychnęła i założyła ręce pod piersi.

-Minął miesiąc odkąd on tak powiedział. Potem codziennie tutaj przychodził i się tobą opiekował.

-Muszę to wszystko przemyśleć. To nie jest tak, że przestałam go kochać. Jest dla mnie ważny, ale nie wybaczę mu tego co powiedział. Chcę trochę czasu na poukładanie tego wszystkiego, na oddzielenie rzeczywistości od snu.

-Dobrze skarbie, odpocznij, a ja pójdę zadzwonić do Jacka. Pogadam przy okazji z Brianem.

-Jesteś kochana – posłała jej buziaka.

Nadal nie mogła się pogodzić z tym, że to wszystko było tylko snem. To wydawało się takie realistyczne, ale dzięki temu może zmienić swoje życie, podjąć inne decyzje. Dostała drugą szansę, którą miała zamiar dobrze wykorzystać. Nie chciała popełniać dwa razy tych samych błędów.

To teraz mogę się zabrać za czytanie i komentowanie Waszych (mówię do Patki i Kasi) :D

22. Demony z przeszłości

Odcinek chcę zadedykować Neli, Ewelinie, Joasi i Adzie, przez które mam dziwne rozkminy na temat chłopców, no i podziękować Neli i Ewelinie za dzisiejszą poranną pogadankę na ich temat. Rozpływałam się ♥

- Brian, ja nadal nie mogę w to uwierzyć – powiedziała spoglądając na pierścionek. - Ale jestem zmęczona, może pojechalibyśmy już do hotelu?
- Poczekaj, chcę z tobą jeszcze zatańczyć – pocałował ją w dłoń i porwał do tańca. Dał znak kelnerowi i z głośników wydobyły się dźwięki „Always”. Tańczyli na środku restauracji. Sami. Wtuleni w siebie.
- And I will love you, baby - Always And I'll be there forever and a day - Always I'll be there till the stars don't shine Till the heavens burst and the words don't rhyme And I know when I die, you'll be on my mind And I'll love you always – wraz z refrenem Brian śpiewał Emmie słowa do ucha.
- Jestem padnięta – Emma rzuciła się na łóżko
- Może się położysz? - puścił do niej oczko
- Tak chyba zrobię. - posłała mu delikatny uśmiech i ruszyła w kierunku łazienki. Weszła do środka i poczuła przyjemne ciepło na nogach. No tak, podgrzewana podłoga robiła swoje. Nie wiedziała od czego zacząć. W końcu związała włosy i zmyła makijaż. Do teraz widoczne były ślady pobicia, miała delikatnie posiniaczone oczy i bliznę na policzku. Westchnęła i chwyciła za zamek sukienki. Nie odpięła go od razu, była zażenowana, bo wiedziała co zaraz ujrzy. Przełamała się i szybkim ruchem odsunęła zamek. Jej oczom ukazało się posiniaczone ciało, wklęsłe punkty na żebrach i dwie zszyte rany na biodrze i udzie. Zdjęła buty, bieliznę i weszła pod prysznic. Zacisnęła powieki i ścisnęła mocno zęby, odkręciła wodę, a jej łzy zlewały się ze strugami opadającej wody na jej twarz.
- Kochanie? - Brian zajrzał przez drzwi do łazienki.
- Wyjdź stąd! - krzyknęła
- Emma, ale …
- Powiedziałam, wyjdź! - uderzyła ręką o kabinę po czym wybuchnęła płaczem. Nie umiała poradzić sobie z niedawnymi wydarzeniami. Wstydziła się własnego ciała, a jeszcze bardziej wstydziła się go pokazać swojemu przyszłemu mężowi. To było absurdalne, ale bolało ją to jak ktoś na nią patrzył, wydawało jej się, że jest inna, nie jest taka jak inne kobiety. Ładna, zgrabna i elegancka. Wyszła spod prysznica, wytarła ciało hotelowym ręcznikiem i wsunęła na siebie długie szare dresy i koszulkę z Nirvaną. Wyszła z łazienki i unikając kontaktu wzrokowego z Brianem położyła się do łóżka, szczelnie otuliła ciało kołdrą, a gdy usłyszała, że mężczyzna zamknął drzwi do łazienki szybko wyjęła telefon z kieszeni spodni. Na ekranie widniała jedna nieprzeczytana wiadomość.

„Emm, policja złapała tych skurwieli. Możesz spać spokojnie, umówiłam Cię do terapeuty, myślę, że to dobre rozwiązanie, nie krzywdź Briana, on Cię bardzo kocha. A tak przy okazji to gratuluję kochanie. Demi”

Odetchnęła. Cieszyła się w duchu, że już żadna kobieta z tamtych okolic nie zostanie potraktowana tak jak ona, że w końcu złapali tych zjebów, którzy wyrządzili jej taką krzywdę. Przez nich teraz już nigdy nie spojrzy na świat pozytywnie, zawsze gdzieś pojawią się czarne barwy, które będą odzwierciedlały jej przeszłość.
- Skarbie, dobrze się czujesz? - usłyszała cichy głos Briana nad uchem.
- Przepraszam – wyszeptała i przyciągnęła go do siebie za koszulkę. - Nie chcę być taka. Chcę być tą dziewczyną, którą poznałeś kiedyś, tą którą kochałeś całym sercem, teraz jestem inna. Wstydzę się siebie, swojego ciała i tego co stało się niedawno. Nie chcę żebyś się mnie brzydził. - szlochała
- Emma, uspokój się. O czym ty mówisz?
- Nie odchodź ode mnie, jesteś całym moim światem. Zostań przy mnie, ja wiem, że to co się wydarzyło wpłynie znacząco na nasz związek, ale nie odchodź.
- Nie mów tak. Nie odejdę. Nigdy. To, że nie możesz uprawiać seksu nie jest końcem świata, będę przy tobie bo cię kocham. A z przeszłością będziemy walczyć, zawsze będę cię wspierał. To co zrobiłem dzisiaj było tylko dowodem mojej miłości. Chcę zostać przy tobie na zawsze, kocham cię niewyobrażalnie mocno. - Wtulił Emmę w pierś. - Poradzimy sobie z tym, tak jak poradziliśmy sobie ze śmiercią Jamesa. Nie płacz maleńka – wstał i położył się obok niej na łóżku. Przytulił ją mocno i zaczął głaskać po głowie.
- Powiedz, że mnie kochasz, proszę. Powiedz, że nie jestem zdzirą.
- Przestań tak mówić. Jesteś najcudowniejszą kobietą na świecie. Kocham cię, nawet nie masz pojęcia jak mocno, nie chcę, żebyś kiedykolwiek miała o sobie takie zdanie. Zobacz ile jest kobiet na świecie, które przeszły przez to samo co ty, niektóre straciły życie, ty byłaś dzielna i walczyłaś. Słyszałem od Demi, że raz prawie im uciekłaś, ale dałaś radę. Zachowałem się wtedy jak pierdolony dupek, bo nie byłem przy tobie. Odjebało mi, po prostu byłem tak zrozpaczony i nie dochodziło to do mnie. Mój wewnętrzny ból zagłuszały wódka i narkotyki. Uświadomiłem sobie, że nie mogę bez ciebie żyć. Podciąłem sobie żyły, bo nic nie miało dla mnie sensu. Śmierć Jimmiego i … to. - przytulił ją mocniej.
- Dziękuję. - wyszeptała.

Stanęła przed masywnymi drzwiami. Rozejrzała się dookoła, nie było nikogo, uliczkę oświetlało tylko migające niebieskie światło. Popchnęła drzwi i znalazła się w środku. Ściany były w opłakanym stanie, odchodząca farba i porozrzucany tynk po podłodze dawały wrażenie opuszczonego psychiatryka. Bolały ją oczy od światła, które było zimne i nieprzyjemne. Weszła rozlatującymi się schodami na górę, przeszła przez uchylone drzwi, a jej uszom dobiegł cichy szmer. Weszła do najbliższego pomieszczenia i ujrzała leżącą na podłodze parę, która spała w swoich objęciach, obok nich leżały strzykawki i woreczki z białym proszkiem. Poszła do pokoju naprzeciwko, z którego wydobywał się szmer. Podeszła do mężczyzny, który właśnie zaciskał sobie pasek na ręce. Uderzył parę razy ręką w miejsce, gdzie znajdowały się żyły i szybkim ruchem wstrzyknął sobie w to miejsce zawartość strzykawki. Rozluźnił pasek i spojrzał na Emmę.
- Dużo tu nas, jeszcze mylą mi się imiona. Ludzie jak ludzie, trochę hipów, ale większość to narkomani z przekonania. Bez życia, zmarnowani, smutni. Rozmowy tylko o ćpaniu, wspomnienia. Rzadko się mówi o planach na przyszłość. Tutaj nie ma przyszłości. Trzeba przetrwać teraźniejszość na odwyku, by później znowu iść i zatracić się w ćpaniu, w narkotycznym śnie. Czego chcesz? -zapytał przyćmionym głosem. Zaśmiał się szyderczo. - Jak po działkę to tam – wskazał palcem na mężczyznę leżącego obok zabitego deskami okna. Emma posłusznie do niego podeszła i wyciągnęła rękę. Mężczyzna popatrzył na Emmę i uśmiechnął się do siebie. Zacisnął jej pasek na przedramieniu, poklepał parę razy i z całej siły wbił jej igłę w żyłę. Emma zawyła z bólu. Padła na podłogę. Usłyszała tylko śmiech mężczyzn.
- Co ty jej podałeś?
- Flunitrazepam
- To co? Dawaj, póki się nie ocknęła – Emma poczuła, że jej spodnie zostały usunięte, a jej bielizna gwałtownie zerwana.
- Dawaj Jeremy! - zaśmiał się jeden z nich. Poczuła silny ból w okolicach podbrzusza.
- Zostaw mnie! - krzyknęła gwałtownie podnosząc się do góry.
- Kochanie, spokojnie. Co się dzieje? - Brian zerwał się z łóżka
- Sen, to tylko zły sen. Nic, koszmar – złapała się za klatkę piersiową. Jej oczy napłynęły łzami. Brian delikatnie przytulił się do jej pleców. Odwróciła się i wtuliła głowę w jego tors.
- Już dobrze, jestem przy tobie. - pogłaskał ją po głowie delikatnie się kołysząc. Wzdrygnęła się i pocałowała go w szyję.
- Ja już nie mogę. Nie wytrzymam. - załkała
- Dasz radę jeszcze usnąć? Jest trzecia nad ranem.
- Potrzebuję się czegoś napić.
- Przy łóżku jest woda, chcesz?
- Potrzebuję czegoś mocniejszego. Jest tutaj może whiskey, albo tequilla? - wytarła oczy
- Coś jest. Poczekaj, zobaczę – wstał z łózka i podszedł do barku. - Jest to i to. Zrobię ci whiskey z lodem.
- Dziękuję, jesteś cudowny. - potarła rękę.
- Za tydzień wylatujemy w pierwszą trasę. Nie chcę cie zostawiać samej. Nie wiem czy Larry pozwoli na twój wyjazd z nami. - podał jej drinka
- Dam sobie radę. Demi zapisała mnie do terapeuty, będę do niego chodzić – powiedziała ze sztucznym uśmiechem. Tak naprawdę nie chciała, żeby Brian ją zostawiał. Wiedziała, że ta rozłąka nie skończy się dobrze, miała takie przeczucie.
- Kochanie, zobaczę co da się zrobić. A tak poza tym to Jack odszedł z zespołu, musimy znaleźć jak najprędzej nowego perkusistę.
- Jack co? Jak to? Nie … - zakrztusiła się drinkiem
- Nie wiem jaka była przyczyna. Nie powiedział nam.
- Kurwa. To pewnie przeze mnie. Wszystko zawsze dzieje sięz mojej winy, po prostu kurwa mnie to wszystko dobija – złapała się za czoło.
- Przestań, nic nie jest przez ciebie. - zapewniał ją.
- Mam takie przeczucie. Nie chcę, żeby działo się cokolwiek z waszym zespołem przeze mnie. Jestem zdenerwowana tą całą sytuacją. Gdyby nie moja głupota pewnie byłabym teraz normalna, nie wstydziłabym się swojego ciała, nie wstydziłabym się pokazać go tobie. To jest najgorsza bariera do przełamania. Nie wiem czy kiedykolwiek pokażę ci swoje ciało w pełnej okazałości, po prostu to jest trudne.
- Ja nie nalegam, ale możemy spróbować. Będę delikatny, znasz mnie. Jeżeli cokolwiek ci się nie spodoba powiedz dość, a przestanę. I nie mówię tutaj o seksie, bo wiem, że na to potrzebujesz więcej czasu, ale chodzi mi o przełamanie bariery wstydu. Uwierz mi, jesteś najpiękniejszą kobietą na ziemi, masz boksie ciało, kuszące krągłości i apetyczny tyłeczek. Zaufasz mi? - zapytał z nadzieją.
- Ja nie wiem czy jestem gotowa, ale czyń swoją powinność
- Nie chcę tego robić na siłę. Jeżeli nie podoba ci się ten pomysł po prostu mi powiedz – pogłaskał ją po policzku
- Wszystko jest okej, możesz działać – uśmiechnęła się niepewnie
- Na pewno?
- Bo się zaraz rozmyślę i gówno będziesz widział – dała mu pstryczka w nos. - Tylko jak powiem dość to przestajesz.
- Musisz się rozluźnić. Inaczej nie mogę nic zrobić.
- Nie mogę – zrobiła smutną minę
- Zrobimy inaczej – włączył odtwarzacz, z którego wydobyły się smętne dźwięki, przyciemnił światło i zaczął masować braki Emmy. Poczuł, że się rozluźniła i przesunął dłonie na jej biodra. Momentalnie zesztywniała. Przygryzł wargę i powrócił do ponownego masowania barków. Druga próba zejścia na biodra okazała się sukcesem, bo Emma cały czas była rozluźniona. Włożył ręce pod koszulkę i delikatnie zaczął jeździć palcami po jej delikatnej skórze.
- Mam ciarki wariacie – zachichotała.
- To znaczy, że ci się podoba. Odniosłaś jakiś sukces. - pocałował ją w obojczyk.
- A której dziewczynie by się nie podobała taka przygoda z tobą? Twoje fanki na pewno dałyby wszystko za to, żebyś chociaż je dotknął. Nie mówiąc już nawet o tym, żebyś włożył im ręce pod koszulkę – zaśmiała się – Na pewno byłyby w siódmym niebie, a nie chcę nawet wspominać co by się działo jakbyś siedział z nimi na łóżku. Nie byłyby takimi łajzami jak ja, które boja się przed tobą rozebrać.
- Ale ja kocham taką łajzę, którą jesteś ty, bo przynajmniej trenuję na tobie moją cierpliwość. - zaśmiał się
- Ha ha ha ale śmieszne. Zagraj na moim brzuchu solówkę z, jak to się nazywało, afterlife?
- No już lecę – prychnął
- No proszę, bo tam tak zapierniczasz tymi palcami, że jak na to patrzę to czasem orgazmu dostaję – palnęła się w czoło – O czym ja gadam w ogóle – zaśmiała się
- Ja mam taką gorącą kobietę w łóżku i ja nie mogę nic z nią zrobić? To jest czysta niesprawiedliwość – założył ręce pod piersi.
- Oj no już się tak nie dąsaj, przyjdzie jeszcze na to czas. Teraz jestem zmęczona, a to whiskey spotęgowało we mnie uczucie senności. I jeszcze do tego wygaduję głupoty – pokręciła głową, położyła się na swojej połówce i zgasiła światło. Brian wtulił siew jej ciało i obydwoje zasnęli.

- Witamy Państwa w hotelu Pont Royal. Jest godzina dziewiąta rano, szwedzki stół z posiłkami znajduje się na pierwszym piętrze. Smacznego. - telewizor oświetlił cały pokój i wypełnił go głośnym zgiełkiem
- Oni sobie chyba żartują – Brian przetarł twarz
- Bri? O co tu chodzi? - wybełkotała Emma
- Pobudka słoneczko. Dziewiąta, a my mamy śniadanie – pocałował ją w skroń
- Przynieś mi tutaj. - przykryła głowę kołdrą.
- O nie nie, masz być gotowa za pół godziny i schodzimy na śniadanie, potem gdzieś pójdziemy. - Brian wstał z łóżka i podszedł do walizki, z której wyciągnął czarną koszulkę bez rękawów i czarne spodnie. Sprawnie zmienił piżamę na ubranie codzienne i zerwał z Emmy kołdrę.
- Palancie co robisz? Ja tutaj śpię! Nie lubię cię mój przyszły mężu – pokazała mu język i okryła się prześcieradłem.
- Palancie? Ja ci dam palancie – podszedł do niej i zaczął ją łaskotać.
- A, ała moje żebra, to boli – mówiła przez śmiech
- do łazienki, ja ci coś przygotuję do ubrania – klepnął ją w tyłek. Odpłaciła się mu siarczystym ciosem w policzek.
- Nie klep mnie, bo … nie. Nie życzę sobie tego. Nie jestem koniem, żeby mnie tak popędzać – jej głos nabrał poważnego tonu.
- Przepraszam – syknął przez zęby pocierając policzek. Emma pocałowała go w miejsce, w które go uderzyła i poszła do łazienki. Stanęła w drzwiach i odwróciła się w stronę Briana
- Kocham twoją piękną buźkę, nie mam serca jej bić, ale czasami zasługujesz – posłała mu buziaka. Brian wywrócił oczami i podszedł do drzwi, bo rozległo się pukanie.
- Siema stary, kurwa ale jestem padnięty. Masz coś do żarcia? - Zacky wpadł do pokoju ciągnąc za sobą Matta i Johnnego.
- Co wy tu kurwa robicie? - zapytał Brian
- Przyjaciela byśmy nie odwiedzili? - Zacky poklepał go po ramieniu. - A tak na serio to mamy tutaj spotkanie z perkusistami, a przy okazji pomyśleliśmy, że cię odwiedzimy – wyszczerzył się
- Tak, tak akurat tutaj musicie mieć spotkanie z perkusistami. Jaka ironia losu – prychnął – Akurat jak ja jestem z Emmą to musieliście tutaj przyjechać – wywrócił oczami i wziął się pod boki
- No i jak stary? Zgodziła się czy puściła cię z torbami? - zaśmiał się Matt biorąc łyka whiskey.
- Mnie by się oparła? Matt, ty sobie żartujesz. Mój urok osobisty zabija wszystkie dziewczyny – zaśmiał się – A tak poza tym to ty planujesz coś z Joan?
- Hahaha poczekaj, jeszcze nie tak prędko, zobaczymy jak gotuje – pokazał mu język
- Jesteś jakiś zjebany – Zacky puknął się w czoło
- Przecież żartuję misiu ptysiu – Matt opadł na kanapę i włączył telewizor.
- Jak się czuje Emma? - Johnny odezwał się po chwili
- Nie najgorzej, aczkolwiek miała chwile słabości, teraz wszystko jest w porządku. - podszedł do Zackiego i złapał go za tyłek – Mmm jak zwykle mięciutki – zaśmiał się
- Ej, łapy precz od niego – zawołała Emma wychodząc z łazienki
- O co chodzi? W końcu przybraliśmy miano Synacky – zaśmiał się
- Naszego się nie da złączyć, ale i tak wyglądamy ładnie – pokazała mu język i złapała go za dłoń.
- Em, zapomniałbym. Jesteś na okładce magazynu – Johnny zachichotał i podał Emmie czasopismo.
- Chyba sobie żartują głupie ciule! - krzyknęła - „Czyżby kolejna dama na pięć minut? Synyster Gates i jego nowa dziewczyna” - przeczytała.
- Kiedy ten numer się ukazał? - Brian podniósł jedną brew
- Wczoraj, ale to aż dziwne, że wcześniej was razem nie widzieli. Chociaż całkiem logiczne skoro na ponad pół roku słuch o nas zaginął. - Zacky założył ręce pod piersi. Zadzwonił telefon. Zacky odebrał i po chwili stwierdził, że muszą jechać na przesłuchania.
- Brian jedziesz z nami? - zapytał Matt
- Mamy plany z Emmą, chyba, że chcesz jechać na przesłuchania? - zwrócił siew stronę dziewczyny
- Możemy jechać. Zawsze chciałam zobaczyć jak to wygląda – uśmiechnęła się.
- To zbieraj się i zaraz wychodzimy – Brian dał jej pstryczka w nos.
Jechali godzinę, na miejscu zauważyli całą gromadę ludzi, którzy stali przed studiem , w którym miało odbyć się przesłuchanie, większość z nich stała z pałeczkami i robiła nimi różne triki.
- Chyba lepiej by było gdybyśmy zajechali od tyłu, bo oni nas rozszarpią – Zacky otworzył szeroko oczy.
- Nie ma tutaj dziewczyn, to możecie być spokojni – uśmiechnęła się Emma
- No, uważaj, bo faceci są czasem gorsi – Matt pokręcił głową.

Stanęli przed tylnymi drzwiami i weszli do środka. Usiedli za szybą, która oddzielała pomieszczenie jury od pomieszczenia z perkusją. Wszedł pierwszy kandydat. Usiadł za perkusją i zaczął grać to co kazali mu chłopcy. Emma nic z tego nie rozumiała, ale bardziej skupiała się na tym czy są przystojni czy nie. Nadeszła kolej na dwudziestego trzeciego z kolei.
- Ten ma fajne włosy – zachichotała Emma – Ale przystojny to on nie jest – wykrzywiła twarz.
- Jak masz na imię? - zapytał Matt
- Richard. Jestem z Kaliforni, moja matka śpiewa w chórze, a mój ojciec gra na gitarze.
- Dobra, nie gadaj tylko graj – Zacky wskazał na perkusję. - Może na początek Almost Easy
- Czemu akurat to? - zapytał po cichu Matt
- Nie widziałeś jak Jimmy tam wymiatał? - odpowiedział. Matt tylko na niego popatrzył i wzruszył ramionami. Po skończonym utworze chłopcy kazali zagrać mu jeszcze fragment Afterlife i początek Welcome To The Family.
- Stary, on jest całkiem dobry – Zacky przygryzł wargę.
- Weźmiemy go na rozmowę, damy mu piwko, usiądziemy sobie, tylko trzeba jeszcze iść i powiedzieć pozostałym, że już wybraliśmy. - Matt wyjął piwo z plecaka.
- Johnny idź – Zacky uśmiechnął się do niego
- Zawsze ja! Zawsze biedny gnomek! - wygiął usta w podkówkę.
- Ja pójdę, siedź gnomciu – Emma złapała go za ramię i wyszła.
- Richard, podejdź do nas. - powiedział Matt
- Słuchaj, jesteś cholernie dobry w te klocki – powiedział Brian podając mu otwieracz i butelkę z piwem
- Pochodzę z muzycznej rodziny, mój ojciec zawsze chciał żebym grał na jakimś instrumencie, próbowałem grać na organach, gitarze, ale najbardziej zaintrygowała mnie gra na perkusji, zacząłem grać w wieku dziewięciu lat, więc trochę lat mam za sobą – uśmiechnął się – Ludzie w mojej szkole nazywają mnie Arin, od mojego drugiego imienia. Jestem jaki jestem, chudy patyk, trochę nie pasuję do waszej piątki pod względem budowy ciała, ale myślę, że będę do was pasował pod względem stylu gry – upił łyk piwa
- Arin, stary. Witaj w zespole – Zacky poklepał go po plecach
- Jestem w szoku, że w ogóle mogę się z wami spotkać na takim przesłuchaniu, bo jesteście moimi idolami od x czasu, słucham was na okrągło, a to, że będę w waszym zespole jeszcze bardziej mną wstrząsnęło, wielkie dzięki. - uścisnął dłoń każdemu z nich – A co to za dziewczyna, która z wami jest?
- Narzeczona Gatesa – prychnął Matt
- Ładna – wyszczerzył ząbki
- Ej, łapy precz – Brian syknął
- Spokojnie, ja już mam towarzyszkę życia – wziął kolejnego łyka.
- Słuchajcie, poznałam dziewczynę, która jest gitarzystką w mało znanym zespole. Ma na imię Nelly i strasznie chciała was poznać. A szczególnie ciebie Zacky – Emma stanęła w przejściu
- Dobra, możesz ją przyprowadzić, ale tylko parę zdjęć i niech idzie – Zacky wywrócił oczami.
- Cz … cześć – dziewczyna stanęła w drzwiach. Była jeszcze drobniejsza od Emmy, ubrana cała na czarno, ale miała koszulkę która przykuła wzrok Zackiego.
- Masz koszulkę z mojego sklepu? - zapytał z niedowierzaniem
- Ja .. jasne, ale miałam straszne problemy, żeby ją zamówić, bo mylili zamówienia i przychodziły albo za duże albo za małe, do tego często mylili kolory – założyła ręce pod piersi
- To ty jesteś tą problemową Nelly, o której mi mówili – Zacky uśmiechnął się i podszedł do niej, złapał ją za ramię i przyciągnął do siebie. Przytulił ją z całej siły.
- O Boże – powiedziała i osunęła się na podłogę.
- Ona zemdlała, debilu po co ją tak ściskałeś? - Matt podbiegł do dziewczyny. - Zrób jej usta – usta to jak się obudzi to jeszcze raz zemdleje, zobaczysz – Matt głośno się zaśmiał.
- Ha ha ha bardzo śmieszne, śmiej się z małej dziewczynki, która nam tutaj prawie umarła – Johnny wywrócił oczami.
- Zacky zajmij się nią, bo zaraz tutaj oszaleję – Brian złapał się za głowę. Zacky posłusznie wziął dziewczynę na ręce i położył ją na kanapie. Przyłożył ucho do jej ust i usłyszał oddech.
- Oddycha, tylko zemdlała. Przynieście mi mokrą chusteczkę i wodę – rozkazał. - Boże, ja zwariuję z tymi fankami. Popatrzył na jej delikatną twarz i pogłaskał ją po policzku. Znał ją, bo wysłała do niego maila z groźbami. Cały czas jego pracownicy mylili się w wysyłce koszulek.
- Trzymaj to – Brian podał mu wodę i chusteczkę. Zacky nalał wodę na szmatkę i przyłożył dziewczynie do czoła, opryskał jej twarz wodą i zauważył, że staje się przytomna.
- Jestem w niebie – powiedziała i znów opadła bez sił.  

21. Je t'aime plus que la vie

Usiadła na łóżku, bransoletka z jej imieniem, którą nosi na nadgarstku sama zsuwała się po jej dłoni, kiedyś nie było mowy, żeby nawet na siłę można było ją zdjąć.

- Emma, zjedz coś. Wyglądasz jak patyk – Joan weszła do niej przynosząc jej tacę z jedzeniem.

- Zostaw mnie – powiedziała słabym głosem

- Nie mogę cię zostawić, bo umrzesz mi z głodu. Brian dzisiaj przyjechał do domu, może chciałabyś się z nim zobaczyć? - spytała cicho. Emma spojrzała na nią litosnym wzrokiem

- Joan, dobrze wiesz, że on nie chce mnie widzieć. Uważa, że go zdradziłam – łza spłynęła po jej policzku.

- Emma, nie możesz cały czas myśleć negatywnie, to że powiedział tak po pijaku nie znaczy, że tak uważa, był zdenerwowany – położył jej rękę na ramieniu.

- Przestań. Człowiek w stanie nietrzeźwym na pewno by nie skłamał. Powiedział, że mnie nie kocha – wybuchnęła płaczem

- Kochanie, nie płacz – Joan wzięła ją w objęcia. - Mam zadzwonić po Demi?

- Nie trzeba, ona i tak ma już ze mną sporo kłopotów – pokiwała przecząco głową.

- Mogłabyś mi powiedzieć co się stało wtedy … sama wiesz kiedy, czy raczej nie chcesz o tym rozmawiać?

- Jack zabrał mnie na kolacje – odgarnęła włosy z czoła – Gdy byliśmy na miejscu ktoś zadzwonił, że jego mama jest w szpitalu, chciał mnie odwieźć do domu, ale ja mu odmówiłam. Miałam jechać taksówką, ale coś mnie podkusiło, żeby iść na nogach. Potem jakiś gość mnie zaciągnął do uliczki i – rozpłakała się – I to zrobił. Było ich … - otarła łzy i przełknęła głośno ślinę – Pięciu – wyszeptała. Joan złapała się za czoło i zaczęła szybko oddychać, a z jej oczy po chwili wypłynęły łzy. - Nie miałam szans na ucieczkę, ani obronę – skuliła się.

- Może jedynym wyjściem jest porozmawianie z terapeutą? - zaproponowała Joan

- Myślisz, że to by pomogło? Nie chcę tak wyglądać – popatrzyła się na swoje wygłodzone ciało.

- Tak kochanie, zrobię co tylko w mojej mocy, żeby ci pomóc z tego wyjść, ale najpierw musisz się przełamać i pójść do Briana z nim porozmawiać. On jest za słaby, żeby tutaj przyjechać – Joan pogłaskała ją po ręce

- Nie chcę z nim rozmawiać, po prostu wyrządził mi ogromną krzywdę. Poczułam się jak dziwka, nic nie warta szmata, którą można rzucić na podłogę i powycierać nią najgorsze brudy, którą można poniżyć, upokorzyć i wyśmiać. Wiesz przez co ja przechodzę? - pokazała jej blizny na nadgarstkach – To przez co wtedy się pocięłam nie równa się temu co przeżyłam tamtego wieczoru. Minął tydzień, a ja dalej czuje się jak śmieć – była wykończona, jej łzy kapały na pościel, a sama Emma wbijała sobie paznokcie we wnętrza dłoni na wspomnienia tamtej nocy.

Telefon Joan zadzwonił, wyszła za drzwi i odebrała. Wróciła po chwili do pokoju ze łzami w oczach

- Ktoś do ciebie – odsunęła się z przejścia, w którym pojawił się na wpół zgięty Brian. Trzymał się za plecy, a w ręce trzymał bukiet róż. Emma patrząc na ten widok oniemiała, wybuchnęła spazmatycznym płaczem. Jej serce biło nierównomiernie i szybko. Wyglądał jak siedem nieszczęść, podbite czerwone oczy i owinięte bandażem nadgarstki. Jedyne co dało się wyczuć to był strach. Obawiał się tego, że Emma nie przyjmie go z powrotem do swojego życia.

- Brian – zatkała sobie dłonią usta i popatrzyła na niego z przerażeniem

- Kochanie – powiedział cicho. Wstała z łóżka i niepewnie podeszła do niego. - Przepraszam, po prostu byłem załamany tym incydentem. Nie wiem dlaczego tak zareagowałem, kocham cię, jesteś moim światem, kocham cię nad życie, tylko ty mi dajesz siłę. Przy tobie chce mi się żyć. Umieram, gdy nie ma ciebie blisko mnie, jestem nikim. Dajesz mi siłę do życia, jesteś wszystkim. Możesz mnie odrzucić, ale wtedy moje życie nie będzie miało sensu.

- Przestań tak mówić – wyszeptała i rzuciła się w jego ramiona.

- To znaczy, że – nie dokończył

- Że cię kocham, ale po prostu było mi cholernie przykro, kiedy to powiedziałeś, ja nie chciałam, to nie była moja wina – rozpłakała się

- Cii, wiem, zjebałem sprawę, jestem idiotą, ale po prostu nie dotarło to do mnie w taki sposób jaki powinien, jeszcze mam traumę po tych wszystkich szmatach, które mnie zdradzały, jestem przewrażliwiony – wyszeptał jej do ucha.

- Z własnej woli nigdy w życiu bym cię nie zdradziła, kocham cię nad życie i nikt inny do szczęścia nie jest mi potrzebny, chyba, że … - przerwała

- Chyba, że co? - odsunął się od niej

- Chyba, że drugi mężczyzna, albo druga kobietka – uśmiechnęła się

- Trójkącik? - wytrzeszczył oczy

- Nie kochanie, mam na myśli coś zupełnie innego – pocałowała go w usta. Brian popatrzył na nią zdezorientowany, ale po chwili dotarło do niego czego tak naprawdę chce Emma.

Obydwoje byli przykładem wraku człowieka. Emma była wygłodzona, sina, pokiereszowana, miała wory pod oczami i od tygodnia na jej ustach nie pojawił się uśmiech. Brian był cały blady, połamany i niezdatny do użytku.

- Zabiję tego gnoja, który ci to zrobił – położył dłoń na jej palcach.

*Dwa dni później

Brian wyzdrowiał i znęcał się nad Emmą, żeby jadła regularne posiłki. Sam jej gotował, a Joan robiła tylko zakupy i sprzątała w domu.

- Fuj, nie będę tego jadła – popatrzyła na pierogi ze szpinakiem.

- Mam cię karmić? - powiedział stanowczym tonem

- Poproszę – uśmiechnęła się

- Widzę, że humor ci się zaostrza moja droga – pokiwał palcem.

- E tam, po prostu kocham patrzeć w twój oczy jak mnie karmisz, bo są wypełnione troską – posłała mu buziaka

- Tylko troską? Do zestawu jest też miłość, zaufanie, szczerość i zakochanie. - wyszczerzył ząbki. Emmę oblał rumieniec.

- Fuj, to jest niedobre – wzdrygnęła się, gdy Brian włożył Emmie do ust pieroga.

- Może i niedobre, ale zdrowe. Szamaj to, a jak zjesz to coś ci dam. Taka małą niespodzianka – uśmiechnął się. Emma popatrzyła na niego niepewnie i wyrwała mu widelec po czym zaczęła w ekspresowym tempie usuwać jedzenie z talerza.

- Dawaj mi to – powiedziała po skończonym posiłku. Brian pocałował ją w czubek nosa. - To wszystko? - wykrzywiła usta w podkówkę

- Nie wszystko – pokazał jej język – To jest to – podał jej podłużną kopertę.

- Coś ty namodził? – popatrzyła podejrzanym wzrokiem

- Otworzysz to się dowiesz – zachichotał

- Co? Chyba sobie żartujesz – w jej oczach pojawiły się iskierki kiedy zobaczyła dwa bilety do Paryża.

- Nie, jestem w stu procentach poważny. Taki prezent na naszą rocznicę – uśmiechnął się

- Jesteś boski – uścisnęła go z całej siły – Przy tobie jestem szczęśliwa, nawet tamten dzień wydaje się być tylko złym koszmarem. - powiedziała ze szczerością.

- Jestem w szoku

- Dlaczego?

- Nie sądziłem, że kiedykolwiek przyczynię się do czegoś takiego, że moja kobieta przy mnie zapomni o najgorszych koszmarach – nieśmiało przeczesał włosy palcami.

- Z mojej perspektywy to wygląda tak, że jak tylko przy mnie jesteś nic poza tobą nie istnieje – dała mu pstryczka w nos.

- Czujesz się na siłach, żeby zrobić dzisiaj jakąś mini imprezkę? - zapytał

- Chyba śnisz, panie Haner, miał pan problemy z alkoholem – pogroziła mu palcem

- Wiem, ale chciałbym wypić chociaż jedno piwo – zrobił smutną minę

- Nie. To za te katusze tym wstrętnym jedzeniem

- To jedzenie jest zdrowe

- Ale też ohydnie, nie ma mowy i już.

- No i weź dogódź kobiecie, no nie da się cholera jasna. - uniósł ręce do góry

- A zamknij się – zatkała mu usta pocałunkiem.

Minęły trzy dni, co oznaczało, że nazajutrz Emma i Brian mają samolot do Paryża. Obydwoje pakowali się powoli i starali się zabrać wszystkie niezbędne rzeczy. Po trzech godzinach zważone walizki stały w przedpokoju.

- Stresuję się – powiedziała Emma kładąc się do łóżka

- Czym? - zapytał Brian okrywając się kołdrą

- Jutrzejszym wylotem, odprawą i najgorsze jest to, że mam myśl, że czegoś nie zabierzemy

- Kotku, jedziemy tylko na trzy dni, a ty i tak spakowałaś się jakbyśmy wylatywali na miesiąc. Rozluźnij się – pocałował ją w czubek nosa i zgasił lampkę.

- To mi pomóż – uśmiechnęła się.

- Na pewno? - zapytał nieśmiało

- Nie chodzi mi o to, ale o coś równie dobrze przyjemnego – pogłaskała go po twarzy i odwróciła się plecami.

- Co ja mam zrobić? - spytał zdezorientowany

- Masaż? - powiedziała ironicznie.

- Ach, tak – przygryzł wargę. I zaczął delikatnie masować plecy Emmy. Po paru minutach jej oddech dawał wyraźnie do zrozumienia, że zasnęła. Wtulił się w nią i po chwili i jego zmorzył sen.

Wysiedli w Paryżu. Brian założył okulary przeciwsłoneczne i popatrzył na Emmę.

- To co mała, przez trzy dni żyjemy w luksusie? - uśmiechnął się

- Zależy co znowu wymyślisz – uśmiechnęła się – A i jeszcze jedno. Nienawidzę, gdy masz przyklepane włosy – popatrzyła na niego i jednym, ruchem zagłębiła palce w jego fryzurze i zmierzwiła mu włosy.

- Chyba sobie żartujesz – załamał ręce – Jak ja teraz wyglądam?

- Zajebiście seksownie, zdejmuj te okulary – zerwała mu okulary i założyła je na nos.

- Nic nie widzę – mrużył oczy

- Też cię kocham kochanie – pocałowała go w usta

Jechali taksówką przez pół miasta, przejechali obok Wieży Eiffela i dojechali do hotelu, który na pierwszy rzut oka musiał mieć pięć gwiazdek, był luksusowy, położony w bogatej dzielnicy, a na podjeździe stały dwie limuzyny.

- My. Tutaj. Będziemy. Mieszkać? - zapytała Emma z niedowierzaniem

- Na to wygląda tygrysku

- Rozpakuj się, weź prysznic, a ja muszę iść do recepcji załatwić parę spraw. Wieczorem pojedziemy sobie na jakąś kolację, więc ubierz się ładnie – pocałował ją w skroń.

- Dobrze. Za ile będziesz?

- Myślę, że do godziny powinienem się wyrobić

Emma nieco się zdziwiła. Wzięła z torby kosmetyczkę, świeżą bieliznę, czarną sukienkę i lokówkę.

Weszła pod prysznic i puściła gorącą wodę, łazienkę od razu wypełniła gorąca fala, a w powietrzu unosił się arbuzowy zapach płynu do kąpieli. Wychodząc spod prysznica poślizgnęła się o mokrą posadzkę, ale zdążyła złapać się umywalki i nic jej się nie stało. Wytarła ciało i owinęła włosy ręcznikiem, nałożyła maseczkę na twarz i popatrzyła na swój wzgórek łonowy

- Mała, chyba dawno się nie spotkałaś z ostrzami – zachichotała. - Mamusia się tobą zajmie.

Wzięła żyletkę i zaczęła manewrować ją na wszystkie strony, aż wszystko było idealne łącznie z nogami. Zmyła maseczkę i zabrała się za układanie włosów. W efekcie końcowym uzyskała naturalne fale, które sięgały jej do połowy pleców. Założyła bieliznę i wsunęła na siebie sukienkę. Wyszła z łazienki mocno wciągając powietrze. Założyła czarne czółenka z czerwoną podeszwą.

- O, widzę, że gotowa – uśmiechnął się Brian wchodząc do pokoju.

- Osz kurwa – Emma usiadła na najbliższym stołku. Zilustrowała Briana, który ubrany był w czarny garnitur pod którym miał białą koszulę, czarne, eleganckie buty i to wszystko ozdabiał cienki ozdobny krawat. Włosy miał ułożone z klasą, ale nie były przyklepane, tylko stały ku górze. - Zmieniłeś fryzurę? - zapytała ze zdziwieniem

- Trochę, przystrzygłem tylko boki. - uśmiechnął się

- Gdybyśmy nigdzie nie wychodzili leżałbyś już w łóżku rozebrany do naga.

- To może potem – uśmiechnął się. Jej serce biło jak oszalałe. Brian Haner w czarnym garniturze idzie z nią na kolację. Koniec świata.

Daję Wam piosenkę na ten moment. To dla podkreślenia nastroju :)  Le Festin

Wsiedli do czarnego lśniącego samochodu i ruszyli. W środku szyby były mocno przyciemniane, więc nie można było dostrzec tego co dzieje się na zewnątrz. Samochód stanął i jakiś mężczyzna otworzył Emmie drzwi. Wysiadła stając na płatkach róż.

- Brian? Co to jest? - zapytała po cichu łapiąc jego rękę.

- Kolacja – uśmiechnął się – A, że jest w Paryżu to powinna być wyjątkowa.

- Ja tu prawie mdleję – powiedziała, bo w jednej chwili zorientowała się, że restauracja do której idą znajduje się naprzeciwko Wieży Eiffela. Weszli do środka i jakaś kobieta zaprowadziła ich na dach budynku, gdzie stało parę stolików, które były puste. W tle słychać było francuski podkład muzyczny, ich stolik nakryty był dla dwojga, stała na nim zapalona świeca, a obok niej była czerwona róża w wazonie.

- Tu jest pięknie – Emma usiadła na krześle, a po jej policzku spłynęła łza.

- Starałem się – złapał ją za dłoń – Zamówmy coś, bo jestem okropnie głodny.

Wzięli menu i oboje zdecydowali się na ratatouille. Po trzydziestu minutach dostali posiłek wraz z czerwonym winem. Siedzieli samotnie, dookoła otaczał ich Paryż. Wieża Eiffela oświetlała połówki ich twarzy, a oni sami byli zatopieni w swoich spojrzeniach, Kochali się nawzajem. Dwutygodniowa rozłąka dobrze im zrobiła. Docenili jakie szczęście mają u swojego boku, jak bardzo siebie potrzebują.  

- To było pyszne – powiedziała Emma upijając łyk wina.

- Cieszę się, że ci smakowało. Masz siłę zatańczyć? - Wstał od stołu i podał jej rękę.

Zatracili się w tańcu, przy dźwiękach francuskiej muzyki, stali przytuleni do siebie, sukienka Emmy delikatnie dotykała ziemi, a Brian od czasu do czasu unosił Emmę w górę i okręcał ją parę razy dookoła.

- Tutaj jest cudownie, jak ty to zrobiłeś? - westchnęła

- Kierowałem się sercem – pocałował ją w czubek nosa.

- Nie poznaję cię. - przytuliła się do niego

- To dlatego, że przez te dwa tygodnie zobaczyłem co to znaczy żyć bez ciebie. Jesteś jedyną osobą, która wprowadziła w moje życie zamęt. To wszystko to tylko dodatek do wyrażenia mojej miłości.  Tak naprawdę tylko ty mi rozświetlasz drogę w tym moim życiu, gdyby nie ty pewnie teraz byłbym u boku Jimmiego. Chciałbym ci ofiarować moje serce, ale inaczej niż w taki sposób się nie da. Emmo Stone – uklęknął – Czy zechciałabyś zostać moją żoną i stworzyć ze mną najszczęśliwszą rodzinę pod słońcem? - wyjął z kieszeni garnituru małe pudełeczko i otworzył je przed Emmą. Jej oczom ukazał się śliczny pierścionek zrobiony z białego złota z czarnymi i srebrnymi brylantami.

- Brian ja – zakryła usta dłonią – Tak! - rzuciła się na jego szyję i pozwoliła mu na włożenie pierścionka na palec. Pocałowała go namiętnie, świat teraz kręcił się wokół nich. Emma zdała sobie sprawę, że wyszła już z życia nastolatki i, że teraz czeka ją przyszłość z najwspanialszym mężczyzną u boku.

- Ręce mi się trzęsą – powiedziała, po jej policzkach spływały łzy zmieszane z tuszem

- A co ja mam powiedzieć? - zaśmiał się.

Tańczyli tak jeszcze przez dobre trzydzieści minut, zaczęło się robić chłodno. Wypili wino i weszli do restauracji.   

20. Może być gorzej?

Przede wszystkim chciałabym Wam wszystkim baaardzo podziękować, że mnie wspieracie i komentujecie, to jest ogromna motywacja. Nie przypuszczałam, że zajdę aż tak daleko.

Mam nadzieję, że ta plątanina, która tutaj wyszła będzie dość zrozumiała :D

Dziękuję Wam ♥ 

Emma wyjechała wcześniej ze studia. Wiedziała, że Brian przesadzi z alkoholem, przyjdzie nad ranem i będzie miał wszystko w dupie . Powoli się przyzwyczajała. Westchnęła, odłożyła laptopa na biurko i położyła się na łóżku, wyjęła poskładaną karteczkę w kostkę z tylnej kieszeni spodni i rozłożyła ją. Popatrzyła na nierówne litery i uśmiechnęła się do siebie. Zastanawiało ją dlaczego właśnie jej Jimmy dał ten tekst, przecież miał bliższych przyjaciół. Ułożyła się wygodnie i jeszcze raz przestudiowała tekst.

Mój promyczku,

Zrób z tym co chcesz. Mam tylko jedną prośbę, powiedz chłopakom, że to Ty jesteś autorką tego tekstu, możesz powiedzieć im prawdę, ale dopiero po jakimś czasie. Chcę, żeby pogodzili się z moją śmiercią. Pamiętaj, że zawsze będziesz w moim sercu.

Mam do Ciebie zaufanie, wiem, że zrobisz z tego użytek. Kocham Cię Emmo, Jimmy.

Czytanie przerwał jej dźwięk smsa. Wyjęła go z torby, na ekranie pojawił się nieznany numer, wywróciła oczami i odblokowała telefon.

Cześć Emmo, z tej strony Jack. Może wyskoczylibyśmy gdzieś i poznalibyśmy się lepiej? Opowiedziałabyś mi co nieco o zespole. Jeżeli się zdecydujesz daj znać, będę pod telefonem.

Dziewczyna uśmiechnęła się do siebie, zgodziła się, bo nie chciała spędzać wieczoru w pustym pokoju z tandetną komedią na ekranie laptopa. Odpisała mu

Będę gotowa za pół godziny, przyjedź pod ten adres XXX.

Stanęła przed ogromną szafą i wyciągnęła z niej czarną sukienkę. Nie miała nigdy okazji jej założyć , więc ucieszyła się, że chociaż dzisiaj będzie mogła się w niej pokazać. W końcu taka okazja nie zdarza się często, że jakiś facet zabiera ją na kolację. O Brianie nie było co wspominać, on wolał siedzieć w domu i pić piwo. Wzięła szybki prysznic, na wytarte ciało założyła koronkową bieliznę i wsunęła sukienkę, która sięgała końca jej pośladków. Ułożyła włosy w luźny elegancki kok i zrobiła delikatny makijaż podkreślający jej urodę. Założyła perłowe kolczyki i ubrała czarne czółenka. Wyszła przed dom i mocno wciągnęła powietrze. Nie minęła minuta a Jack podjechał na podjazd swoim sportowym chevroletem. Nie zdziwił ją ten widok, bo była przyzwyczajona do aut chłopaków. Usadowiła się wygodnie na skórzanym fotelu i posłała nieśmiały uśmiech Jackowi.

- Ślicznie wyglądasz – puścił jej oczko

- Dziękuję bardzo – zrumieniła się – mogę wiedzieć dokąd jedziemy?

- Zabieram cię do wykwintnej restauracji, poznasz tajniki włoskiej kuchni

- A co jeżeli je już znam? - skłamała

- To w takim razie poznasz jeszcze raz – zaśmiał się

Emma oczarowana śmiechem mężczyzny nie odezwała się już więcej. Uśmiechnęła się w duchu, że oderwie się chociaż na chwilę od życia codziennego i porozmawia z kimś w spokoju.

- Jesteśmy na miejscu – uśmiechnął się – Poczekaj chwilkę – wysiadł z auta i obszedł je dookoła, następnie otworzył drzwi Emmie. Zamknął auto i poszli do ogromnej restauracji.

Emmę zauroczyło delikatne wnętrze utrzymywane we włoskim klimacie, śliczne drewniane stoły nakryte małymi obrusami, drewniane kanapy i mnóstwo świeżych ziół. Usiedli przy stoliku i zamówili jedzenie.

- Brian to twój – Jack przerwał

- Chłopak. - dokończyła Emma

- Z tego co słyszałem to się nieźle o ciebie troszczy, cud, że dał mi z tobą wyjść na kolację

- On o tym nie wie, zapewne wróci do domu napruty jak stodoła i do tego będzie miał w dupie mnie i całe otoczenie tylko walnie się na łóżko i nara – wywróciła oczami

- Jak można olewać tak piękną kobietę? - zapytał z niedowierzaniem

- Proszę cię, gdyby tak było to nie mogłabym się odgonić od facetów – zaśmiała się

- Ode mnie się nie odgonisz – złapał ją za rękę

- Jack, ja wiem, że chcesz mnie poznać, zagłębić się w losy całego zespołu, ale takie gesty są zupełnie niepotrzebne – cofnęła rękę

- Przepraszam, ale po prostu jesteś cudowna, jak tylko cię zobaczyłem od razu chciałem porwać cię w ramiona, ale wszystkie moje marzenia poszły daleko w las, gdy ten gość powiedział do ciebie kochanie – wygiął usta w podkówkę

- Ten gość będzie z tobą pracował, być może, że bardzo się polubicie, a poza tym on ma na imię Brian.   

- To teraz powiedz mi dlaczego tak zgranej ekipie brakuje perkusisty? - zapytał kładąc łokcie na stół

- Ich perkusista , Jimmy zmarł ponad dwa miesiące temu. Zdziwiłam się, że Larry załatwił przesłuchanie skoro chłopcy chcieli rozwiązać zespół i ewidentnie dali mu to do zrozumienia.

- Słyszałem ich muzykę, moja siostra jest ich fanką, chciałem dostać się do jakiegoś zespołu więc napisałem do Larrego. O dziwo mnie przyjął.

- O dziwo? Przecież grałeś w studiu, ja się mu wcale nie dziwię. - powiedziała zdziwiona

- I kto tu kogo komplementuje – uśmiechnął się

- Przepraszam bardzo, ale ja ci nie mówię, że jesteś piękny – zachichotała

- A szkoda – puścił jej oczko.

- Jeszcze czego – prychnęła

Telefon Jacka niespodziewanie zadzwonił. Powiedział, że to pilne i odszedł od stolika. Po kilku minutach przerażony wrócił do Emmy.

- Emmo, przepraszam cie bardzo, ale muszę natychmiast jechać do szpitala. Moja matka miała wypadek. Chodź, podwiozę cię pod dom – wysunął rękę w jej stronę

- Jedź sam. Ja tutaj zostanę i zjem – uśmiechnęła się do niego

- Nie chcę cię tutaj zostawiać, proszę pojedź ze mną

- Zjem to co sobie zamówiłam i pojadę taksówką do domu

- Zostawię ci trochę pieniędzy, to w ramach rekompensaty. Jeszcze raz bardzo cie przepraszam – odchodząc miał łzy w oczach. Emma nie miała mu tego za złe. W końcu tutaj ważyły się losy bliskiej mu osoby. Dostała zamówienie i zjadła w spokoju.

Zapłaciła kelnerowi i wyszła przed budynek. Nie chciała wzywać taksówki, wolała się przejść, pooddychać świeżym powietrzem. Szła spokojnie, gdy do ciemnej uliczki zaciągnął ją jakiś mężczyzna. Miał na sobie spodnie dresowe i rozciągniętą koszulkę. Uderzył Emmę w twarz tak mocno, aż straciła przytomność. Upadła na ziemię i ocucił ją mocny kopniak w żebra, poczuła metaliczny posmak w ustach i zakaszlała. Poczuła jak mężczyzna podniósł ją i położył na czymś miękkim. Podwinął jej sukienkę i roztargał bieliznę, zabolało ją to. Uderzył ją z całej siły w pośladek i pociągnął za włosy. Rozstawił jej nogi szeroko i szybkim ruchem wbił w nią kutasa. Zapiszczała. Zatkał jej usta ręką i pieprzył ją ile miał sił. Sprawiało jej to ból, nie było to przyjemne jak z Brianem, płakała i starała się mu wyrwać, ale niestety mężczyzna była od niej silniejszy. Bił ją po twarzy, uderzał pięściami w żebra, a gdy doszedł płynna substancja wypełniła jej wnętrze. Myślała, że to już koniec, że jest po wszystkim. Usłyszała śmiechy i znów poczuła jak ktoś wypełnia jej wnętrze. Zbladła. Ile ten koszmar może jeszcze trwać? Próbowała piszczeć, ale byłą zbyt słaba.

- Lubisz to dziwko! - usłyszała szyderczy śmiech

- Takie suki jak ty powinny stać pod latarnią, a nie szlajać się po ulicach. Masz nauczkę – powiedział jeden z nich. Uderzył ją z całej siły w policzek.

Emma nie miała sił, nie mogła się ruszyć, krzyknąć, ani tym bardziej nic powiedzieć. Poczuła kolejny zadany cios w żebra, szarpnięcie za włosy i kolejna dawka spermy wypełniała jej pochwę. Biały płyn spływał jej po nogach. Była wycieńczona, łzy same leciały z jej oczu. Czuła się brudna, poniżona, wyśmiana. Kolejne pchnięcie, tym razem bardziej bolesne. Syknęła przez zęby, gdy mężczyzna wszedł w nią od tyłu. Któryś z nich uderzył ją w twarz i kazał wziąć kutasa do ust. Wiedziała, że gdy go nie posłucha jeszcze gorzej mogą ją potraktować. Obydwoje doszli w tym samym czasie.

Śmiechy mężczyzn oddalały się od miejsca, w którym leżała Emma. Nie mogła się ruszyć, miała połamane żebra, z jej ust leciała krew wymieszana ze spermą, po jej nogach spływał brud. Z oczu leciały jej łzy bezsilności. Obudził ją chłód, który nieprzyjemnie otulił jej intymne miejsca. Podniosła się płacząc z bólu jaki sprawiał jej każdy krok. Doszła do końca uliczki i poprosiła przechodnia, aby wezwał taksówkę.

- Co się pani dzieje? Wezwać pogotowie? - zapytał mężczyzna

- Nie, byłabym wdzięczna gdyby zadzwonił pan po taksówkę – powiedziała słabym głosem trzymając się za żebra

- Na pewno? - złapał ją za ramię. Emma zasyczała z bólu.

- Tak, na pewno

Po dwudziestu minutach taksówka zjawiła się przy uliczce, Emma wsiadła ostrożnie i kazała zawieźć się do domu. Po drodze taksówkarz patrzył ze zdziwieniem na Emmę i pytał czy na pewno nie zawieźć jej do szpitala.

W domu jak najprędzej poszła pod prysznic, żeby zmyć z siebie dowody gwałtu. Nie miała siły stać prosto. Położyła się na łóżko, nie wytarła ciała, nawet nie miała siły się ubrać. Miała w dupie to, że ktoś ją zobaczy. Nie mogła czuć się bardziej upokorzona. Zanosiła się płaczem. Ktoś wszedł do pokoju. Piszczało jej w uszach, miała mroczki przed oczami i nie zauważyła stojącej w przejściu osoby.

- Kurwa jak ty wyglądasz? Ja pierdole! Dziewczyno co ci się stało? - krzyknęła Demi, która podbiegła szybko do ciała Emmy. - Wyglądasz jak śmierć

- Zgwałcili mnie – wyszeptała

- Kto kurwa? Zajebię! Gadaj! Jedziemy na pogotowie, jesteś cała posiniaczona, krew ci leci po nogach, masz rozciętą wargę. Dziewczyno – krzyczała jednocześnie wyjmując świeże ubrania z szafy. Ubrała w nie Emmę i pomogła je jej zejść na dół.

- Demi, zostaw mnie. Nie chcę jechać do szpitala – wyszeptała

- Chyba cie pojebało, że cie zostawię. Dzwonię po Joan. - oznajmiła, wyjęła telefon z kieszeni i wybrała numer koleżanki. Po chwili już we trzy jechały do szpitala.

- Brian nie wrócił na noc do domu? - Emma zapytała słabo

- Nie, pewnie się schali w tym pieprzonym studiu – Joan była wyraźnie poddenerwowana

- Dlaczego kurwa nie dałaś znać, nie dzwoniłaś? Miałaś siłę przyjechać do domu to równie dobrze mogłaś wykręcić mój numer

- Ukradli mi telefon – odpowiedziała

Dojechały na miejsce. Lekarze zawieźli Emmę na obserwacje. Okazało się, że ma połamane trzy żebra, ale poza tym nie stało jej się nic poważnego, miała posiniaczoną twarz, rozciętą wargę i łuk brwiowy.

Demi zadzwoniła do Briana i poinformowała go o Emmie i o całej sytuacji. Po upływie trzydziestu minut Brian przyjechał do szpitala wraz z Mattem, Zackym i Johnnym.

Zażądał natychmiastowego zezwolenia na wejście do sali, czuć było od niego alkohol, ale pielęgniarki zgodziły się na wejście.

- Ty puszczalska dziwko – krzyknął wchodząc do sali

- Zidiociałeś? - zapytała Demi – Zgwałciło ją kilku facetów, a ty mówisz, że się puszcza?

- Nic mnie to nie obchodzi. Jak się wybudzi powiedz jej, że ma się wynosić z naszego domu – wybełkotał, ale to co powiedział było mało zrozumiałe, bo jego mowa została zaburzona przez alkohol.

- Pojebało cie? Jesteś pijany wynoś się do domu i połóż się spać, wróć jak wytrzeźwiejesz – wskazała palcem stronę drzwi – Przecież ty ją kochasz

- Kocham ją? Teraz jak się puściła? Gówno prawda. Nienawidzę takich fałszywych kurew. - krzyknął

- To, że każda laska cię zdradziła nie znaczy, że Emma taka jest. Gwałt to nie to samo co seks z osobą, którą się kocha. Ona się załamie – Demi próbowała go uspokoić

-Ma się wynosić z tego domu i nigdy więcej nie pokazywać mi się na oczy, rozumiesz to? - rzucił przez ramię i wyszedł

- Co mu odwaliło? - Joan weszła do sali, gdzie leżała Emma

- Nie wiem. Mam tylko nadzieję, że on tego nie mówił na poważnie. - Demi pokręciła głową z dezaprobatą.

Minęły dwa dni. Emma wracała do zdrowia, codziennie ktoś ją odwiedzał, a to chłopcy z zespołu, a to Suzy i Demi z Joan. Poza Brianem. Ten nie zjawił się ani razu. Emma słyszała słowa, które wypowiadał, co do jednego, ale nie myślała, że mówi na poważnie, był pod wpływem alkoholu, ale i tak bardzo ją to zabolało. Miała ochotę odebrać sobie życie, ale nie chciała tak łatwo się poddawać. Na własne życzenie wypisała się ze szpitala, przy pomocy przyjaciółek udała się do domu.

Emma dostała propozycję od Joan, że skoro Brian nie zmienił zdania ta może u niej zamieszkać. We trójkę weszły do domu. To co ujrzały wywołało w nich przerażenie.

- Brian! - krzyknęła Emma i upadła na podłogę

- Co on zrobił? - Demi zaniosła się płaczem

Joan jako jedyna podeszła do Briana. Wokół niego walały się puste butelki po wódce, a gdzieś dalej leżało kilka strzykawek. Mężczyzna leżał nieprzytomny.

- Joan, patrz co on ma na ręku – Demi uklękła chowając twarz w dłonie.

Joan spojrzała na nadgarstek Briana i ujrzała strugę krwi lejącą się na podłogę. W drugiej ręce trzymał zakrwawiony nóż.

- Nie dość, że mamy ofiarę gwałtu to jeszcze martwe ciało w salonie – Joan zakryła sobie usta ręką.

Emma zaczęła wyć z bezsilności. Leżała na podłodze, a strugi łez które opadały na dywan wylewały się coraz większymi ilościami. Dziewczyny zadzwoniły na pogotowie, które zjawiło się po dziesięciu minutach.

- Dopiero co kurwa tam byłyśmy. Czy on jest nienormalny? - Demi schowała twarz między kolana.

- On nie może bez niej żyć. Tak samo jak ona bez niego. - Joan wysiąkała nos w chusteczkę.

- Słuchaj, może powinnyśmy jej zamówić wizytę u psychologa? Ona się nie pozbiera po tym tak szybko.

- Ona się nie zgodzi – Joan pokręciła przecząco głową

- Warto spróbować

19. Fikcja

Dużymi krokami zbliżamy się do dwudziestki :)

W dwudziestce wstęp zapewne będzie o wiele dłuższy, ale mam na to jeszcze czas :D

Macie serduszko ode mnie ♥ i od ... Briana :

*Dwa miesiące później*

Był wczesny ranek. Brian spał. Emma wstała z łóżka, wzięła laptopa z biurka i podążyła do kuchni zaparzyć sobie kawę. Na dole spotkała Suzy.

- Dzie … dzień dobry – stanęła jak wryta na ostatnim stopniu

- Witam, ty zapewne musisz być Emma, prawda? - kobieta uśmiechnęła się promiennie.

- Ja przepraszam, nie wiedziałam, że pani tutaj jest, ubrałabym się przynajmniej stosownie –popatrzyła na getry, i bluzkę ze znaczkiem batmana, które miała na sobie.

- Nie rób sobie kłopotu, Demi mi mówiła, że zatrzymałaś się u nas na jakiś czas – wzięła łyk kawy.

- Eee … właściwie too – przeciągnęła – Ee … można tak powiedzieć, ze zostałam wyrzucona z domu rodzinnego – po chwili zorientowała się, że to co powiedziała nie było do końca prawdą.

- Nie martw się, u nas jesteś bezpieczna – uśmiechnęła się – Chodź, zaparzę ci kawy.

- Dziękuję bardzo – Emma nabrała pewności siebie i podeszła do blatu i usiadła na stołku barowym.

- Jak wam się układa z Brianem? - zapytała przygotowując w międzyczasie filiżankę do kawy.

Skąd ona wiedziała o … Demi! Wszystko zawsze rozgadywała i jeszcze to. Emma zarumieniła się i niechętnie odpowiedziała.

- Całkiem dobrze, pomijając fakt, że czasem się kłócimy i byle co – odpowiedziała i odetchnęła, bo udało jej się wybrnąć z sytuacji bez szwanku

- Brian to typ buntownika, zawsze wszystko musiało być po jego myśli. Dziewczyno, jak tylko ktoś nie zgadzał się z jego zdaniem miał przechlapane, a powiedziałaś tylko, że się pomylił w solówce to warczał i szczekał, ja myślałam, że szału dostanę – zaśmiała się

- To teraz jest trochę inny – wzruszyła ramionami

- Jak mam być z tobą szczera to to wszystko przez Michelle, ona go zmieniła nie do poznania, przez miesiąc po jej odejściu nie jadł prawie nic, pił same energetyki i wodę, on wyglądał jak śmierć. W końcu zaprowadziłam go na terapię do psychologa i jest jaki jest.

- Dalej chyba nie może się pozbierać, bo zawsze jak widzi Michelle to od razu promienieje. Przy mnie jest inny, a przy niej … weselszy. Jest mi z tego powodu przykro, no ale nie zostawię go, bo go kocham. - upiła łyk kawy z filiżanki, którą postawiła przed nią Suzy.

- Musisz mu dać trochę czasu. Swoją drogą nie lubiłam Michelle, jędza z niej była, owijała sobie Briana wokół palca, a gdy tylko mu o tym mówiłam naskakiwał na mnie i przestawał się odzywać, czułam się jak intruz. Jimmy trochę mu pomógł się pozbierać, ale to i tak nie jest ten Brian, który był parę lat temu.

Brian stanął przy wejściu do pokoju i usłyszał kawałek rozmowy Emmy i Suzy. Zastanowił się czy rzeczywiście Michelle tak go zmieniła. Faktycznie, był kiedyś inny, bardziej otwarty, a przez to, że Michelle zawsze stawiała na swoim i podporządkowywała go sobie, ten zmienił się na zamkniętego w sobie człowieka. Od niedawna temat Michelle tylko go drażnił, wiedział, że jego miejsce jest przy Emmie, kochał ją z całego serca, ale nie umiał przestawić swojego życia o 180 stopni. Chciał spróbować.

- Zrobiłyście mi kawkę? - zapytał Brian wchodząc do kuchni

- Trzeba było wstać wcześniej – Suzy wychyliła policzek, na którym Brian złożył soczystego buziaka. Po czym podszedł do Emmy, która włączała laptopa i przytulił się do jej pleców i znienacka pocałował ją w usta. Na twarzy Emmy zagościło zakłopotanie.

- Kotek, czemu jesteś taka spięta? - zapytał i złapał ją za barki, po czym zaczął ją delikatnie masować. Emma rozluźniła plecy i weszła na skrzynkę mailową zespołu.

- Brian, Larry napisał do was wiadomość, że załatwił wam koncert za miesiąc w Oslo

- Mówiliśmy mu, żeby nie załatwiał żadnych koncertów, czy on jest głuchy? - Brian uderzył pięścią w blat

- Uspokój się, Brian – Suzy delikatnie dotknęła jego pięści

- Będziecie mieli okazję zagrać piosenkę, którą napisałeś – Emma uśmiechnęła się ciepło – A tak przy okazji, nie mogłam dzisiaj spać i coś nabazgrałam – wręczyła Brianowi złożoną kartkę, na której widniały słowa

Now I think I understand
How this world can overcome a man
Like a friend we saw it through
In the end I gave my life for you

Gave you all I had to give
Found a place for me to rest my head
While I may be hard to find
Heard there's place just on the other side

Not that I could
Or that I would
Let it burn!
Under my skin
Let it burn!

Left this life to set me free
Took a piece of you inside of me
All this hurt can finally fade
Promise me you'll never feel afraid

- I to ty napisałaś? - zapytał Brian ze łzami w oczach

- Tak, przyśnił mi się sen, obudziłam się o trzeciej nad ranem, usiadłam przy biurku i zaczęłam pisać.

- Ubieraj się, jedziemy do studia. Zadzwonię po chłopaków, nagrywamy So Far Away i dokończymy twoją piosenkę. Wymyśl jej tytuł. - zaczął zakładać koszulkę i upił łyk kawy z filiżanki Emmy.

Emma popędziła na górę, zarzuciła na siebie koszulkę Briana z deathbatem, wcisnęła opinające czarne rurki i założyła bordowe martensy. Makijaż ograniczył się do pudru, a włosy tylko rozczesała.

- Jak rasowy metal – wyszczerzył się Brian

- Chyba sobie żartujesz – popatrzyła na niego spode łba

- Wyglądasz cudownie, do tego jeszcze ta koszulka, miodzio – klepnął ją w tyłek.

- Uważaj sobie, bo zaraz w coś oberwiesz – warknęła.

- Suzy? Gdzie jest tata i Demi? - zapytał Brian

- Pojechali na zakupy. Demi go wytargała, bo powiedziała, że nie ma już co na siebie włożyć - parsknęła śmiechem

- Doobra, ja nie wnikam – uśmiechnął się i razem z Emmę podążyli w stronę drzwi.

Po upływu dwudziestu minut siedzieli już w studiu, Brian nagrywał ścieżkę dźwiękową do gitar, a Emma siedziała na kanapie z laptopem na kolanach i przeglądała ich fanpage. Zaintrygowało ją to jak fani wspierają zespół, a przede wszystkim jak bardzo są ze sobą zżyci. Weszła na maila, gdzie widniały dwie nowe wiadomości. Reklama i wiadomość od Larrego.

Cześć,

Słuchajcie, mam dla was propozycję. Znalazłem nowego perkusistę, będzie w studiu ok. godziny piątej, więc byłbym wdzięczy, żebyście tam pojechali, nie chciałbym, żeby gość pocałował klamkę.

Larry

Emma spojrzała na zegarek. Wpół do piątej. Trudno, najwyżej tylko ona i Brian będą przy przesłuchaniu. Wyobraziła sobie kolesia, który wygląda jak harleyowiec z długą brodą, bandamką na głowie i wytatuowanymi ramionami.

Kazała Brianowi przestać grać i oznajmiła

- Larry napisał, że znalazł jakiegoś perkusistę, będzie tutaj o piątej

- Pewnie jakiś przydupas – pokręcił głową

- Ja myślę, że on będzie wyglądał jak niedźwiedziowaty kartofel

Przed studiem rozległy się głośne śmiechy i zaraz chłopcy wpadli do studia jak stado bawołów. W rękach mieli piwa i chipsy.

- Za pół godziny mamy przesłuchanie – Brian stanął z założonymi rękami

- Jakie kurwa przesłuchanie? - zdziwił się Matt, któremu chrupki wypadły z ręki

- Perkusista przyjedzie – oznajmiłam

- Ja pierdole – Zacky wywrócił oczami.

Bez zbędnej gadaniny chłopcy podeszli do konsoli i przesłuchali ścieżkę dźwiękową nad którą pracował Brian, potem przeczytali tekst piosenki napisanej przez Emmę.

- Em, wymyśliłaś tytuł? - Brian uśmiechnął się ciepło

- Tak, chcę, żeby nosiła tytuł Fiction. 

- Piękna jest ta piosenka. Musimy wymyślić tylko zwrotkę, dodać ścieżkę dźwiękową i gotowe – Matt przeskoczył z nogi na nogę

- Dzień dobry, mam nadzieję, że nie przeszkadzam – powiedział dobrze zbudowany brunet wchodzący do studia.

- Eee … - Emma zaniemówiła – Nie, skądże, zapraszam – dziewczyna podeszła do mężczyzny zapatrzyła się w jego nieziemskie niebieskie oczy.

- Jestem Jack – wziął rękę Emmy i delikatnie ją pocałował. Dziewczyn się zarumieniła i odpowiedziała

- Jestem Emma, a ci, którzy udają, że cię nie widzą to Zacky, Brian, Matt i Johnny – wskazała każdego po kolei. Jack spojrzał na każdego i uznał, że niezbyt pasuje do nich wyglądem. Miał na białą koszulkę z krótkim rękawem i kołnierzykiem w serek, ciemne jeansowe spodnie i czarne trampki. Włosy miał postawione do góry ułożone w artystyczny nieład.

- My nie widzimy? - Matt pokazał Emmie język – Jestem Matt – podał rękę mężczyźnie

- Ja jestem Zacky

- Brian

- Johnny, ale niektórzy mówią na mnie gnomek … z powodu mojego wzrostu. - popatrzył na Jamesa, który był wyższy o dwie głowy.

Emma patrząc na ten widok parsknęła śmiechem. Wyglądało to komicznie. Nawet Matt, który jest najwyższy był niższy o pół głowy. Zupełnie jak z Jimmym.

- Słuchajcie, bez zbędnej gadaniny. Pokaż nam co potrafisz – Matt zrobił mu przejście i pokazał perkusję.

- Powiedzcie tylko co mam zagrać – wzruszył ramionami i puścił oczko do Emmy, ta zaś odpowiedziała mu tym samym i lekko się zaczerwieniła. Cholera, ten facet ją podrywał.

- Znasz Megadeth? - zapytał Matt

- Jasne – uśmiechnął się

- To zagraj Play For Blood – dokończył

Jackowi dwa razy nie trzeba było powtarzać, wziął pałeczki, włożył słuchawki do uszu, włączył piosenkę i po chwili perkusja zabrzmiała.

- Cholera, to było dobre. Teraz mamy dla ciebie zadanie. Musisz ułożyć do tego ścieżkę dźwiękową do perkusji – oznajmił Matt i puścił So Far Away

- Da się zrobić. Zgrajcie mi to na mojego Ipoda. Jutro wieczorem przyjadę do studia i postaram się skończyć to dzieło – uśmiechnął się – Emmo, byłabyś tak dobra i podałabyś mi swój numer telefonu?

- Oczywiście, nie ma sprawy – wyszczerzyła ząbki i wyjęła telefon z kieszeni

- Emma, kochanie. Możemy porozmawiać? - Brian wycedził przez zęby.

- Poczekaj minutkę – odpowiedziała i podała numer Jackowi.

- Dzięki wielkie, dam znać jak wszystko będzie gotowe – powiedział na pożegnanie i wyszedł

- Co to kurwa było? Facet ewidentnie cię podrywa, a ty jeszcze bardziej mu to ułatwiasz – Brian złapał Emmę za ramię

- Ała, to mnie boli, a ty przestań być taki zazdrosny. Niczego mu nie ułatwiam, po prostu chciałam być miła – usprawiedliwiła się

- Jesteś i to aż za bardzo – odwrócił się plecami do Emmy i rzucił przez ramię.

A oto i Jack we własnej osobie